บทที่ 520 หมาป่าทำไมหรือ

หยู่เหวินเห้าก็ไม่ได้ช่วยอธิบายแทนจิ้งถิง กล่าวเพียง “เขาอยู่ในจวนยังต้องอยู่อีกระยะหนึ่ง เจ้าก็เช็ดตาให้สว่างดูดีๆ เขาเป็นคนดีจริงๆหรือดีแบบจอมปลอม เจ้าฉลาดขนาดนี้ จะต้องสามารถมองออกได้เป็นแน่”

หยวนชิงหลิงฟังออกว่าคำพูดของเขาค่อนข้างมีความไม่พอใจ ดูท่า เขาใส่ใจกับมิตรภาพอันนี้จริงๆ

หยวนชิงหลิงนึกถึงไม่กี่วันนี้ที่ได้ไปมาหาสู่กับจวิ้นจู่ การปฏิบัติของจวิ้นจู่เที่ยงตรงเปิดเผย นางคงจะไม่ถึงกับหาสามีที่มีแผนการล้ำลึกผู้หนึ่ง

นางขอโทษและแสดงความสำนึกผิด “เป็นข้าที่คิดมาก หลังจากนี้จะไม่พูดจาเช่นนี้อีกเด็ดขาด”

หยู่เหวินเห้ายื่นมือออกไปดึงคางของนาง มองดูใบหน้าของนาง “ยายหยวน ข้าพบว่าท่าทางของเจ้าคนผู้นี้ถูกต้องเรียบร้อยเป็นอย่างมาก แม้ว่าบางเวลาเจ้าจะดุ บ้าอำนาจ ไม่ค่อยมีเหตุผล แต่ถ้าหากเจ้าทำผิดแล้ว เจ้าจะขอโทษอย่างแน่นอน แม้ว่าจะเป็นข้าทาสคนรับใช้ เจ้าก็สามารถพูดคำว่าขอโทษได้ พฤติกรรมเช่นนี้ของเจ้าดีนะ ทำให้คนรู้สึกสบาย”

“เมื่อไหร่ที่ข้าไร้เหตุผลกัน?” หยวนชิงหลิงเผลอหัวเราะออกมา “นี่ท่านจะชมข้าก็ชมข้าเถอะ ทำไมต้องเหยียบก่อนทีหนึ่งล่ะ?”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะแล้ว “ให้รางวัลทำโทษแยกอย่างชัดเจนไงล่ะ ทำถูก ก็ต้องชื่นชม ทำผิดแล้ว ก็ต้องว่ากล่าว”

หยวนชิงหลิงกล่าวอย่างไม่พอใจ “ยังไงท่านก็ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ ตั้งแต่ที่แม่ทัพใหญ่มา ความรู้สึกว่าท่านดำรงอยู่ในบ้านหลังนี้ก็คือศูนย์ ลูกๆเข้าวังก็ไม่รู้เรื่อง ยังมีหน้าจะมาว่าข้าอีกแน่ะ?”

หยู่เหวินเห้าสีหน้าจริงจังขึ้นมา “ทำไมลูกๆเข้าวังล่ะ? อีกทั้งเข้าวังไปสามวันแล้ว ใครบอกให้ส่งไปหรือ?”

“ไม่ใช่เพราะวันนั้นไข้ขึ้นมีอาการไอ ไทเฮารู้เข้า เรียกให้ส่งเข้าไปดูหรือ? ดูไปก็ตัดใจให้พวกเขาออกมาไม่ได้แล้ว บอกว่าพวกเราเลี้ยงลูกไม่เป็น” หยวนชิงหลิงกล่าวด้วยความกลัดกลุ้ม

หยู่เหวินเห้าอ๋อเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวถาม “เช่นนั้นตอนนี้อาการป่วยของลูกๆหายแล้วสินะ?”

