บทที่ 683 วิเคราะห์อ๋องอานสักหน่อย

หลังจากที่อ๋องอานออกจากวัง เขาก็ขี่ม้าตรงไปยังกรมการพระนคร

เขารู้ว่าหลังจากหยู่เหวินเห้าได้รับบาดเจ็บ จะต้องเชิญหยวนชิงหลิงไปที่นั่นอย่างแน่นอน อีกทั้งอาการบาดเจ็บของหยู่เหวินเห้าก็ไม่ใช่เบา ๆ ในระยะเวลาสั้น ๆ เท่านี้ย่อมไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า หยวนชิงหลิงจะต้องอยู่ที่กรมการพระนครแน่

หลังจากอ๋องอานออกจากกรมการพระนครไป ในกรมก็เพิ่มการป้องกันให้แน่นหนามากขึ้น

ในความมืดมิดมองเห็นได้ว่า มีม้าตัวหนึ่งวิ่งตะบึงเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดก็พบว่ารูปพรรณสัณฐานเหมือนกับอ๋องอาน จึงเตรียมการป้องกันอย่างเคร่งเครียด รวมถึงมีคนรีบเข้าไปรายงานทันที

อ๋องอานพุ่งเข้าไปที่ประตูกรม พลิกตัวลงจากหลังม้า พูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ข้าไม่ได้มาเพื่อก่อเรื่อง ข้าอยากพบพระชายารัชทายาท เร็วเข้า!”

หยวนชิงหลิงดูแลหยู่เหวินเห้าอยู่ด้านหลังที่ทำการ นอนคว่ำหน้าฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ พอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก นางก็ลืมตาขึ้นอย่างมึนงง พอดีกับที่อาซี่ผลักเปิดประตูเข้ามาแล้วพูดว่า "พี่หยวน อ๋องอานมาอีกแล้ว บอกว่าอยากพบท่าน”

เดิมทีหยู่เหวินเห้านอนหลับอยู่ ได้ยินว่าอ๋องอานมาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้าง พูดว่า "เขามาอีกแล้วรึ? คิดจะทำอะไรอีกล่ะ? เสียสติไปแล้วรึ? ดี! มาเลย สู้กันอีกสักตั้งก็ได้ ครั้งนี้ข้าจะไม่ไว้ไมตรีอีกต่อไปแล้ว! "

“เขาบอกว่าเขาต้องการพบข้า” หยวนชิงหลิงเห็นท่าทางเขาดิ้นรนแบบพร้อมแลกชีวิตแล้ว ก็รีบเข้าไปปลอบเขาว่า “ เจ้าอย่าเพิ่งลุก เดี๋ยวถ้าแผลเปิดอีกมันจะเป็นปัญหาได้”

“พบเจ้าไปเพื่ออะไร? ห้ามไปพบเขาตามลำพัง ให้เขาเข้ามาที่นี่” หยู่เหวินเห้าพูดอย่างกังวล

หยวนชิงหลิงรู้ว่าเขาไม่วางใจ จึงพูดกับอาซี่ว่า: "เจ้าไปบอกอ๋องอานว่าข้ากำลังดูแลอาการบาดเจ็บของรัชทายาทอยู่ ถ้าเขามีอะไรจะพูดให้เข้ามาพูดที่นี่"

“ได้ ข้าจะออกไปบอกสวีอี” อาซี่พูดจบก็หันหลังกลับ แล้วเดินออกไปทันที

หยู่เหวินเห้าสงบลงแล้ว หันไปมองหยวนชิงหลิงพลางพูดว่า "เจ้าบอกว่าเขาต้องการพบเจ้า หรือว่าจะมาเชิญเจ้าเข้าวังไปรักษาพี่สะใภ้สี่?"

หยวนชิงหลิงพูดเสียงเบา: "ไม่รู้สิ เจ้าอย่าเดาส่งเดชเลย นอนลงก่อน"

หยู่เหวินเห้าดึงมือนางไว้ ยืมแรงขยับขึ้นไปด้านหน้าล็กน้อย ขอให้หยวนชิงหลิงยกหมอนให้เขาสูงขึ้นอีกหน่อย เพื่อให้เขาดูมีท่วงท่างามสง่าไม่ดูด้อยในสายตาใคร

เขาพูดว่า “ถ้าหากใช่ล่ะก็ ไปก็ไม่ดี ไม่ไปก็ไม่ดี ถ้าไปแล้วรักษาไม่หาย ความรับผิดชอบก็จะมาตกอยู่กับเจ้า แต่ถ้าไม่ไป พี่สะใภ้สี่ก็ต้องตายแน่นอน เจ้าคิดว่าจะทำเช่นไรรึ?”

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นว่า: "ลองฟังดูก่อนแล้วกัน"

ในฐานะพระชายารัชทายาท แน่นอนว่านางสามารถเลือกได้ว่าจะไปหรือไม่ไป

แต่ในฐานะหมอ นางไม่มีทางเลือก อีกทั้งคนคนนั้นคือพระชายาอานเสียด้วย

สิ่งที่นางจำได้แม่นยำที่สุดเกี่ยวกับพระชายาอาน ก็คือครั้งหนึ่งตอนที่พวกนางได้คุยกัน นางมองดูตัวเองอย่างเหนียมอาย พูดว่านางกลัวว่าบรรดาพี่น้อง พี่สะใภ้น้องสะใภ้ จะทำลายมิตรภาพความสัมพันธ์อันดีต่อกันในวันใดวันหนึ่ง

อ๋องอานปกป้องนางได้อย่างดีมาก ไม่ยอมให้นางต้องสัมผัสกับสิ่งสกปรกใด ๆ ในโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย แต่พระชายาอานก็ไม่ใช่คนโง่ไร้สมอง นางสามารถรับรู้ได้ถึงบรรยากาศของสถานการณ์อันตึงเครียด ที่ทุกคนต่างพร้อมจะหันดาบเข้าหากันได้ทุกเมื่อ

ดังนั้น นางจึงดูเหมือนผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีความสุขในชีวิต แต่ในใจนางลึก ๆ กลับมีความรู้สึกสับสนย้อนแย้งอยู่

ยิ่งอ๋องอานปกป้องนางไว้ในปราสาทที่สร้างขึ้นบนความว่างเปล่ามากเท่าไหร่ ยามเมื่อนางมองลงมา ก็ยิ่งเกิดความรู้สึกหวาดหวั่น ชวนอกสั่นขวัญหายมากขึ้นเท่านั้น

สวีอีนำทางอ๋องอานเข้ามา นอกจากสวีอีแล้ว ยังมีทังหยางกับอาซี่ พวกเขาทั้งหมดต่างมายืนขวางอยู่ตรงหน้าหยวนชิงหลิง จ้องมองอ๋องอานอย่างไม่เป็นมิตร

หยวนชิงหลิงไม่ได้พบหน้าอ๋องอานมาหลายวันแล้ว ดังนั้นเมื่อนางได้เห็นเขาในแวบแรก นางก็ถึงกับตกใจจนผงะไปเลยทีเดียว

เมื่อก่อนที่ได้เห็นเขา มักจะเห็นคนที่มีจิตใจอันกระฉับกระเฉง ดูมีชีวิตชีวา แต่งกายหรูหรา สง่างามสูงศักดิ์เหมือนดั่งหยกเนื้อดีอยู่เสมอ