บทที่ 715 จุดประสงค์

ขณะที่เขาพูด เหลือบมองเสือที่ท่าทางน่าเกรงกลัวขนสีทองที่คุมอยู่ที่ประตูตำหนักตัวนั้นแวบหนึ่ง เมื่อครู่เขาเห็นขณะอ๋องชินเฟิงอันเดินเข้ามา เสือตัวนั้นเดินเปิดทางให้อยู่ด้านหน้า ท่าทางเช่นนั้นยอดเยี่ยมเป็นที่สุด

อ๋องชินเฟิงอันมองดูฮ่องเต้หมิงหยวน: “เมื่อจากลาก็เป็นเวลาหลายปี หลานก็ทำให้ข้ามองด้วยความชื่นชม ตอนนี้เป่ยถังอยู่ในการปกครองของเจ้า เจริญรุ่งเรือง ทำได้ดีเป็นอย่างมาก!”

อ๋องชินเฟิงอันกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง ขณะที่กล่าวล้วนเป็นท่าทีที่เคร่งขรึม แม้ว่าในตาจะแฝงด้วยความอ่อนโยน แต่ในมุมมองของฮ่องเต้หมิงหยวน กลับยังคงเป็นความน่าเกรงขามไปทั่วทุกทาง

หลังจากที่อ๋องชินเฟิงอันพูดจบ หันศีรษะไปมองไท่ซ่างหวง สีหน้ายิ่งอ่อนโยนลงมาก “เห็นได้ว่า เจ้าเลือกคนสืบทอดที่ดีได้ผู้หนึ่ง”

นึกไม่ถึงว่าไท่ซ่างหวงก็หัวเราะแล้ว “ใช่แล้ว ข้าพอใจเป็นอย่างมาก”

เพียงประโยคเดียว บอกกล่าวการชื่นชมของไท่ซ่างหวงที่มีต่อฮ่องเต้ทั้งหมดแล้ว

อ๋องชินเฟิงอันมองดูหยู่เหวินเห้าอีก พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทายเขา

หยู่เหวินเห้าทำมือคำนับแล้วทำความเคารพ

ด้านข้างทางนั้น ชายาเฟิงอันนั่งอยู่ด้านข้างของพระชายาอาน เดิมทีนางและพระชายาอานคือเชื้อสายเดียวกัน เพียงแต่พระชายาอานกลับไม่เคยไปมาหาสู่กับนางมาก่อน เห็นได้ว่าระมัดระวังและไม่อิสระเป็นที่สุด

ไทเฮามองดูชายาเฟิงอัน ทอดถอนใจเป็นอย่างมาก “ดูเหมือนว่า ข้ากับพระชายาจะไม่ได้พบกันนานยี่สิบกว่าปีแล้ว สวรรค์มีความเมตตาต่อท่าน อายุของท่านและข้าต่างกันไม่มาก แต่กลับดูอ่อนวัยกว่าข้าเป็นอย่างมาก”

ชายาเฟิงอันหัวเราะแล้ว “ไม่มีเรื่องค้างในใจให้เป็นห่วง ชีวิตความเป็นอยู่สบายอกสบายใจ เป็นธรรมชาติที่จะดูเหมือนอ่อนวัยเล็กน้อย ไม่เหมือนไทเฮาอยู่ในพระราชวังดูแลจัดการเรื่องใหญ่โตของวังหลัง คิดเป็นกังวลทุกเรื่อง”

ไทเฮาหัวเราะเล็กน้อย “ใช่แล้วล่ะ ดังนั้นข้าถึงบอกว่าชายาเฟิงอันมีบุญวาสนา”

งานเลี้ยงฉลองเริ่มแล้ว เหล่านางข้าหลวงถืออาหารเลิศรสทยอยออกมาตามๆกัน ภัตตาหารที่ประณีตเช่นนี้ดูแล้วน่ามองเป็นที่สุด แต่เพราะอากาศหนาวเย็น จากห้องจัดเตรียมภัตตาหารส่งมาถึงตำหนักกวงหมิงก็เย็นแล้ว เข้าปากก็ไม่อร่อยแม้สักนิด

ดีที่ ตอนแรกเริ่มมีน้ำซุปอย่างหนึ่ง ขณะที่น้ำซุปมายังมีไอร้อนระอุ สำหรับอาหารอย่างอื่นที่เย็นแล้ว ทุกคนล้วนคุ้นชินแล้ว อาหารอย่างหนึ่งกินหนึ่งคำ ก็บอกคนให้ยกออกไป แล้วจัดอย่างที่สอง

ชายาเฟิงอันมีความเป็นกันเองมากกับพระชายาอาน เห็นนางกินซุปไม่กี่คำ จึงกล่าว: “สุขภาพของเจ้าอ่อนแอ ดื่มซุปให้มากๆหน่อย อาหารเย็นแล้ว ก็กินให้น้อยลงหน่อย”

พระชายาอานได้รับความรักจนตกตะลึง กล่าวด้วยความรีบร้อน: “เพคะ!”

“สุขภาพดีขึ้นมากแล้วหรือไม่?” ชายาเฟิงอันวางตะเกียบลงโดยตรง เห็นนางระมัดระวังไม่เป็นตัวเองจนปากสั่น จึงกล่าวอย่างจนปัญญา: “เพราะข้านั่งข้างๆเจ้าทำให้เจ้าประหม่าใช่หรือไม่? เจ้าก็ทำเหมือนข้าเป็นผู้อาวุโสทั่วๆไปก็พอ”

“ได้ ได้เพคะ!” พระชายาอานตอบรับติดต่อกันอีก กลับยังตื่นเต้นมากกว่าเมื่อครู่เล็กน้อยอีกด้วย

ชายาเฟิงอันจึงกล่าวกับหรงเยว่ที่นั่งอยู่ข้างกายของหยวนชิงหลิงว่า: “พระชายาหวย เจ้ามานี่ข้าเปลี่ยนที่นั่งกับเจ้า”

พระชายาอานได้ยินดังนั้น รีบกล่าว: “หม่อมฉัน......หม่อมฉันไปเพคะ ไม่สามารถให้ท่านเคลื่อนที่ได้เพคะ”

นางพูดจบ ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม หากว่านางไป ก็ไม่ใช่ว่าบอกให้พระชายารัชทายาทย้ายที่หรือ?

แต่ว่า หยวนชิงหลิงก็กลับไม่ได้ถือสา ได้ยินนางพูดเช่นนี้ จึงลุกขึ้นเข้ามาแล้ว

พระชายาอานมองหยวนชิงหลิงด้วยความซาบซึ้งแวบหนึ่ง หยวนชิงหลิงพยักหน้าแล้วยิ้มเล็กน้อย

หลังจากเปลี่ยนที่แล้ว บรรยากาศผ่อนคลายเล็กน้อย เพราะพระชายาซุนยกแก้วขึ้น กล่าวว่าต้องการจะดื่มให้ไทเฮาและชายาเฟิงอัน

ไทเฮาตอบรับแล้ว ยกแก้วขึ้นมา นอกจากหยวนชิงหลิง ทุกคนล้วนยกแก้วขึ้นหมด หยวนชิงหลิงรู้ว่าความสามารถในการดื่มเหล้าของตัวเองไม่ได้ ดื่มแล้วจะปล่อยไก่ แต่หากไม่ดื่ม ก็ไม่ไว้หน้าจริงๆ ทำได้เพียงยกแก้วขึ้น ดื่มคำเล็กๆ