บทที่ 713 ข้าไม่คู่ควรกับคนอื่นเขา

ยังเป็นเต๋อเฟยที่ตอบสนองไว รีบเบี่ยงเบน: “แต่มีพระชายารัชทายาทอยู่ แม้ว่าท่านพี่เสียนเฟยจะป่วยสาหัสเพียงใด ก็สามารถรักษาหายได้ ท่านหญิงไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงท่านพี่เสียนเฟยเพคะ”

“ใช่แล้ว ใช่แล้วเพคะ!” ทุกคนรีบสนับสนุนคำพูดของเต๋อเฟย

ฮองเฮาฉู่รู้ว่าตัวเองพลั้งปากไป คำพูดนี้พูดขึ้นในวันนี้ไม่เหมาะสม แอบหงุดหงิดใจที่ตัวเองยั้งสติไม่อยู่ ทำให้เกียรติยศของฮองเฮาเสียหาย

แต่ว่า ได้ยินคำพูดของเต๋อเฟย ในใจของนางก็ร้อนใจไม่เป็นสุขอย่างมาก เพราะนางรู้ว่าเสียนเฟยไม่ได้ป่วยหนักอะไร เพียงแค่ถูกไทเฮาและฮ่องเต้กักบริเวณเท่านั้น

เพียงแต่มารดาผู้ให้กำเนิดของรัชทายาทถูกกักบริเวณโดยตลอด แพร่ออกไปก็ไม่น่าฟัง ดังนั้นจึงได้ประกาศต่อภายนอกว่าป่วยหนัก

หากว่าผ่านไประยะหนึ่งความโกรธของไทเฮาสลายไปแล้ว ก็น่าจะยกเลิกคำสั่งกักบริเวณ รอกระทั่งรัชทายาทขึ้นครองราชย์ เสียนเฟยก็เป็นไทเฮา แม้จะบอกว่าตัวเองก็เป็นไทเฮา แต่ว่า ก้นบึ้งของจิตใจก็ไม่ยินดี นางเสียนเฟยมีสิทธิ์อะไร?

ด้วยเหตุนี้เมื่อครู่ที่นางพูด ความจริงก็นับว่าเป็นการสาปแช่งเสียนเฟย หวังว่านางจะบุญน้อยจริงๆ ไม่มีวาสนาจะได้เสพสุข

นางเห็นเหล่าสนมล้วนสนใจหน้าตาของเสียนเฟย ในใจก็ยิ่งไม่สบายใจขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ตอนนี้จะแสดงออกมาก็ไม่ดี กลับยังต้องสนับสนุนคำพูดของเต๋อเฟย กล่าว: “เต๋อเฟยพูดได้ถูกต้อง มีพระชายารัชทายาทอยู่ เสียนเฟยจะต้องดีขึ้นได้แน่”

“ใช่เพคะ ฝ่าบาทมีคุณธรรม ท่านหญิงมีเมตตา มีฝ่าบาทและท่านหญิงอยู่ เหล่าสนมจะต้องโชคดีอายุยืนยาวเป็นแน่เพคะ” หลู่เฟยกล่าวอย่างประจบ สวรรค์รู้ว่าเมื่อครู่นางตกใจแล้ว หัวข้อนี้เป็นนางที่พูดขึ้น หากว่าฮองเฮาพูดออกมาอย่างเสียดสีเย็นชากว่านี้หน่อย เช่นนั้นก็ควบคุมเหตุการณ์ได้ยากแล้ว จะต้องแพร่ไปถึงพระกรรณของไทเฮาและฮ่องเต้เป็นแน่

หยวนชิงหลิงอุ้มเจ้าสิบไว้บนตัก เหนื่อยใจ ผู้หญิงมากความขัดแย้งก็มาก โดยเฉพาะนั่งด้วยกันกับผู้หญิงที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์มากมายเช่นนี้ สามารถรักษาความปรองดองได้ถึงครึ่งชั่วยามก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว

นางหยอกล้อเจ้าสิบน้อย คางของเขาเป็นชั้นสามชั้น จ้องมองหยวนชิงหลิงไม่ขยับ จะหยอกล้ออย่างไรก็ไม่มีการตอบสนอง ดวงตาไม่กะพริบสักน้อย เหมือนปลาอ้วนๆตัวหนึ่งที่ถูกจี้จุด

“อุ้มน้องชาย!” ซาลาเปาก่อกวนต้องการยื่นมือมาอุ้ม

“ไม่ใช่น้องชาย เป็นเสด็จอา!” หยวนชิงหลิงแก้ให้ถูกต้อง

“เสด็จอา!” ซาลาเปาจึงหันไปมองครู่หนึ่งด้วยจิตใต้สำนึก จากนั้นก็ส่ายหน้าจนเหมือนป๋องแป๋ง “เสด็จอาไม่มา!”

ทุกคนล้วนหัวเราะขึ้นมาแล้ว เมื่อซาลาเปาก่อกวนเช่นนี้ ความเคอะเขินเมื่อครู่ก็หมดสิ้นไปแล้ว

ฮองเฮาฉู่รู้สึกว่าหมดสนุกแล้ว จึงกล่าวว่าต้องการกลับตำหนักไปเปลี่ยนชุด สนมและพระชายาอ๋องทุกคนลุกขึ้นน้อมส่ง

ฮองเฮาฉู่กลับถึงในตำหนักด้วยความแค้นใจ มองดูตัวเองในกระจก สีหน้าแดงระเรื่อจางหายไป ไม่ได้รับความโปรดปรานอีก ลูกชายก็ไม่พยายามมุมานะ อนาคตแม้ว่าเป็นฮองเฮา ก็กลัวเพียงจะโดนเสียนเฟยกดไว้

นางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเป็นทุกข์ใจ ประจวบเหมาะกับที่อ๋องฉีพาเจ้าแปดเข้ามาจากด้านนอกมาน้อมทักทายนาง นางจึงได้ระบายไฟความโทสะลงที่อ๋องฉีทันที “น้อมทักทายอะไร? เจ้าก็ไม่เคยทำให้แม่วางใจได้เลย ยังสู้น้องชายของเจ้าไม่ได้เลยนะ”

อ๋องฉีมาด้วยความยินดีปรีดา ไม่คิดว่ายังไม่ได้คุกเข่าก็โดนตำหนิประโยคหนึ่งแล้ว อดที่จะงงงันไม่ได้ “เสด็จแม่ ใครยั่วให้ท่านโมโหรึพ่ะย่ะค่ะ?”

เจ้าแปดเห็นฮองเฮาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ในใจหวาดกลัว จึงถอยไปอีกด้าน

ฮองเฮาฉู่เห็นท่าทางเช่นนี้ของเจ้าแปด แอบถอนใจเบาๆ ยื่นมือไปกล่าวกับเจ้าแปด: “เสด็จแม่ไม่ได้โกรธ มานี่ มาที่เสด็จแม่ตรงนี้”

เจ้าแปดลังเลครู่หนึ่ง จึงค่อยๆเดินเข้าไปจับมือของฮองเฮาฉู่ กล่าวเบาๆ: “เสด็จแม่ไม่ด่าท่านพี่เจ็ดพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ด่าแล้ว!” ฮองเฮาฉู่ก็รู้ว่าลูกชายของตัวเองมีความสามารถมากเท่าไร บวกกับตอนนี้ท่านพ่อก็ได้นำครอบครัวตระกูลฉู่ช่วยเหลือรัชทายาท ด่าไปก็ไร้ประโยชน์ ฐานะก็กำหนดออกมาแล้ว ยังจะสามารถแย่งชิงได้อีกหรือ?