บทที่ 669 เกิดเรื่องกับพระชายาอาน

เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยถูกราชครูดุด่า เริ่มโกรธ ค่อยๆหน้าแดง และเริ่มตระหนักถึงอารมณ์และนิสัย สมองสับสน สองปีมานี้ตื่นตาตื่นใจกับผลงานของตัวเองเกินไป ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ทะนงตนเกินไป

ราชครูเหว่ยเห็นเขาใจเย็นขึ้นมาก แล้วยืดคอถามเขาว่า “เจ้าพูดซิว่า ทำไมพระชายารัชทายาทต้องทำร้ายฮู่เฟย?”

เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยพูดอึกๆอักๆ “ถ้าอย่างนั้น……ทำไมจวิ้นจู่องจิ้งกับอ๋องอาน จึงพูดอย่างนั้น?”

“ไปถามพวกเขาสิ” ราชครูเหว่ยพูดอย่างโกรธเคือง เจ้านี่จริงๆ คนที่ใจคดทะเยอทะยานเช่นนั้นพูดยังเชื่อได้หรือ? ถ้าพระชายารัชทายาทมีใจที่จะทำร้ายฮู่เฟยจริงๆ ฮ่องเต้จะยอมให้นางอยู่ข้างในเหรอ? เจ้าฉลาดหรือฮ่องเต้ฉลาด?”

เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็โกรธมาก “อ๋องอานคนบ้าคนนี้ ก่อนหน้านี้ก็คิดร้ายกับรัชทายาท ตอนนี้ก็ยุยงให้แตกแยกเพราะอารมณ์ที่บ้าระห่ำของข้าเขาเลยหลอกใช้ข้าสร้างปัญหาวุ่นวายให้กับรัชทายาท ข้าจะไปหาเขา”

ราชครูเหว่ยไม่อยากสนใจเขา ดังนั้นปล่อยให้เขาออกไปสร้างปัญหา อย่ามาสร้างปัญหาในตำหนักสู้ซินก็พอ และควรจะมีคนบ้าระห่ำเช่นนี้สักคนไปสั่งสอนอ๋องอาน

ราชครูเหว่ยคิดว่าตัวเองแก่แล้วเบ่งอำนาจ ไม่กลัวว่าจะผิดใจใคร เป็นคนที่ใกล้เข้าโลงแล้ว สงสัยใครก็ลงมือจัดการก่อน ใครจะไปสนใจผลที่จะตามมา อายุปูนนี้แล้ว ผลที่ตามมาก็ไม่สำคัญ อย่างมากก็แค่ตาย

หยู่เหวินเห้าก็ชอบตรงนี้ของเขาแหละ และราชครูเหว่ยก็ก็ไม่ลังเลที่จะปกป้องหยู่เหวินเห้า ไม่จำเป็นต้องแสร้งเป็นคนที่น่าสงสาร ถ้าใครไม่ชอบรัชทายาท แม้แต่ฮ่องเต้และพระชายารัชทายาทก็ไม่มีสิทธิ์พูด ก็ไม่ยอมละเว้น

เดิมทีอ๋องอานได้เฝ้าดูความตื่นเต้นอยู่ภายนอกแล้ว ตามนิสัยของเจ้าพระยาเจิ้งเป่ย ยังไงต้องเอะอะโวยวายอยู่ในวัง

เขาคำนวนแผนการไว้อย่างดี หยวนชิงหลิงเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ คงสามารถช่วยชีวิตฮู่เฟยได้อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นฮู่เฟยก็เป็นหนี้บุญคุณหยวนชิงหลิงอีกครั้ง หนี้บุญคุณนี้คงต้องให้เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยเป็นคนคืน

ดังนั้นตอนนี้ให้เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยทะเลาะกับรัชทายาทก่อน ให้เกิดความแค้นใจ และให้ฮ่องเต้ผิดหวังต่อการกระทำของเจ้าพระยาเจิ้งเป่ย ในอนาคตจะได้ไม่ให้ความสำคัญ เช่นนั้นเขาก็จะไม่มีโอกาสได้เป็นมือขวาของรัชทายาท