“บอกว่าหายแล้ว ทุกวันแม่นมสี่ล้วนวิ่งเข้าไปรอบหนึ่ง นางก็ไม่วางใจ ก็กลัวว่า.......” หยวนชิงหลิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “เกรงว่าเสด็จแม่จะเข้ามาแย่งลูกไป”

ดวงตาของหยู่เหวินเห้าจริงจัง “เจ้าก็วางใจเถอะ ครั้งนี่เป็นเสด็จย่าลงโทษนางด้วยตัวเอง นางไม่กล้าก่อความวุ่นวายแล้ว อย่างอื่นเรื่องอะไรก็สามารถปล่อยตามใจนางได้ แต่เด็กๆเป็นลูกรักดั่งดวงใจของเสด็จย่า แตะต้องไม่ได้ ใครแตะต้องก็เดือดร้อนผู้นั้น”

“ข้าคิดว่าก็ถูก ดังนั้นจึงวางใจ” หยวนชิงหลิงกล่าว ชะงักครู่หนึ่ง มีความซึมเศร้าเล็กน้อย “แต่ว่า ลูกๆอยู่ข้างในวังตลอดข้าก็ไม่วางใจ ท่านว่า จะสามารถเข้าไปพาออกมาได้เมื่อไหร่ล่ะ?”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะแล้วกล่าว “ภายในสามวันห้าวันนี้เจ้าเลิกคิดได้เลย เสด็จย่าแย่งไปแล้ว จะคืนให้พวกเราได้ง่ายๆที่ไหนกัน? หากว่าเจ้าคิดถึงจนทนไม่ไหว พรุ่งนี้เข้าวังไปเยี่ยมเป็นเพื่อนเจ้า”

“ได้เลย” หยวนชิงหลิงอยากเข้าวังไปเยี่ยมแล้วจริงๆ พูดไปก็นึกอีกเรื่องนึงขึ้นได้ กล่าว “ถูกแล้ว สวีอีบอกว่าหลังจากที่พวกเด็กๆเข้าวังแล้ว หมาป่าหิมะทั้งสามตัวก็ไม่กินอะไรเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

หยู่เหวินเห้าแปลกใจ “น่าแปลกขนาดนี้เชียว? ทั้งสามวันก็ไม่ได้กินหรือ?”

“ไม่ใช่ได้อย่างไรล่ะ? ล้วนหมอบอยู่ในบ้าน ท่าทางหมดอาลัยตายอยาก ให้เนื้อก็ไม่กิน เมื่อก่อนข้าเคยหยอกเล่น ดมได้กลิ่นเนื้อก็มา ชอบมากเชียว แต่วันนี้ข้าเข้าไปดูครู่หนึ่ง สวีอีเอาเนื้อป้อนพวกเขา ก็ยังไม่กิน ถามก็ไม่ตอบ”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะแล้วกล่าว “เจ้าถามพวกมันไม่พูดเป็นแน่ เจ้าก็ฟังภาษาสัตว์ไม่รู้เรื่องอีก”

หยวนชิงหลิงชะงัก ยิ้มเยาะ “ก็ไม่ใช่เพราะฟังไม่ออกหรือ? ข้าร้อนใจจนเลอะเลือนแล้วจริงๆ”

หยู่เหวินเห้าจูงมือของนาง “ไป พวกเราไปดู อาจจะเพราะสภาพอากาศร้อน ไม่ชอบกินของ อีกทั้งบวกกับหมาป่าก็ไม่ใช่ว่าต้องกินทุกวัน”

หมาป่าหิมะตั้งแต่ที่มาแล้ว ก็อยู่ห้องข้างๆห้องของทารกมาโดยตลอด สวีอีทำเตียงให้พวกมันหมดแล้ว อย่างไรก็ตามเป็นของขวัญที่ไท่ซ่างหวงประทานให้ ดังนั้นจึงล้ำค่าเป็นพิเศษ ก็กลัวว่าจะทำให้เหล่านายน้อยหมาป่าเสียหาย

สวีอีหวงแหนลูกหมาป่าทั้งสามตัวนี้เป็นอย่างมาก เป็นเขาที่ดูแลมาโดยตลอด พาออกไปเดินเล่น พาเข้าไปให้เด็กๆดู เฝ้าดูอยู่ข้างๆ สามารถบอกได้ว่าดูแลอย่างรอบคอบ

ตอนนี้สวีอีก็อยู่ด้านในห้อง เห็นหยู่เหวินเห้าและหยวนชิงหลิงเข้ามา เขากล่าวขึ้นด้วยความกังวลใจ “รัชทายาท พระชายารัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ เหล่านายน้อยหมาป่ายังไม่กินอะไรเลย ไม่เช่นนั้นหาหมอหลวงมาตรวจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”