บทที่ 542 โม่ยี่กลับมาแล้ว

เจ้าอาวาสมองน้ำตาของนางไหลรินลง ยื่นผ้าเช็ดหน้าผื่นหนึ่งออกมา “วางใจเถิด โม่ยี่จะส่งจดหมายของท่านกลับไปแน่ จดหมายของท่านจะเป็นยาช่วยเยียวยาช่วยชีวิตมารดาของท่าน”

หยวนชิงหลิงรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตา “จริงหรือ ท่านรับรองหรือไม่?”

“พระสงฆ์ไม่พูดปด!” เจ้าอาวาสกล่าวยืนยัน

หยวนชิงหลิงเจ็บปวดรวดร้าว “แต่ข้าจะรู้ได้เช่นไร?”

เจ้าอาวาสกล่าวว่า “จงเชื่อในพุทธธรรมไร้ขอบเขต ภายใต้การลิขิต ทุกสิ่งล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว และจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี”

คำว่าพุทธธรรมไร้ขอบเขตนี้ เมื่อกล่าวออกมาจากปากของเขา เหตุใดจึงตะขิดตะขวงใจขนาดนี้

หยวนชิงหลิงกล่าวสะอึกสะอื้นว่า “ข้าอยากกลับไปสักครั้งอย่างมาก”

เจ้าอาวาสไม่พูด เพียงมองนางร้องไห้

รอนางร้องไห้จนพอประมาณแล้ว เจ้าอาวาสจึงกล่าวว่า “ยังคงเป็นประโยคนั้น ทั้งหมดล้วนถูกกำหนดด้วยตัวมันเอง”

“ผู้ใดกำหนด ภายใต้ลิขิตนี้ ผู้ใดคือผู้กำหนด?” หยวนชิงหลิงเอ่ยถาม

เจ้าอาวาสห่อเหี่ยวใจอย่างยิ่ง “นี้คือข้อสงสัยของข้าเช่นกัน ท่านว่าภายใต้ลิขิต เป็นผู้กำหนดทุกสิ่งบนโลกนี้ หากสามารถเข้าใจในจุดนี้ คงกลายเป็นพระพุทธเจ้าไปแล้ว”

หยวนชิงหลิงกำลังโศกเศร้า เมื่อได้ยินคำนี้ของเขาอดหัวเราะไม่ได้ “ท่านเลื่อมใสในศาสนาพุทธจริงหรือ?”

เจ้าอาวาสกล่าวอย่างคลุมเครือ “พุทธธรรมไร้ขอบเขต!”

“ร่างกายของข้าถูกแช่แข็งถึงเมื่อใด ในช่วงของท่านนั้นร่างกายของข้าไม่ได้ถูกแช่แข็งแล้วหรือ?” หยวนชิงหลิงเอ่ยถาม

เจ้าอาวาสส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่ได้ถึงเวลานั้น บริษัทแช่แข็งแห่งนั้นเกิดระเบิด สิ่งของภายในทั้งหมดล้วนเผาไหม้เป็นจุณ”

หยวนชิงหลิงร้องไห้พลางหัวเราะ “เช่นนั้นข้าคือขี้เถ้าที่ปลิวหายไป ดียิ่ง ไม่ต้องเผา ก็ระเบิดกลายเป็นเถ้าถ่านทันที”

เจ้าอาวาสกล่าวอย่างจริงจังว่า “เป็นผู้ได้รับการศึกษาสูงคนหนึ่ง ควรรู้ว่าแม้จะเกิดระเบิด ไม่สามารถทำให้ท่านกลายเป็นเถ้าถ่านทันที หากจะกลายเป็นเถ้าถ่าน จำต้องมีสิ่งหนึ่งคือ...”

หยวนชิงหลิงรู้สึกปวดศีรษะ ก่อนยกมือขึ้นห้าม “หุบปาก ไม่จำเป็นให้เจ้าอธิบาย”

เจ้าอาวาสมองนาง สีหน้ากลับผ่อนคลายอย่างยิ่ง “ทำตามที่อาตมาบอกเถิด ท่านใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างเรียบง่ายเถอะ มีทั้งสามีที่ดี บุตรชายน่ารักสามคน ยังต้องการสิ่งใดอีก หากว่ากันตามจริง ด้วยนิสัยในยุคปัจจุบันของท่าน จะได้แต่งงานหรือไม่คงบอกไม่ได้ แม้แต่งออกไป จิตใจทั้งหมดทุ่มเทอยู่กับการทำวิจัย สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยการหย่าร้าง ตัวอย่างประเภทนี้มีไม่น้อยทีเดียว”

หยวนชิงหลิงรู้สึกปวดศีรษะมากขึ้น “พอเถิด อย่าพูดตัวอย่างอะไรนี่อีกเลย ท่านบอกข้ามาตามตรง อ๋องสำเร็จราชการแทนพระองค์สามารถส่งคนข้ามผ่านเวลาได้หรือ หากทำได้ ช่วยแนะนำให้ข้ารู้จัดได้หรือไม่ ข้าอยากกลับไปสักครั้ง เพื่อพบพวกเขา ทำให้พวกเขาวางใจ”

เจ้าอาวาสส่ายศีรษะ “เกรงว่าคงไม่ได้ หากท่านอยากกลับไป ท่านต้องตายเท่านั้น ท่านปล่อยวางทุกสิ่งที่นี่ วันหน้าไม่สามารถกลับมาได้อีก ท่านยินยอมหรือไม่?”

“แต่โม่ยี่ไม่ตายนี่น่า”

เจ้าอาวาสกล่าวอธิบายว่า “นั่นเพราะว่าเดิมโม่ยี่ไม่ได้ตาย ท่านในยุคปัจจุบันได้ตายไปแล้ว คุณสมบัติแตกต่างกัน ตอนนี้ยังไม่สามารถพัฒนาในจุดนี้ได้ ดังนั้นหากท่านต้องการกลับไป สิ่งที่ท่านต้องจ่ายต้องมากมาย”

หยวนชิงหลิงมองสีหน้าจริงจังของเขา กลับรู้สึกว่าเขาคล้ายยึกยัก

นางรู้สึกว่ารุ่นน้องเวลานี้เชื่อถือไม่ได้ คำพูดของเขาคลุมเครือ ประเดี๋ยวได้ ประเดี๋ยวไม่ได้ กลับกันเช่นไรล้วนเขาเป็นผู้ตัดสิน

นางรู้ว่าความเป็นไปได้ที่จะกลับไปแทบจะเป็นศูนย์ แต่นางอยากรู้ว่าโม่ยี่จะสามารถนำมันไปถึงหรือไม่

แต่เจ้าอาวาสกลับไม่ได้เอ่ยประโยคที่มีมั่นใจ นี่ทำให้นางหดหู่อย่างมาก

ระหว่างเดินทางกลับ พระชายาจี้กล่าวขึ้นว่า “ข้าขอพรต่อหน้าพระโพธิสัตว์ข้อหนึ่ง”