บทที่ 748 ตรวจสอบให้ชัดเจน

ทางฝั่งของอ๋องฉีนั้นคิดว่าหยวนชิงหลิงสามารถชวนหยวนหย่งอี้ออกมาได้ ฉะนั้นสองวันมานี้เอาแต่ฝึกฝนคำพูดที่จะใช้พูดกับหยวนหย่งอี้อยู่ตลอด

คำพูดหนึ่งประโยค หยุดเว้นช่วงหนึ่งครั้ง สีหน้าก็หนึ่งอย่าง เขาฝึกฝนซ้ำๆ จิตใจตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

แต่ว่า หยู่เหวินเห้าได้สั่งให้คนมาบอกเขาว่า ไม่สามารถชวนหยวนหย่งอี้ออกมาพบหน้าเขาได้ ตอนนี้ทั้งหัวใจของนางได้ทุ่มเทอยู่บนตัวของจอหงวนบู๊แล้ว

เขาได้ยินแล้ว ก็นั่งอยู่ในห้องที่มืดสนิทอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นก็ยิ้มอย่างขมขื่น พี่สะใภ้ห้าเป็นความหวังสุดท้ายของเขาแล้ว และเป็นโอกาสสุดท้ายของเขาด้วย แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ความหวังกับโอกาสได้ถูกตัดขาดลงในเวลาเดียวกัน

เขาตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า บางคนสูญเสียไปแล้วเพิ่งจะรู้ว่าไม่สำคัญ แต่มีบางคนถ้าทำสูญเสียไปแล้ว เพิ่งจะรู้คุณค่า

ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ ในสมองของเขาเอาแต่ครุ่นคิดเรื่องทั้งหมดของผู้หญิงทั้งสองคนนี้

ที่จริงเขาได้คิดหาหนทางสุดกำลัง ใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่ออกถึงช่วงเวลาที่เขามีความสุขกับฉู่หมิงชุ่ย

แต่ช่วงเวลาอยู่ด้วยกันกับหยวนหย่งอี้นั้น แค่เหม่อลอยคิดถึงเท่านั้น ก็สามารถทำให้เขาลุ่มหลงอยู่ได้เป็นครึ่งวัน เผยรอยยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

ไม่ช้า ฉู่หมิงชุ่ยก็ค่อยๆเลือนหายไปจากสมองของเขา ที่เขาคิดถึงมากที่สุด ก็คือวันเวลาที่ได้อยู่ร่วมกับหยวนหย่งอี้

เขาเคยกุมมือของนางเอาไว้ ผิวเนื้อที่นิ้วมือของนางไม่ละเอียดอ่อนเลยสักนิด กระดูกนิ้วมือเย็นและแข็งกระด้าง ตอนที่ชกเข้ามาหนึ่งหมัด จมูกอาจจะหักเอาได้

เขาเคยสังเกตเค้าโครงใบหน้าของนาง ผิวหน้าของนางนุ่มละเอียดสีผิวดูแข็งแรง แทบจะไม่มีตำหนิอะไรเลย ใบหน้าอวบอิ่มชุ่มชื้น ดวงตาสว่างสดใส ในเวลาที่นางยิ้มพราย ทำให้เขาไม่ได้สติอยู่เป็นครึ่งวัน

เขาเคยได้ยินนางร้องเพลง น้ำเสียงกังวานน่าฟัง ร้องเนื้อเพลงได้อย่างชัดเจนแต่ทำนองกลับเปลี่ยนไปหมด ร้องจนนกสาลิกาบนยอดไม้ตาย ร้องจนทำให้นกฮูกที่ตัวดำปี๋ต้องบินหนี เขาปิดหูตัวเองเอาไว้ วิ่งอย่างตื่นตระหนกไปทั่วจวนอ๋องฉี

เขาเคยตกอยู่ในช่วงเวลาที่ตกอับเสียใจ เคยมีนางคอยอยู่เป็นเพื่อน นางเปลี่ยนจากคนที่ก่อนหน้านี้หยาบคายเอาแต่ใจ หันมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ในสายตาสามารถมองเห็นความกังวลที่สุมอยู่ในใจของนางเสมอ

