บทที่ 670 วุ่นวายไปหมด

ข้างในตำหนักสู้ซิน

สมรรถภาพทางกายของฮู่เฟยนั้นดี และหลังจากการหดตัวลงของมดลูก ปากมดลูกก็ค่อยๆเปิดออก

หยวนชิงหลิงคอยระวังสถานการณ์การไหลของเลือดและอาการเจ็บปวดของท้อง

ตอนนี้ฮู่เฟยเจ็บปวดจากการหดตัวของมดลูก ดังนั้นอาการของรกลอกก่อนกำหนด บางทีอาจไม่รุนแรงขนาดนั้น

จากนั้น อัตราการเต้นของหัวใจของทารกในครรภ์ค่อนข้างแย่ ซึ่งหมายความว่าต้องเร่งรีบทำการคลอด

นางเติมสารออกซิโทซิน และเห็นว่าฮู่เฟยเจ็บปวดมาก จนท้องแข็งนางก็ยังกังวลมากด้วย โดยไม่รู้ว่าเธอควรทำการการผ่าตัดหรือไม่

ผ่าตัดก็อันตราย ไม่ผ่าตัดก็อันตราย ตัดสินใจยากเหลือเกิน

ฮู่เฟยจับมือนางไว้ อดทนต่อการหดตัวของมดลูก และถามหยวนชิงหลิง “ข้า……ข้าจะตายไหม”

ตั้งแต่ฮ่องเต้เสด็จออกไปแล้วฮู่เฟย ก็ไม่เคยพูดอะไรเลย นางเพียงอดทนกับความเจ็บปวด และบางครั้งก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้นเมื่อได้ยินนางถามเช่นนี้ หยวนชิงหลิงก็ผงะและรีบปลอบใจ “เป็นไปไม่ได้? อย่าคิดมาก”

ฮู่เฟยร้องไห้และพูดว่า “ในชีวิตนี้ข้าไม่เคยเจ็บปวดแบบนี้มาก่อนไม่รู้ว่าการมีลูกมันลำบากขนาดนี้……ข้าไม่อยากตาย ข้ายังมีคนที่ข้ารักอยู่ ข้าอยากมีชีวิตอยู่”

หยวนชิงหลิงรู้ว่านางมาถึงจุดแย่สุดๆแล้ว ดังนั้นจึงทำได้แค่ปลอบใจนางก่อน แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “เจ้าอย่าพูดแบบนี้ ฟังและทำตามที่ข้าพูดก็พอ เจ้ากับลูกๆจะต้องไม่เป็นไร”

ฮู่เฟยส่ายหัวอย่างแรง ผมของนางกระเซิง เหงื่อหยดจากหน้าผาก ที่แต่งหน้ามาตอนนี้หลุดออกหมด เหลือแต่พื้นผิวสีขาว กัดฟันพูด “ถ้าไม่สามารถช่วยชีวิตข้าได้ ช่วยชีวิตลูกของข้าไว้ พวกข้าสองคน ยังไงต้องมีสักคนที่ต้องรอด”

มีคนออกไปรายงานฮ่องเต้หมิงหยวน ฮ่องเต้หมิงหยวนได้ยินคำเหล่านี้ และรู้สึกเศร้าใจ

แต่งฮู่เฟยเข้าวัง ในตอนแรกเพราะถูกบังคับ เขาไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับนางสนมที่ไม่เข้าใจกฎระเบียบ เพราะกลัวว่าจะทำให้กฎระเบียบในวังวุ่นวายและทำให้เดือดร้อน

แต่ตั้งแต่ฮู่เฟยเข้ามาในวัง นางก็กระฉับกระเฉง กระตือรือร้น มีน้ำใจ ดูเหมือนเขาจะเข้าใจผู้อื่น ดูเหมือนเขาจะเคยชินกับการติดตามสายตาที่มีชีวิตชีวาของนาง บางครั้งนางจะพูดบางอย่างที่ไม่มีมารยาท แต่หลังจากนั้นนางก็ยิ้มให้เขาอย่างสนุกสนาน

ผู้หญิงที่อายุน้อย สามารถทำให้หัวใจของชายชรากระปรี้กระเปร่าได้เสมอ

เขาจับที่เท้าแขนของเก้าอี้ และพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “สั่งพระชายารัชทายาทว่าไม่ว่าจะใช้วิธีการใดๆ ต้องช่วยชีวิตของฮู่เฟยและลูก หากเป็นช่วงวิกฤตหัวเลี้ยวหัวต่อที่ต้องตัดสินใจเลือก……”

ทุกคนมองมาที่เขา ปกติแล้วส่วนใหญ่เวลานี้ จะเก็บสายเลือดของราชวงศ์ไว้ แม้ว่านี่จะโหดเหี้ยม แต่สายเลือดของราชวงศ์สูงส่งมาก และคงจะไม่ยอมละทิ้งสายเลือดเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง

เพียงแต่ว่า หลังจากที่ฮ่องเต้หมิงหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตรัสว่า “รักษาชีวิตของฮู่เฟยเป็นสิ่งสำคัญ”

ทุกคนตกตะลึง ฮ่องเต้เลือกที่จะเก็บฮู่เฟยไว้? แม้ว่าจะยังไม่ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจเช่นนี้ แต่ทำไมฮ่องเต้ถึงต้องยอมสละสายเลือดของราชวงศ์?

จากนั้นมามาก็รีบไปรายงานฮองเฮา เมื่อฮองเฮาได้ยินก็นั่งไม่เป็นสุข ให้คนไปเชิญไทเฮา

อยู่ในวังหลังจากไทเฮาได้สอบปากคำจวิ้นจู่องจิ้งกับเสี้ยนจู่โหรจิ้งแล้ว ที่จริงก็ทรงประสงค์จะเสด็จออกไปทันที แต่ไม่รู้ว่า เป็นเพราะโกรธและวิตกกังวลเกินไปหรือไม่ เมื่อยืนขึ้นก็เป็นลม ทำให้คนในวังวุ่นวายกันน่าดู เมื่อตั้งสติได้แล้ว ก็ได้ยินที่มามามารายงาน บอกว่าฮ่องเต้เลือกที่จะปกป้องรักษาฮู่เฟยไว้

หลังจากไทเฮาได้ฟังแล้ว ใบหน้าก็ซีดเซียว “ถึงขั้นนี้แล้วหรือ?

มามาพูดว่า “กราบทูลไทเฮา มันรุนแรงถึงขั้นนั้นจริงๆ”