บทที่ 920 เรือนหอ

ได้ยินว่าใช้เงินเยอะ หยวนชิงหลิงก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “หากซื้อบ้านใกล้ๆนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่?”

ทังหยางมองดูนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “ตามเงินเดือนประจำปีที่สวีอีได้รับตอนนี้ ซื้อบ้านใกล้จวนอ๋อง เกรงว่าร้อยปีก็ไม่มีปัญญาซื้อ”

“หา” หยวนชิงหลิงตกตะลึง ราคาบ้านแพงขนาดนี้เลยหรือ ตอนนี้เงินเดือนสวีอีได้หกร้อยตำลึง สิบปีก็หกพัน หนึ่งร้อยปีก็หกหมื่น “แต่สร้างโรงเรียนแพทย์ สถานที่กว้างขนาดนั้น อย่างน้อยก็สามารถสร้างบ้านเรือนได้อีกกว่าสิบหลัง รวมทั้งตกแต่งก็ไม่ถึงสองแสนนี่”

ทังหยางหัวเราะขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “พระชายารัชทายาท ที่นั้นเป็นยังไง? ที่นั่นห่างไกล และสองแสนกว่ายังไม่รวมค่าที่ดิน บ้านรอบๆจวนอ๋องแพงก็แพงที่ที่ดิน รอบๆนี้เป็นเขตที่รุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวง และเป็นที่รวมตัวของจวนอ๋องตระกูลผู้ดี ไม่มีที่ให้ซื้อแล้ว มีเพียงรื้อแล้วสร้างใหม่ ท่านคิดดู จะไม่แพงหรือ?”

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นว่า “งั้นเจ้าคิดว่า หนึ่งแสนตำลึงพอไหม?”

“หนึ่งแสนตำลึง ได้ พรุ่งนี้ให้คนของพ่อค้าคนกลางพาไปดู” ทังหยางพยักหน้า แล้วก็พูดขึ้นอย่างลังเลว่า “แต่หนึ่งแสนตำลึง สวีอีไม่มี”

“ข้าออกก่อน แล้วหักจากเงินเดือนของเขา” หยวนชิงหลิงพูดขึ้น

ทังหยางรู้ว่านางใจดี แต่จ่ายเงินช่วยซื้อบ้านให้กับสวีอีแพงขนาดนี้ ทำให้เขาคาดไม่ถึงอย่างมาก จึงพูดขึ้นอย่างตื้นตันว่า “พระชายารัชทายาท ท่านเป็นคนดีจริงๆ”

“เพราะอะซี่....เฮ้อ ไม่อยากให้นางแต่งงานไปอยู่ไกล ยัยคนนี้อยู่กับข้ามานาน เห็นเป็นน้องสาวแต่แรกแล้ว” หยวนชิงหลิงพูดขึ้น

คืนนั้นหยู่เหวินเห้ากลับมาค่ำมาก หยวนชิงหลิงยังไม่บอกเรื่องนี้ รอหาบ้านได้แล้วค่อยบอกเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น ทังหยางนัดคนของพ่อค้าคนกลางไปดูบ้าน

บ้านที่ดูก็ไม่ไกล เดินไปก็ถึง ห่างจากจวนอ๋องสองซอย เป็นสถานที่ที่ค่อนข้างดี

แต่ยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังนั้น หยวนชิงหลิงก็ค่อนข้างลังเลแล้ว บ้านหลังนี้เก่าอย่างมาก อีกอย่างก็เล็กมาก ยังใหญ่ไม่เท่ายี่สิบเปอร์เซ็นของจวนอ๋องเลย

คนของพ่อค้าคนกลางไม่รู้สถานะของนาง ยังคุยโม้ว่ารอบๆนี้เป็นบ้านคนตระกูลดีขนาดไหน เมื่อเปิดประตู บริเวณบ้านกลับดูสะอาด แต่มีกำแพงด้านหนึ่ง พังลงมาแล้ว พ่อค้าคนกลางพูดว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวซ่อมหน่อยก็ได้แล้ว เสียเงินไม่เท่าไหร่”

นำทางพาเดินเข้าไป ล้วนเก่าอย่างมาก มุมกำแพงถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ สนามหลังบ้านรกร้าง ของใช้ภายในบ้านว่างเปล่าแต่แรกแล้ว เต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อย

หยวนชิงหลิงแอบถามทังหยาง พร้อมพูดขึ้นว่า “ราคาเริ่มต้นเท่าไหร่?”

“หนึ่งแสน” ทังหยางพูดขึ้นด้วยเสียงเบา

หยวนชิงหลิงส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่ดี ที่นี่เก่าและก็เล็กมาก”

ทังหยางจึงเดินไปพูดกับพ่อค้าคนกลาง พ่อค้าคนกลางพูดว่าใกล้ๆนี้ยังมีบ้านอีกสองสามหลัง สามารถไปดูด้วยกันได้

ต่อมาอีกสองหลังถือว่าไม่เลว ถึงแม้จะเล็ก แต่ก็ค่อนข้างใหม่ และข้างในก็ถือว่าครบถ้วนสมบูรณ์

แต่เมื่อถามราคาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะตาค้างพูดไม่ออก ราคาเริ่มต้นของสองหลังนี้ล้วนแสนห้าหมื่นตำลึง

“โอ้พระเจ้า นี่เป็นการปล้นกันหรือ” หยวนชิงหลิงพูดขึ้น

ทังหยางก็คิดเช่นนั้น พร้อมพูดขึ้น “แพงมากจริงๆ ข้าไปลองต่อราคาดู”

หลังจากต่อราคากันแล้ว อีกฝ่ายลดให้เพียงสองพันตำลึง แล้วก็ลดไม่ได้อีกแล้ว

หยวนชิงหลิงหัวฟูอย่างมาก หนึ่งแสนสี่หมื่นแปดพัน เป็นเงินจำนวนมากมาย ยังต้องเหลือส่วนหนึ่งไว้เป็นค่าแต่งงานอีกล่ะ? ด้วยสถานะทางด้านตระกูลหยวน สินสอดกับงานแต่งรวมกันแล้วก็ไม่น้อยกว่าห้าหมื่นตำลึง เมื่อรวมกันแล้ว ก็ประมาณสองแสนตำลึง