เขาเคยมีสิทธิ์ในตัวนาง ตอนนั้นแค่เขายื่นมือออกไป นางก็ยินดีจะวางมือไว้ในอุ้งมือของเขา พร้อมที่จะร่วมเผชิญกับทุกเรื่องราวบนโลกใบนี้ พร้อมที่จะแบ่งปันความสุขสงบและความเจริญด้วยกัน

เขาตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งที

ต่อมาอีกไม่กี่วัน เขาก็ไปนั่งอยู่ที่โรงชาตรงข้ามบ้านตระกูลหยวน มองหยวนหย่งอี้ที่เดินเข้าออกพร้อมกับจอหงวนบู๊ นางยิ้มอย่างเบิกบาน

“ท่านอ๋อง ท่านอย่ามองอีกเลย พวกเรากลับกันเถอะ ”แม้แต่ผู้ติดตามใกล้ชิดอย่างสือโส่ก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

อ๋องฉีเห็นทั้งสองคนควบม้าจากไปไกลแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะตลอดทางที่ผ่านไป จึงค่อยๆเก็บสายตากลับมา ไม่อาจไม่ยอมรับว่า ที่จริงพวกเราก็เหมาะสมกันเป็นอย่างยิ่ง

“ท่านอ๋อง พรุ่งนี้ท่านยังจะต้องเข้าวังไปน้อมคำนับ พวกเรากลับกันเถอะ ” สือโส่เร่งเร้าขึ้นมาอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าอ๋องฉีไร้ชีวิตชีวาไม่มีกะจิตกะใจ การเข้าวังไปน้อมคำนับทุกครั้ง เสด็จแม่ก็เอาแต่พูดเหมือนเดิมทุกครั้ง ว่าจะเตรียมงานฉลองให้เขาเลือกพระชายา

เขาไม่อยากจะแต่งกับหญิงคนอื่นแล้ว ถ้าหากสามารถอยู่ร่วมกับหยวนหย่งอี้ได้จะดีแค่ไหน คงไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลในแล้ว

เสียดายที่ตัวเองทำผิดพลาดไปแล้วไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้อีก

วันรุ่งขึ้นเดินทางเข้าไปในวัง ฮองเฮาฉู่ยังคงพูดถึงเรื่องเดิมๆขึ้นมาจริงๆ

ฮองเฮาฉู่ทาบทับที่หน้าอกเอาไว้ พูดว่า “ช่วงนี้แม่รู้สึกไม่ค่อยสบายนัก กลางคืนนอนไม่หลับ กลางวันก็กระวนกระวายอย่างไร้สาเหตุ คิดไปคิดมา ตอนนี้ในใจของแม่มีเรื่องที่เป็นห่วงอยู่เรื่องเดียวก็คือเรื่องการแต่งงานของเจ้า รอให้อากาศอบอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว ดอกไม้ในอุทยานอวี้ฮัวล้วนเบ่งบาน จะจัดงานเลือกสรรพระชายาให้เจ้า ทำให้เรื่องการแต่งงานของเจ้าเป็นจริงโดยเร็ว เจ้าจะได้ไม่ต้องเสียใจเรื่องของชุ่ยเอ๋ออีก”

ได้ยินเสด็จแม่บอกว่ารู้สึกไม่สบาย อ๋องฉีก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา “เชิญหมอหลวงมาตรวจดูหรือยัง”

“มาดูแล้ว ได้ให้ยาสงบจิตใจให้นอนหลับ แต่ก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี ”ที่จริงในหัวใจของฮองเฮาฉู่รู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร ตั้งแต่ฮ่องเต้เคยเรียกตัวจางกงกงไป จางกงกงก็ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร นางคิดว่าจางกงกงคงสารภาพซัดทอดถึงตัวนาง

ทุกครั้งที่นางคิดถึงเรื่องนี้ ก็ต้องรู้สึกกระวนกระวายกลุ้มใจขึ้นมาเป็นระลอก กลางคืนถ้าไม่ฝันถึงเสียนเฟยที่กรีดร้องต่อนางด้วยเสียงเล็กแหลม ก็ฝันเห็นหยู่เหวินเห้าที่ใช้สายตาเย็นยะเยือกมองมาที่นาง