บทที่ 945 เสียแล้วเหมือนกัน

หมันเอ๋อรีบออกไปดูที่หน้าประตูจวนครู่หนึ่ง เห็นว่ามีศีรษะของคนสองคนตรงสุดซอยเอาแต่จ้องมองมายังประตูของจวนอ๋องฉู่อย่างไม่ละสายตา เพราะระยะห่างค่อนข้างไกล มองเห็นไม่ชัดเจนนัก อีกทั้งสองคนนั้นเห็นหมันเอ๋อชะเง้อมอง ก็รีบหดหัวกลับเข้าไปทันที

หมันเอ๋อรู้สึกน่าสงสัยมาก จึงไปรายงานให้กับทังหยาง ทังหยางให้คนแอบจับตาดูทั้งสองคนนั้นเอาไว้ หมันเอ๋อค่อยกลับไปรายงานด้วยเสียงต่ำที่ข้างหูสองประโยค

ในใจของหยวนชิงหลิงก็พอจะรู้แล้ว มองไปยังหยู่เหวินจุน ท่าทีเปลี่ยนแปลงไป พูดว่า “เงินหนึ่งแสนตำลึงนี้ ข้าคงเอาออกมาไม่ได้ในชั่วเวลาสั้นๆ เอาอย่างนี้ เจ้าให้เวลาข้าสามวัน หลังจากสามวันแล้ว พวกเจ้าค่อยมาใหม่ เป็นอย่างไร”

“ไม่ได้ ต้องให้ตอนนี้เลย”ท่าทีของฉู่หมิงหยางแข็งกระด้างเป็นอย่างยิ่ง

หยวนชิงหลิงจึงค่อยๆลุกขึ้น “ตอนนี้มีเพียงสิบตำลึงเท่านั้น จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ไสหัวไป จากนั้นก็ไปป่าวประกาศใส่ร้ายว่าเจ้าห้ารังแกเจ้า”

หยู่เหวินจุนสีหน้าร้อนใจขึ้นมา รีบขวางนางเอาไว้ “หลังสามวันแล้วมีแน่ใช่หรือไม่ เจ้าอย่าหลอกข้านะ”

“มีหรือไม่ หลังจากนี้สามวันท่านมาก็จะรู้เองมิใช่หรือ”หยวนชิงหลิงนั่งอย่างไม่สบายตัวนัก และไม่อยากจะพูดกับพวกเขาแล้ว ค่อยๆเดินออกไปกับฮูหยินเหยา

ด้านหลัง มีเสียงข่มขู่ของฉู่หมิงหยางดังขึ้นมา “หลังจากนี้สามวันหากไม่มีเงินหนึ่งแสนตำลึง ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไป หยวนชิงหลิง”

ทันใดนั้นฮูหยินเหยาก็หันหน้ากลับไป แววตาเยือกเย็นดุจคมดาบ กลิ่นอายของความกระหายเลือดพุ่งออกมา ทำเอาฉู่หมิงหยางหัวใจกระตุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หยวนชิงหลิงยิ้มบางๆเดินตรงไปข้างหน้า พูดถึงระดับชั้นแล้ว ฉู่หมิงหยางควบม้าก็ตามฮูหยินเหยาไม่ทัน พูดถึงพลังที่ทำให้ตกตะลึง ฉู่หมิงหยางก็แค่ทำสีหน้าดุดันปากพ่นคำชั่วร้ายเท่านั้น

สองสามีภรรยาหยู่เหวินจุนไปจากจวนอ๋องฉู่ ก็มีคนค่อยๆย่องตามหลังไปอย่างช้าๆแล้ว

ฮูหยินเหยาเงียบขรึมตลอดทาง กลับมาถึงโถงด้านข้าง พูดด้วยเสียงเรียบคำหนึ่ง“นี่มันอะไร”

“ผิดหวังหรือ”หยวนชิงหลิงถาม

“สำหรับเขาแล้วไหนเลยยังมีความรู้สึกผิดหวังหรือไม่ผิดหวัง ไม่รู้จักตั้งนานแล้ว”ฮูหยินเหยาพูด

หยวนชิงหลิงมองนาง “ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว”

“ข้าเกิดปีม้า”ฮูหยินเหยาพูดออกมาอย่างสบายๆ ยื่นมือออกไปกดปิ่นปักผมทีหนึ่ง “ดูแก่ใช่หรือไม่ ”

หยวนชิงหลิงคำนวณดูแล้ว เกิดปีม้า ก็คือสามสิบต้นๆ ในปีที่ผ่านมานี้ไม่ได้วางแผนการอะไร ขัดเกลาจิตใจและร่างกายตัวเองตลอด หล่อเลี้ยงผิวพรรณของนางจนดูขาวกระจ่างใส ใบหน้าสมดุล ดวงตาสดใส สวยกว่าก่อนหน้านี้มาก

ก่อนหน้านี้ถ้าไม่ใช่ใบหน้าอมทุกข์ ก็เป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผนการ ทำให้คนที่เห็นรู้สึกไม่สบายใจ

“ทั้งชีวิตของเจ้าไม่ควรจะอยู่ในมือของเขา สามารถหาความสุขของตัวเองได้”

“ความสุข ตอนนี้ข้ามีความสุขมาก”ฮูหยินเหยาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “เจ้าคงไม่ได้ให้ข้าไปหาผู้ชายกระมัง”

“อายุเจ้าตอนนี้ หาผู้ชายที่ชื่นชอบสักคนไม่ใช่เรื่องปกติหรือ”ฮูหยินเหยาเห็นนางจริงจัง ก็รีบโบกมือ “พอแล้ว เจ้ารีบหุบปากเถอะ ชาตินี้ข้าลำบากเพราะผู้ชายมามากพอแล้ว ตอนนี้ยากนักกว่าจะสงบได้ จะไม่ยอมหาผู้ชายมาทำให้ตัวเองต้องระทมทุกข์อีกแล้ว”

“คงไม่ดวงซวยเจอแต่ผู้ชายเลวๆเช่นนี้ตลอดไป”

“ใต้หล้านี้ทั่วทุกที่ที่มีคนแสวงหาผลประโยชน์และกดขี่คนอื่นล้วนเป็นคนเลว นอกจากเจ้าห้า ข้าไม่เคยเห็นผู้ชายดีๆมาก่อนเลย”ฮูหยินเหยาเหลือบสายตาขึ้นมา “เอาล่ะ น้องหกก็นับว่าดี น้องเจ็ด ……เมื่อก่อนตาบอด ตอนนี้ตาสว่างแล้วก็นับว่าใช้ได้ ส่วนน้องสามน้องสี่ ล้วนเป็นพวกหมกมุ่นทั้งสิ้น”

“ใต้หล้านี้ไม่ได้มีแต่ผู้ชายในราชวงศ์เท่านั้น เจ้าลองเบิกตากว้างๆมองดูรอบตัว ยังมีที่ดีอีกมากมาย”

“คนดีก็คงไม่มองภรรยาที่ถูกทิ้งอย่างข้า”ฮูหยินเหยารู้สึกว่าพูดเรื่องเหล่านี้ไปก็เสียเวลาเปล่า ลุกขึ้นจากไปทันที