บทที่ 826 หงเย่มอบหมาป่า

ผ่านไปสองสามวัน คงที่ส่งจดหมายไปเมืองตวนโจวกลับมาแล้ว ฮูหยินใหญ่ตระกูลหยวนเชิญหยวนชิงหลิงเข้าไปรอบหนึ่ง บอกสถานการณ์นี้ให้เข้าใจ

ฮูหยินใหญ่กล่าว: “ท่านลุงของเจ้าเคยไปสอบถาม หนุ่มน้อยผู้นั้นย้ายออกไปตั้งนานแล้ว สำหรับชื่ออะไร ทุกคนก็จำไม่ได้ ได้ไปสืบถามสถานที่เดิมที่เขาเคยอยู่อาศัย แต่ผู้คนที่เคยอยู่ละแวกใกล้ๆเขาในเดิมทีก็ย้ายไปหมดแล้ว อย่างไรเสียก็ผ่านไปสิบเอ็ดปีเรื่องราวของคนเปลี่ยนแปลงไปกี่รอบ แทบจะสืบถามไม่ได้ แต่ว่า ท่านแม่ของหนุ่มน้อยผู้นั้นกลับมีคนรู้ เพราะว่าท่านแม่ของหนุ่มน้อยช่วยคนปักซ่อมเสื้อผ้าประทังชีวิต จ่ายเงินเล็กน้อยยังสอบถามมาได้”

“เช่นนั้นท่านแม่ของหนุ่มน้อยชื่ออะไร?” หยวนชิงหลิงรีบถาม

ฮูหยินใหญ่กล่าว: “ชื่ออะไรไม่รู้ แต่เพราะเสื้อผ้าของนางมักจะปักใบไม้สีแดงรูปหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ทุกคนล้วนเรียกนางว่าแม่นางหงเย่ พวกเขาย้ายมาจากที่อื่น สำหรับภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่ไหน ก็ไม่มีคนรู้ ท่านลุงของเจ้าบอกว่าปีนั้นหลังจากที่พวกเราย่าหลานกลับเมืองหลวงไม่นาน แม่นางหงเย่นั่นก็ป่วยเสียชีวิตแล้ว หนุ่มน้อยนั่นก็ไปทำมาหากินที่อื่น”

หยวนชิงหลิงหน้าซีด คิดไม่ถึงว่าจะเป็นท่านชายหงเย่จริงๆ?

ในสมองของนางเลอะเลือนไม่มีความทรงจำสักน้อย โดยคร่าวๆแล้วแม้แต่เจ้าของร่างเดิมก็จำเขาไม่ได้ แต่เขากลับจำได้ตั้งนานขนาดนี้?

ในดวงตาของเขาปรากฏความรู้สึกออกมา ทำให้คนตกตะลึงมาก แต่ความจริงไม่เข้ากับหลักการ เพราะฐานะที่เป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตเจ้าของร่างเดิม เดิมทีเขาก็ไม่ควรจะมีความรู้สึกอะไร จะมีก็ต้องเป็นหยวนชิงหลิงเจ้าของร่างเดิมที่มี

แต่หยวนชิงหลิงเจ้าของร่างเดิมตอนนั้นเพิ่งจะอายุเจ็ดแปดขวบสินะ ก็ไม่รู้จักความรักของชายหญิงอะไร และก่อนหน้านี้คนที่หยวนชิงหลิงเจ้าของร่างเดิมชอบมาโดยตลอดก็คือเจ้าห้า บอกว่าเริ่มชอบเจ้าห้าตั้งแต่อายุสิบสามปีแล้ว ในใจของนาง โดยคร่าวๆแล้วก็ไม่เคยมีที่ให้คนที่บอกว่ามีบุญคุณช่วยชีวิตผู้นี้

แม้ว่าเป็นเพียงแค่ที่อันน้อยนิด ก็ไม่ได้ถึงกับขนาดว่าไม่มีความทรงจำใดๆ

หยวนชิงหลิงรู้สึกว่าสมองสับสนวุ่นวาย หลับตาลง จึงเหมือนกับว่าเห็นน้ำไหลรินจ๊อกๆ ท่านย่าบอกว่าเขาช่วยหยวนชิงหลิงตกน้ำ หรือว่า น้ำไหลนี้ก็คือส่วนหนึ่งของความทรงจำ?

“ตอนนั้นโชคดีที่ได้เขาช่วยเจ้าไว้นะ ไม่เช่นนั้น เจ้าก็ต้องจบชีวิตอยู่ในแม่น้ำแล้ว ข้าซาบซึ้งในบุญคุณของเขาเป็นที่สุด หากว่าได้พบอีก จะต้องขอบคุณต่อหน้าเป็นแน่” ฮูหยินใหญ่ไม่รู้มูลเหตุที่มา เพียงกล่าวด้วยในตาที่เปียกชื้น

หยวนชิงหลิงถอนหายใจเบาๆ หงเย่ผู้นี้ขยับตัวก็เปลี่ยน แล้วกลายเป็นผู้มีพระคุณของนางกับท่านย่าแล้ว ชั่งน่าตลกมากจริงๆ

อีกทั้ง ได้ยินคำพูดวันนั้นของหงเย่ ครั้งแรกตอนมาเป่ยถังก็จำนางได้ตั้งนางแล้ว แต่เวลานั้นเขาไม่ได้เข้ามาแสดงตัวเป็นผู้มีพระคุณที่ได้ช่วยชีวิต ตอนนี้กลับมาบอกถึงบ้านเป็นการเฉพาะ หากบอกว่าไม่มีจุดประสงค์ ใครจะเชื่อล่ะ?

นางออกจากจวนเจ้าพระยาจิ้ง ประจวบเหมาะกับมีคนของตระกูลเหลิ่งทางนั้นมาพอดี บอกว่าท่านชายสี่เชิญนางไปรอบหนึ่ง

“เรื่องอะไรกัน?” หยวนชิงหลิงเอ่ยถาม

ผู้ที่มาบอกข่าวคือฮูฮูคนใกล้ตัวที่อยู่ข้างกายของท่านชายสี่ ฮูฮูกล่าว: “ท่ายชายหงเย่ผู้นั้นไปหาท่านชายสี่ที่จวน ท่านชายสี่ไม่อยากเล่นละครตบตา และไม่อยากล่วงเกินเขา ดังนั้นเชิญท่านเข้าไปจัดการขอรับ”

หยวนชิงหลิงแปลกใจ “เขาไปหาท่านชายสี่ทำอะไร?”

“ดื่มชาสนทนากันขอรับ” ฮูฮูกล่าว

“ในเมื่อท่านชายสี่ไม่อยากต้อนรับเขา ทำไมไม่ไล่คนออกไปด้านนอก”

“เขามอบหมาป่าลายขาวสลับดำตัวหนึ่งให้ท่านชายสี่ขอรับ”

“.......” หยวนชิงหลิงจนปัญญา ท่านชายสี่นี่คือเอาหมาป่าไม่เอาคนสินะ

ตัวเองเอาประโยชน์จากคนอื่น ไม่ดีที่จะฉีกหน้าเป็นธรรมดา

หยวนชิงหลิงรู้นิสัยของอาจารย์ ทำได้เพียงไปรอบหนึ่ง

ท่านชายสี่จัดวางโต๊ะชาในลาน นั่งอยู่กับท่านชายหงเย่ แต่ท่านชายสี่ไม่ได้มองเขา มองเพียงหมาป่าสีขาวสลับดำที่วิ่งอยู่ในลานอย่างร่าเริงตัวนั้นแล้วเปล่งเสียงหัวเราะเหมือนคุณลุงเช่นนั้น