บทที่ 944 สองสามีภรรยาหยู่เหวินจุนที่ไม่ได้พบเจอกันมานาน

เพื่อให้มีเวลาว่างในช่วงลาคลอด หยู่เหวินเห้าช่วงนี้ยุ่งราวกับบ้าคลั่ง และเร่งเร้าน้องเจ็ดอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน ให้เขาทำคดีที่สำคัญหลายคดีให้เสร็จสิ้นให้ได้ ยังมี ด้านการรักษาความสงบก็มีการกวาดล้างสองสามครั้ง ในวังได้เตรียมพร้อมการป้องกันอย่างแน่นหนา การรักษาความสงบย่อมเปลี่ยนเป็นดีขึ้น

จะมีการสอบคัดเลือกขุนนางในฤดูใบไม้ผลิของปีหน้า ฉะนั้นนักเรียนที่เข้าเมืองหลวงก็ค่อยๆมีมากขึ้นเรื่อยๆ ในโรงเตี๊ยมต่างๆที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ส่วนมากจะมีนักเรียนที่เข้าเมืองหลวงเพื่อร่วมสอบแข่งขัน

สำหรับการรักษาความสงบในหอคณิกา หยู่เหวินเห้าก็เพิ่มความเข้มงวดมากขึ้น เพราะเขาพบว่าหอคณิกาเป็นแหล่งที่สามารถถูกใช้เป็นที่จับตาคราวข่าวง่ายที่สุด ฉะนั้น จึงขอให้มีราชโองการให้เหล่าขุนนางทั้งหลาย ไม่ให้เที่ยวหอคณิกา ผู้ขัดบัญชาต้องถูกไล่ออกจากตำแหน่ง

โสวฝู่ก่อตั้งที่ทำการปกครองตรวจสอบขึ้นมา ใช้สำหรับตรวจตราเหล่าขุนนางทุกแห่งว่ามีการกระทำขัดต่อกฎหรือไม่ เที่ยวหอคณิกาไม่ได้ แต่พวกที่หมกมุ่นเหลวแหลกจนเข้ากระดูกดำเหล่านั้น ย่อมต้องคิดหาวิธีไปเชิญหญิงสาวเหล่านั้นมาในจวน มีที่ทำการปกครองตรวจสอบ คนเหล่านี้ก็หมดหวังแล้ว

โสวฝูนั้นให้ความร่วมมือกับหยู่เหวินเห้า เพราะถ้าหากต้องการถอนรากถอนโคนอำนาจที่แฝงเข้ามา จะทำให้เกิดผลกระทบอย่างรุนแรง ทำให้ทั้งเมืองต้องโกลาหล ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ควบคุมคนอื่นไม่ได้ แต่สามารถควบคุมคนของตัวเองได้กระมัง

ช่วงนี้มีคนเข้าออกจวนอ๋องฉู่ค่อนข้างมาก แต่ส่วนมากเป็นญาติในราชวงศ์ เป็นการมาเยี่ยมหยวนชิงหลิง เพราะดูเหมือนใกล้จะคลอดแล้ว มาเอาหน้าสักหน่อยก็ดี

วันนี้ ฮูหยินเหยากับหรงเยว่มาอยู่เป็นเพื่อนใจจวนอ๋องฉู่ ทั้งสองคนนี้ตอนนี้แทบจะมาทุกวัน เพราะเกรงว่าหยวนชิงหลิงจะมีเกิดการคลอดลูกอย่างกะทันหัน

สะใภ้ร่วมตระกูลทั้งสามคนนั่งคุยกันอยู่ในห้อง ก็ได้ยินคนเข้ามารายงาน ว่าสองสามีภรรยาอ๋องจี้มา

พอได้ยินรายงาน หรงเยว่ก็หันไปมองฮูหยินเหยาอย่างไม่ตั้งใจแวบหนึ่ง “สองสามีภรรยาอ๋องจี้”

ฮูหยินเหยาสีหน้านิ่งสงบ “หมายถึงอ๋องจี้กับฉู่หมิงหยาง”

หรงเยว่รู้สึกประหลาดใจ “พวกเขาจะมาทำไมกัน อีกอย่าง เป็นอ๋องจี้บ้าบออะไร เป็นองค์ชายใหญ่ไปแล้วมิใช่หรือ ยังมีตำแหน่งอ๋องอยู่อีกหรือ”

“แต่งตั้งเองกระมัง ส่วนเรื่องจะมาทำไม ไปถามดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ”

ฮูหยินเหยายิ้มเรียบๆและพูดขึ้นมา

หรงเยว่หัวเราะหึหึสองเสียง “ข้าไม่ยินดีจะเจอหรอกนะ”

สำหรับสถานการณ์ของพวกเขาสองคน หยวนชิงหลิงไม่ค่อยรู้เรื่อง ได้หยินว่าลูกของฉู่หมิงหยางได้แท้งโดยธรรมชาติไปแล้ว จะเป็นการแท้งโดยธรรมชาติจริงหรือไม่ ไม่มีใครไปสืบสาวราวเรื่อง ใครยังจะไปสนใจเรื่องของพวกเขา และคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระที่จะพูดถึง

คนมาแล้ว หยวนชิงหลิงจะไม่พบก็ไม่ได้ เพราะเจ้าห้าไม่อยู่ในจวน อ๋องจี้ยังคงเป็นพี่ใหญ่

“ให้ข้าไปกับเจ้าเถอะ”แม่นางเหยาพูด

“เจ้าไป จะเหมาะสมหรือ”หยวนชิงหลิงงงงัน ไม่คิดว่าฮูหยินเหยายังอยากจะเห็นหน้าผู้ชายเลวทรามคนนั้น

ดวงตาของฮูหยินเหยาสดใส “ไม่มีอะไรเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม ปล่อยวางไปนานแล้ว”

ตอนนี้ ก็แค่คนแปลกหน้าเท่านั้น

สองสามีภรรยาอ๋องจี้รออยู่ในห้องโถงใหญ่ ราวกับคิดไม่ถึงมาก่อนว่าฮูหยินเหยาก็อยู่ที่นี่ด้วย ฉะนั้นตอนที่ทั้งสามคนเดินออกมา สีหน้าของสองสามีภรรยาอ๋องจี้มีแววประหลาดใจอยู่บ้าง

ไม่เจอกันตั้งนาน ฉู่หมิงหยางล้วนขึ้นมาบ้างเล็กน้อย อ๋องจี้แก่ตัวลงไปบ้าง นอกจากเรื่องเหล่านี้ ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ท่าทีก็ดีใบหน้าก็ดี ยังคงทำให้รู้สึกรังเกียจเหมือนเดิม

ทั้งสองสวมใส่เสื้อผ้าที่ไม่ได้หรูหราเหมือนแต่ก่อน แต่ว่า เครืองประดับอัญมณีต่างๆล้วนประโคมไปบนร่างเป็นกองใหญ่ รูปแบบดูเก่าอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็มีหลายชิ้น

หยวนชิงหลิงพูดตามมารยาทชั่วครู่ ก็เชื้อเชิญให้นั่ง