บทที่ 825 ความสัมพันธ์ของเป่ยถังและเซียนเปย

หลังจากนั้นฮูหยินใหญ่ของตระกูลหยวนครุ่นคิดอย่างละเอียด กล่าวว่า: “หากเจ้ายืนกรานจะบอกว่ามีหนุ่มน้อยผู้หนึ่งชอบเจ้าเป็นพิเศษ ข้าคิดไม่ออกจริงๆ แต่ว่า ตอนนั้นเจ้าแอบวิ่งออกไปตกลงไปในแม่น้ำ กลับมีหนุ่มน้อยผู้หนึ่งช่วยเจ้าขึ้นมา นับว่าเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของเจ้า หลังจากนั้นท่านลุงของเจ้าก็รับหนุ่มน้อยผู้นั้นมาอยู่ในจวนสองสามวัน ขณะที่จากไปได้มอบเงินและเสื้อผ้าบางส่วนให้ ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เขาช่วยเจ้า”

“หนุ่มน้อยผู้นั้นอายุเท่าไหร่? ชื่ออะไร?” หยวนชิงหลิงถามด้วยความรีบร้อน

“ชื่ออะไรก็จำไม่ได้แล้ว ท่าทางอายุประมาณสิบห้าสิบหกปี เป็นเด็กที่น่าสงสาร ท่านพ่อเสียชีวิตเร็ว ท่านแม่เป็นหญิงหม้ายเลี้ยงดูเขา การใช้ชีวิตผ่านไปอย่างลำบากมาก” ฮูหยินใหญ่พยายามใช้สมองครุ่นคิดก็ไม่สามารถนึกข้อมูลออกมาได้มากกว่านี้แล้ว มองนางด้วยความจนปัญญาเล็กน้อย “เจ้าถามสิ่งเหล่านี้ทำอะไร? สำคัญหรือ?”

หยวนชิงหลิงกล่าวอย่างจริงจัง: “ค่อนข้างสำคัญ ท่านย่าส่งจดหมายไปที่เมืองตวนโจวฉบับหนึ่ง ถามทางบ้านของท่านลุง ให้สืบถามชื่อของหนุ่มน้อยผู้นี้ ประวัติ อย่างไรเสีย ที่เกี่ยวข้องกับหนุ่มน้อยผู้นี้ ข้าต้องการรู้ทั้งหมด”

ฮูหยินใหญ่เห็นนางร้อนใจเช่นนี้ จึงกล่าว: “ได้ พรุ่งนี้จะบอกให้คนส่งจดหมายไป เมืองตวนโจวไม่ไกล บอกให้คนรีบขี่ม้าไป ไม่กี่วันก็สามารถไปกลับได้ เจ้ารอก่อนก็ได้แล้ว”

หยวนชิงหลิงกล่าว: “ดี ขอบคุณท่านย่า”

กลับถึงจวน นางเอาเรื่องนี้บอกกับหยู่เหวินเห้า

หยู่เหวินเห้าฟังจบ กล่าว: “เจ้าพูดเช่นนี้ ก็เป็นไปได้จริงๆ จากการตรวจสอบหงเย่ของพวกเรา พบว่าตอนเด็กๆเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ที่เป่ยถังมาก่อน เป็นไปได้ว่าท่านแม่ของเขาเป็นคนเป่ยถัง และมีความเป็นไปได้ว่าเป็นคนเซียนเปยที่เข้ามาตั้งรกรากที่เป่ยถัง ปีนั้นขณะที่หงเย่ถูกรับกลับไป แม่ของเขาก็ถูกสังหารตายแล้ว”

“ถูกใครสังหาร?” หยวนชิงหลิงกล่าวถาม

“เสี้ยวหงเฉิงตรวจสอบแล้วบอกว่ามีความเป็นไปได้ถูกท่านพ่อของท่านชายหงเย่และก็คือแม่ทัพหงเล่ส่งคนไปสังหาร”

หยวนชิงหลิงมองดูเขาด้วยความตกใจ “ท่านจะบอกว่า ท่านพ่อของท่านชายหงเย่สังหารท่านแม่ของเขา?”

