บทที่ 919 ขอพระชายารัชทายาทไปช่วยสู่ขอ

สวมชุดข้าราชการ หัวเราะอย่างไม่เห็นฟันไม่เห็นดวงตา แล้วก็กระโดดโลดเต้นจากไปเช่นนี้

สวีอี ยังคงเป็นสวีอีคนนั้น

หยวนชิงหลิงจัดการเงินประทานให้กับเขา ขอบคุณคนที่มาจากในวัง และยังเชิญทานข้าวหนึ่งมื้อ

โสวฝู่ฉู่จูงมือแม่นมสี่เดินอยู่ภายใต้แสงแดดฤดูใบไม้ร่วง ภายในลานจวนอ๋อง ดอกเบญจมาศในฤดูใบไม้ร่วงบานสะพรั่ง ดอกไม้สีชมพูอมม่วงเกาะอยู่บนกำแพงอย่างเงียบๆ ดอกโบตั๋นที่ท่านชายสี่เหลิ่งมอบให้ ช่วงนี้ก็กำลังดูดี รอผ่านไปอีกสักพัก จะเบิกบานให้เห็นเต็มสวน

ทั้งสองคนนั่งลงในศาลา เขามองดูทะเลสาบที่ยับย่น เพราะถูกลมฤดูใบไม้ร่วงพัดอยู่ไกลๆ พร้อมพูดขึ้นว่า “ตอนนั้น หากข้ากล้าสู่ขอเจ้าต่อหน้าท่ามกลางผู้คน เจ้าจะยอมตกลงไหม?”

หวนคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ภายในใจก็มักจะเจ็บปวด แม่นมสี่ส่ายหัวเบาๆ พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่รู้เหมือนกัน ช่างอยากที่จะหวนคืนกลับไปได้อีกสักครั้ง ข้าก็จะรู้คำตอบแล้ว”

“เคยเสียใจไหม?” โสวฝู่ถามขึ้นอย่างเป็นทุกข์

“เสียใจอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนั้น ไม่มีทางเลือก ทุกคนต้องเห็นแก่อำนาจสถานการณ์ ต้องตัดสินใจกระทำบางอย่างอย่างเลือกไม่ได้”

แม่นมสี่ก้มหน้าลง วันคืนที่เสียใจพวกนั้น ทรมานนางมานานมากแล้ว แต่เมื่อหวนคิดถึงแล้วก็สามารถทำอะไรได้ล่ะ?

ตอนนั้นถึงแม้เขาจะเป็นคุณชายจวนฉู่ แต่อยู่ในจวนอย่างไม่โดดเด่น เพิ่งจะได้เชิดหน้าชูตา ก็ถูกฮูหยินใหญ่กดดัน คนที่เขาจะต้องแต่งงานด้วย จะต้องเป็นคุณหนูตระกูลสูงส่งที่เหมาะสมกัน

โสวฝู่พยักหัว ตอนนั้น ทุกคนต่างก็ทุกข์ทรมานมาก มีชีวิตอยู่ก็ทุกข์ทรมาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่จะได้เชิดหน้าชูตา

ตอนนี้ เขาเป็นถึงโสวฝู่ อยู่ภายใต้คนคนหนึ่งอยู่เหนือคนนับหมื่น ไม่ใช่เด็กขยะที่ถูกรังแกและดูถูกอีกต่อไป เขาฝันฝ่าประสบความสำเร็จในชีวิตมาได้ แต่ชั่วชีวิตของเขานี้ ผ่านมาได้อย่างไม่มีความสุข

มีเหตุผลบางประการ บางทีจนถึงแก่แล้วถึงจะเข้าใจ

“ตอนนี้องค์ชายรัชทายาท ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ไม่นาน ข้าก็จะเกษียณตัวเอง ต่อไปจะมีเวลาอยู่กับเจ้ามากขึ้น” เขาพูดขึ้น

แม่นมสี่อมยิ้มพร้อมพูดขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า “ดี”

“ช่วยลูกเลี้ยงหลาน” เขาพูดขึ้นมา

“หา?” แม่นมสี่อึ้งไปสักพัก พร้อมมองดูนาง

โสวฝู่อมยิ้มอย่างเรียบเฉยพร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าเห็นพระชายารัชทายาทเป็นเหมือนลูกสาวไม่ใช่หรือ? งั้นลูกที่นางคลอด ก็ถือว่าเป็นหลานของเจ้า”

“สถานะลำดับนี้...” แม่นมสี่หัวเราะขึ้นมา

“เป็นเช่นนั้นจริง....นางคลอดมาหลายคนนี้ ล้วนเป็นคนมีบุญวาสนา ช่างน่าอิจฉา” โสวฝู่พูดขึ้น

แม่นมสี่พูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า “ใช่ คนของจวนอ๋องฉู่ มีใครธรรมดาบ้าง?” ตอนนี้แม้แต่สวีอีก็ได้ดิบได้ดีแล้ว ในใจของข้าดีใจอย่างมาก เด็กๆพวกนี้ ต่างคนต่างมีความสามารถ ต่อไปแผ่นดินนี้ก็เป็นของพวกเขาแล้ว

โสวฝู่พยักหัว สีหน้าแสดงถึงความพอใจอย่างมาก ควรที่จะเป็นเช่นนี้ คนแต่ละรุ่นของแผ่นดิน ล้วนมีความสามารถ

ผ่านไปสองวัน สวีอีจะไปสู่ของแล้ว เขามาหาหยวนชิงหลิง ขอให้หยวนชิงหลิงออกหน้าไปสู่ขอให้เขา

หยวนชิงหลิงประหลาดใจอย่างมาก พร้อมพูดขึ้นว่า “สวีอี เรื่องนี้ควรที่จะให้แม่ของเจ้าออกหน้าจะดีกว่าไม่ใช่หรือ ข้าจะช่วยไปสู่ขอให้เจ้าได้อย่างไรล่ะ?”