บทที่ 543 เกือบไปแล้ว

โม่ยี่เดิมคิดว่าเพียงคนอื่นที่สิ้นหวังในชีวิตเท่านั้น เมื่อสุดท้ายได้ยินว่าศาสตราจารย์หยวน เธอร่างกายแข็งทื่อ ก่อนดึงข้อมือของหญิงชราอย่างรุนแรง “คุณน้า คุณบอกว่าคนที่ก่อเรื่องจะฆ่าตัวตาย ข้างบนคือแม่ของหยวนชิงหลิงเหรอคะ?”

หญิงชราคล้ายไม่ได้ยินคำว่าหยวนชิงหลิงสามคำนี้มานานแล้ว เมื่อได้ยินพลันตะลึงงัน ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “จะไม่ใช่ได้ยังไง?”

โม่ยี่หัวใจเต้นโครมคราม สวรรค์ สวรรค์ สวรรค์!

เธอตบหน้าตัวเองอย่างหนักฉาดหนึ่ง เหตุใดเธอถึงเพิ่งมา ทั้งที่ควรมาเร็วกว่านี้ หากเกิดสิ่งใดขึ้น เธอจะบอกกับพระชายารัชทายาทเช่นไร?

เธอพยายามพุ่งตัวไปด้านหน้า พร้อมร้องตะโกนว่า “คุณแม่หยวนชิงหลิน คุณอย่าคิดไม่ตกเลย ลงมาเถอะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกกับคุณ คุณรีบลงมาเถอะ”

ตึกสูงยี่สิบกว่าชั้น ด้านล่างโหวกเหวกโวยวาย คำพูดนี้โม่ยี่ตะโกนเสียงดัง แต่ความจริงแทบไม่ได้สะท้อนออกไป

เธอจึงร้อนรนอย่างหนัก กระโดดขึ้นลงอยู่ด้านล่าง แต่ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของคนด้านบนนั้นได้

เธอเห็นมีคนลงมาจากคอนโด และมีคนกำลังเดินขึ้นไป จึงรู้ว่าด้านบนต้องมีคนกำลังพูดโน้มน้าว เธอจึงรีบวิ่งไปที่ประตู แต่ถูกตำรวจหญิงดึงข้อมือไว้ “คุณ ขึ้นไปไม่ได้ค่ะ”

โม่ยี่กล่าวอย่างร้อนรนว่า “ฉันต้องขึ้นไป ฉันพูดโน้มน้าวให้เธอลงมาได้”

ตำรวจหญิงมองสำรวจเธอ “คุณเป็นอะไรกับเธอ?”

โม่ยี่กระทืบเท้าอย่างร้อนใจ “ฉันไม่ใช่ญาติเขา แต่รู้จักกับลูกสาวเธอ เชื่อฉัน ฉันสามารถพูดให้เธอลงมาได้จริง ๆ”

ตำรวจหญิงเอ่ยอย่างจริงจังว่า “หากคุณไม่ใช่คนในครอบครัวเธอ งั้นต้องขอโทษด้วย ฉันปล่อยคุณขึ้นไปไม่ได้ รีบไปเถอะ อย่าขัดขวางการช่วยเหลือคนของเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเลย พวกเขาต่างต้องขึ้นไปแล้ว”

โม่ยี่เอ่ยอย่างร้อนรน “ไม่ ให้ฉันขึ้นไป หากไม่ขึ้นไปจะสายเกินแก้ อาจมีคนเสียชีวิตจริง ไม่งั้นคุณเรียกศาสตราจารย์หยวนให้ลงมาพบฉัน ฉันจะพูดกับเขาไม่กี่ประโยค ก่อนมอบของให้กับเขา ฉันมีของที่ทำให้เธอลงมาได้”

“ของอะไร?” ตำรวจหญิงถาม

“จดหมายของลูกสาวเธอ!”

“ลูกสาวเธอตายไปแล้ว” ตำรวจหญิงทำงานอยู่ในสถานีตำรวจใกล้ชุมชนแห่งนี้ จึงรู้ว่าดร. หยวนชิงหลิงตายไปแล้ว

โม่ยี่ใช้มือตบศีรษะ ก่อนตบหน้าตนเอง “นี่คือจดหมายลาตาย เธอมอบให้ฉันนานแล้ว แต่ฉันไม่รู้ ฉันสับสน ส่งมอบมันให้พ่อแม่ของเธอไม่ทันเวลา คุณให้ฉันขึ้นไปเถอะ ฉันจะต้องไปแก้ไขสถานการณ์”

เธอล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายหลัง ก่อนยื่นไปตรงหน้าตำรวจหญิง ตำรวจหญิงคล้ายเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ชีวิตคนสำคัญ จึงเอ่ยว่า “ฉันจะไปกับคุณ หากคุณทำพฤติกรรมที่กระตุ้นจิตใจเธอ ฉันจะรีบพาคุณกลับไปที่สถานีตำรวจ”

“ดะ...ได้ รีบไปเถอะ” โม่ยี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนดึงตำรวจหญิงวิ่งเข้าไปกดลิฟต์

เพราะเกิดเรื่องขึ้น ภายในตึกจึงไม่มีคนขึ้นลง ดังนั้นลิฟต์จึงมาถึงอย่างรวดเร็ว

ลิฟต์พุ่งตรงขึ้นชั้นบน จากนั้นวิ่งจากบันไดของชั้นสุดท้ายขึ้นไปดาดฟ้า

บนดาดฟ้ามีคนอยู่มากมาย ทั้งนักดับเพลิง ตำรวจ หมอพยาบาล และมีหลายคนที่มองแล้วน่าจะเป็นคนในครอบครัวกำลังพูดโน้มน้าว ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีขาว ผมขาวโพลนคนหนึ่งในนั้นแทบคุกเข่าลง ก่อนตะโกนอย่างโศกเศร้าสิ้นหวัง “คุณรีบกลับมาเถอะ รีบกลับเข้ามา อย่าทำให้พวกเราตกใจเลย”

นอกจากนี้ยังมีชายหนุ่มอีกคนที่คุกเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น ขอร้องให้เธอกลับเข้ามา

ส่วนแม่หยวนชิงหลิงนั่งอยู่บนราวกั้น สองขากวัดแกว่งอยู่กลางอากาศด้านนอก เธอซูบผอมอย่างมาก ราวกับเพียงสายลมพัดมาล้วนพัดนางลงไปได้ เห็นแล้วอันตรายอย่างยิ่ง

เธอหันกลับมามองครอบครัวของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ภายในดวงตาเปี่ยมด้วยความอาวรณ์ แต่กลับไม่ยอมลงมา

เจ้าหน้าที่ดับเพลิงไม่กล้าผลุนผลันเข้าใกล้ กลัวจะกระตุ้นเธอ และเธออาจกระโดดลงไป

โม่ยี่จึงรีบชูจดหมายขึ้น ก่อนตะโกนว่า “แม่หยวนชิงหลิง ฉันชื่อโม่ยี่ ฉันเพิ่งได้พบหยวนชิงหลิง เธอฝากให้ฉันนำจดหมายมาให้คุณ คุณดูสิ”