“ไม่แน่ใจ แต่มีความเป็นไปได้มาก”

“เช่นนั้นเขาถูกรับไปตอนอายุเท่าไหร่?”

“ไม่สามารถตรวจสอบความจริงได้ คนของสำนักเหมยแดงตรวจสอบแล้ว พบว่าตอนนั้นผู้คนที่อาศัยอยู่ติดกันกับพวกเขาล้วนตายแล้ว และเป็นไปได้ว่าถูกหงเล่ฆ่าปิดปาก”

หยวนชิงหลิงได้ฟังก็ตกตะลึง “โอ้พระเจ้า หากว่าเป็นความจริง แม่ทัพหงเล่ผู้นี้จะเป็นคนที่โหดเหี้ยมเพียงไรกัน?”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะอย่างเย็นยะเยือกทีหนึ่ง “โหดเหี้ยมสองคำนี้เปรียบเปรยเขา ชั่งเบาเกินไปมากจริงๆ เขาเป็นใหญ่เพียงผู้เดียวในเซียนเปย ฝ่ายเดียวกันก็เข้าข้างเห็นต่างก็โจมตี ถือเอกสิทธิ์ควบคุมระบอบบ้านเมือง แม้แต่ฮ่องเต้ของเซียนเปยก็เป็นเพียงหุ่นเชิดของเขา ไม่กี่ปีมานี้เซียนเปยมีผู้ซื่อสัตย์ภักดีออกมาไม่กี่คน แต่สุดท้ายล้วนถูกเขาสังหารอย่างโหดเหี้ยม ยังจะตัดหัวเก้าชั่วโคตรอีก ตอนนี้ในเซียนเปยตำแหน่งของเขาอยู่เหนือข้อพิพาททั้งปวง เพราะใช้เลือดและศีรษะปูขึ้นไป”

“น่ากลัวเพียงนี้เชียว!” หยวนชิงหลิงกล่าวพึมพำ ไม่มีทางจะจินตนาการได้ว่าคนผู้หนึ่งจะโหดเหี้ยมอำมหิตได้ถึงเพียงนี้จริงๆ คนผู้นี้ยังเป็นผู้กุมอำนาจอีก ราษฎรของเซียนเปยยังจะใช้ชีวิตอยู่อย่างดีๆอีกหรือ?

“จุดที่น่ากลัวไม่ได้อยู่ที่เขาผู้เดียว แต่เป็นทั้งตระกูล วงศ์ตระกูลของหงเล่ล้วนเป็นตระกูลที่มีความมักใหญ่ใฝ่สูงทะเยอทะยานประเภทนี้ทั้งหมด วิธีการโหดเหี้ยมทารุณเป็นที่สุด ไม่กี่ปีมานี้หงเล่คุกคามแคว้นต้าโจวอย่างหนักทีละก้าวๆ ดูท่าทางแล้วคือต้องการจะตีแคว้นต้าโจวก่อน แต่ข้าสงสัยว่าเป้าหมายแรกของเขาจะเป็นเป่ยถัง”

“แต่สองสามปีมานี้เซียนเปยและเป่ยถังก็ไม่ได้เป็นปฏิปักษ์กัน แม้ว่าจะมีคนสอดแนมสอดแทรกเข้ามา ก็เป็นเพียงเรื่องปีสองปีนี้ กลับกันเพราะขณะที่แม่ทัพใหญ่จิ้งถิงมา เคยบอกว่าคนสอดแนมที่หงเล่จัดวางไว้ในแคว้นต้าโจว มีมาหลายปีแล้ว หลังจากนั้นมอบให้ท่านชายหงเย่ไปจัดการ ทำไมท่านถึงได้คิดว่าเป้าหมายแรกของพวกเขาเป็นเป่ยถังล่ะ?”

ดวงตาของหยู่เหวินเห้าเคร่งขรึม “มีบางเรื่อง เกรงว่าเจ้าจะไม่รู้”