เรื่องของวันนี้ เป็นการเริ่มต้นชั่วคราว แต่อ๋องอานเก่งในการฉวยโอกาสทุกอย่าง แผนการประจบคนมีอำนาจเพื่อผลประโยชน์ตัวเองเช่นนี้ แผนการที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้

น่าเสียดายที่หลอกใช้ความบ้าระห่ำของเจ้าพระยาเจิ้งเป่ย แต่ไม่รู้ว่าความบ้าระห่ำนี้จะย้อนกลับมาหักหลังตัวเอง รอยยิ้มยังอยู่ที่ใบหน้าของเขา ก็เห็นเจ้าพระยาเจิ้งเป่ยวิ่งออกมาอย่างอารมณ์ร้อน ชี้ไปที่หน้าเขาและตำหนิ “ใจเจ้าคิดอะไรอยู่? เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับพระชายารัชทายาท เจ้าจงใจยั่วยุให้ข้ากับรัชทายาทผิดใจกัน ราชครูเหว่ยพูดถูก เจ้ามันคิดไม่ดี เจ้ามีความทะเยอทะยานใฝ่ฝันตำแหน่งรัชทายาท”

อ๋องอานแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา นิสัยของเจ้าพระยาเจิ้งเป่ยคงไม่สามารถรับฟังอะไรได้ง่ายๆ ขณะนั้นได้ลากเขาออกไปเพื่อพูดเรื่องไร้สาระ แม้ว่าหยู่เหวินเห้าและอ๋องชินลุ่ยเห็นก็ไม่ได้ไปช่วยเหลือ ในวันนี้ก็ให้ทั้งสองคนทะเลาะวิวาทกันต่อหน้าเครือญาติราชวงศ์และเหล่าขุนนางใหญ่

ต่อมาเหล่าขุนนางเก่าแก่บางคนก้าวไปข้างหน้าเพื่อห้ามปรามพวกเขา และบอกให้เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยไปรับลมที่ลานสวน และสงบสติอารมณ์ อยู่ในวังอย่าสร้างปัญหาใดๆ

เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยได้ระบายความรู้สึกแล้ว รู้สึกสบายใจขึ้น จึงพูดเสียงเบา และสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินไปที่อุทยานอวี้ฮัว

อ๋องอานก็โกรธเคืองและหันตัวเดินไปด้านหน้าตำหนัก มีขุนนางหลายคนตามเขาไปด้วย เป็นคนสนิทของเขา

อะหลูเฝ้าดูอยู่ข้างๆ แล้วค่อยๆถอยออกไป และมุ่งหน้าไปทางตำหนักสู้ซิน

ตำหนักหมิงซินอยู่ถัดจากตำหนักสู้ซิน เต๋อเฟยกับฮองเฮาและพระชายาอีกหลายคนและคนอื่นๆรออยู่ที่ตำหนักหมิงซิน รอข่าวจากตำหนักสู้ซินอย่างใจจดใจจ่อ

อะหลูไม่ได้เข้าไปด้วยตัวเอง แต่บอกอะฉ่ายที่รออยู่ข้างนอกว่า “ตอนนี้เจ้าพระยาเจิ้งเป่ยกำลังหาเรื่องท่านอ๋อง เมื่อสักครู่พระชายาอยู่ด้านในตำหนักสู้ซิน รู้ว่าฮู่เฟยล้มได้ยังไง เจ้ารีบเข้าไปบอกพระชายา ให้ท่านไปกับข้าเพื่อไปอธิบายให้ท่านอ๋องฟัง ต้องจำไว้ ห้ามบอกนางสนมท่านอื่น

อะฉ่ายได้ยินว่าท่านอ๋องถูกคนอื่นหาเรื่อง จึงรีบเข้าไปหาพระชายาอาน และกระซิบคำสองสามคำที่หูของพระชายาอาน ทันใดนั้นสีหน้าพระชายาอานก็เคร่งขรึมและรีบลุกขึ้นและเดินออกไปทันที