บทที่ 537 ตระกูลหยวนอันธพาลทั้งบ้าน

หยวนชิงหลิงไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย แต่หากติดโรคมาเมื่อไม่กี่เดือนนี้ งั้นเป็นฝีมือคนหรือเป็นความบังเอิญ?

ในใจหยวนชิงหลิงหนักอึ้ง หากเป็นฝีมือคน เกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน ก็มีเพียงอ๋องอานที่กล้าทำถึงขนาดนี้ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการกระทำของอ๋องจี้ ไม่สามารถปิดบังพระชายาอ๋องจี้ บวกกับต่อมาอ๋องจี้ถูกคุมขัง ดังนั้นไม่ใช่เขาแน่

แต่แผนการโหดเหี้ยมขนาดนี้ ไม่ได้มีความแน่นอนเลยสักนิด หากเป็นฝีมืออ๋องอานจริง งั้นแสดงว่าเขาแทบได้เหวี่ยงแหครอบคลุมไปทั่วจวนอ๋องฉู่แล้ว นอกจากนี้แล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะมีเรื่องอย่างอื่น

ดังนั้น หยวนชิงหลิงเชื่อมั่นว่าไม่รู้แม่นมสี่ไปติดโรคมาจากไหน ถือเสียว่าโชคร้าย

ไม่ หยู่เหวินเห้ากลับไม่คิดเช่นนี้

หากติดโรคเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เจ้าสี่น่าสงสัยที่สุด เพราะโรคเรื้อนไม่ว่าจะเป็นโรงหมอหุ้ยหมิง หรือโรงหมอที่อื่น หากเมื่อพบคนติดโรคแล้วต่างก็จะต้องรายงาน ผู้ป่วยที่เป็นโรคเรื้อน แทบจะไม่สามารถได้เดินเหินอยู่บนท้องถนน ยิ่งยากที่จะสัมผัสถึงแม่นมสี่ นอกเสียจากมีคนตั้งใจวางแผน

และไม่กี่เดือนก่อน ตอนที่เจ้าสามท้องแฝดสามถูกเลื่องลือออกไป แม่นมสี่ในฐานะที่เป็นหัวหน้าแม่นมในจวน นอกจากทังหยางแล้ว นางแทบจะยุ่งทุกเรื่อง ผู้คนภายในจวนต่างก็ต้องสัมผัสถึงนาง โดยเฉพาะ เด็กๆจะต้องอยู่ภายใต้การดูแลของนาง

แผนการเช่นนี้ ไม่ใช่เจ้าสี่ ก็เป็นการพุ่งความตั้งใจมาที่แฝดสาม

ตอนนี้ถึงแม้จะทำให้เขาได้ไปอยู่ที่กองทัพทางใต้แล้ว แต่กับดักที่เขาวางไว้ในก่อนหน้านี้ ยังจะมีอะไรอีกกี่อย่าง ใครก็ไม่รู้

ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างก็ครุ่นคิดเองอยู่สักพัก หยวนชิงหลิงค่อยคิดขึ้นมาได้ เรื่องที่หมันเอ๋อทำร้ายนางจูใหญ่ จึงได้บอกหยู่เหวินเห้าว่าอะซี่ถูกกรมการพระนครพาตัวไปแล้ว

หยู่เหวินเห้าได้ยินเช่นนี้ ก็พูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “งั้นก็เป็นโอกาสที่ดี ผู้ช่วยเจ้ากรมเป็นไส้ศึกคนที่อ๋องอานวางไว้ในกรมการพระนคร ไม่กำจัดคนนี้ กรมการพระนคร ก็จะอยู่ภายใต้การควบคุมของอ๋องอาน ข้าจะออกไปก่อน สั่งคนไปบอกอะซี่ประโยคหนึ่ง แล้วก็ไปบอกทางด้านตระกูลหยวน ให้ฮูหยินใหญ่เดือดร้อนให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ เดือดร้อนจนจูกั๋วกงไม่สามารถที่จะไม่มายุ่งกับเรื่องนี้ คนเฒ่าดื้อรั้นคนนี้ ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น แต่กลัวฮูหยินใหญ่ตระกูลหยวนอย่างมาก เรื่องนี้เราอยู่เหนือกว่า ตัดขาดแขนซ้ายขวาคนหนึ่งของเจ้าสี่ก่อน จากนั้นค่อยตัดหนทางสุดท้ายของเขา”

หยวนชิงหลิงรีบพูดขึ้นว่า “อย่าให้อะซี่ต้องทุกข์ทรมานก็พอ”

“วางใจ ไม่เป็นไร”หยู่เหวินเห้าพูดไปด้วย หันตัวแล้วก็เดินออกไป

และพูดว่า อะซี่ถูกผู้ช่วยเจ้ากรมพาตัวไปที่กรมการพระนครที่ทำการปกครอง ต้องนำตัวไปขังไว้ในคุกก่อน สั่งคนไปแจ้งนางจูใหญ่ นางจูใหญ่ฝากความมาบอกว่า ต้องการให้นางตาย

หลังจากผู้ช่วยเจ้ากรมได้รับคำสั่ง ก็รีบเริ่มสอบปากคำ บีบบังคับให้นางยอมรับผิด อะซี่ไม่ยอมรับผิดอยู่แล้ว ไม่เคยลงมือทำร้าย ตอนที่ออกมาจากจวนกั๋วกง ก็ได้กลับไปพร้อมกับหยวนชิงหลิงแล้ว เรื่องนี้คนเฝ้าประตูจวนกั๋วกง สามารถเป็นพยานให้ได้

แต่ทางด้านคนเฝ้าประตู นางจูใหญ่ได้คุยกันไว้ก่อนแล้ว นางก็คิดไม่ถึงว่าคนที่ผู้ช่วยเจ้ากรมจับตัวมาจะเป็นอะซี่ นึกว่าคนที่จับมาคือหมันเอ๋อคนที่ลงมือทำร้าย

ด้วยเหตุนี้ คำถามเริ่มแรกล้วนเป็นความเท็จ อะซี่ไม่ยอมรับ ก็กำลังจะใช้วิธีการลงโทษทรมาน

ด้วยนิสัยของอะซี่ จะยอมถูกทรมานเสียที่ไหน? จึงเดือดร้อนอยู่ในห้องโถงอย่างรุนแรง บอกว่ากรมการพระนคร จะใช้การทรมานเพื่อให้ยอมจำนน แต่เมื่อเดือดร้อนไปสักพักแล้ว อะซี่ก็ยังถูกโบยไปแล้วสองครั้ง