บทที่ 953 สิ่งของที่ส่งมาจากทะเลสาบจิ้ง

หยวนชิงหลิงมองดูเสือน้อยทั้งสอง ในสมองกลับมีเพลงผุดขึ้นมาเพลงหนึ่ง จึงกลั้นหัวเราะอยู่

ตอนนี้ในจวนมีสุนัข หมาป่าหิมะ เสือ ดังนั้นหยู่เหวินเห้าจึงตัดสินใจทำลานบ้านแยกต่างหากลานหนึ่ง จัดที่ทางให้พวกนายท่านเหล่านี้

อย่างไรเสีย ฐานะทางสังคมของทุกคนล้วนไม่ได้ต่ำต้อย เหมือนกับว่ายังจะเข้าใจนิสัยอารมณ์ของคนอีกด้วย ต้องจัดที่ทางให้ดี

พริบตาเดียวก็เป็นงานเลี้ยงฉลองครบเดือน มาตรฐานสูงกว่าพี่หญิงเป่าในเวลานั้นเล็กน้อย อย่างไรเสียหยู่เหวินเห้าเป็นรัชทายาท และให้กำเนิดบุตรคู่หนึ่ง บรรดาขุนนางมาแสดงความยินดี บรรยากาศคึกคักเป็นที่สุด

ของขวัญใช้ภูเขาเล็กๆมาเปรียบเปรยก็ไม่เกินไปแม้แต่น้อย ของล้ำค่าของมีชื่อแต่ละชนิดมีทั้งหมด ได้รับความรักความเอ็นดูอย่างล้นหลาม

ไท่ซ่างหวงเปิดคลังทองเล็กๆออก หามทองคำสองสามกล่องเข้ามา บอกว่าให้เด็กทั้งสองไว้ใช้ยามขอแต่งงานในอนาคต

หยู่เหวินเห้ามองดูทองคำสีทองอร่ามนั่น กล่าวด้วยความปลงว่า: “ไม่ต้องพูดถึงแต่งแค่คนเดียว แต่งเป็นสิบคนก็เกินพอ”

เมื่อก่อนฝู่ฉู่มอบของขวัญล้วนเป็นของอะไรก็ได้ตามใจชอบ โดยเฉพาะบางครั้งที่เข้ามาในจวน ก็หิ้วเพียงเนื้อหมูหนึ่งกิโลมาเท่านั้น แต่ครั้งนี้มีความจริงจังและตั้งใจเป็นอย่างมาก มอบเสื้อคลุมที่ทำจากทองบางๆให้สองชุด แต่ว่าใหญ่เกินไป ไม่ใช่อายุห้าหกขวบก็สวมใส่ไม่ได้

เพียงแต่ฝีมือการทำเสื้อคลุมนี้ทำให้หยวนชิงหลิงตกตะลึงแล้ว ส่วนด้านหลังเป็นตาข่าย แต่ด้านหน้ากลับร้อยเข้าด้วยกันออกมาเป็นรูปเสือที่เหมือนดั่งมีชีวิตจริงเช่นนั้น

“ใช้เวลาทำหนึ่งเดือน ยังพอได้อยู่สินะ?” โสวฝู่ฉู่เลิกคิ้วชำเลืองมองแม่นมสี่ เอ่ยถาม

แม่นมสี่ใบหน้ายิ้มแย้ม “ได้ได้ได้ พบเห็นได้ยากเป็นอย่างมาก”

“ธรรมดาธรรมดา!” ฝู่ฉู่โบกมือ ทั้งถ่อมตัวทั้งขี้อวด

สวีอีหามกล่องใบหนึ่งกลับมา เข้าตำหนักเซี่ยวเยว่ไปโดยตรง วางกล่องลงแล้วกล่าว: “อันนี้พบที่ทะเลสาบจิ้ง คาดว่าเป็นทางนั้นส่งมาพ่ะย่ะค่ะ”

หยู่เหวินเห้าจัดกำลังคนไว้ที่ทะเลสาบจิ้งทางนั้น สังเกตการณ์อยู่ตลอด และพยายามไม่ให้ผู้คนเข้าใกล้ทะเลสาบจิ้ง

แม้สวีอีจะไม่รู้ว่าตรงนั้นคือสถานที่อะไร แต่ตรงนั้นเป็นสถานที่ที่พระชายารัชทายาทให้ความสนใจเป็นอย่างมาก

อีกทั้งกล่องชนิดนี้เขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน เปิดไม่ออก ดังนั้นจึงส่งเข้าตำหนักเซี่ยวเยว่โดยตรง

หยู่เหวินเห้าเข้ามาใกล้ๆ ชำเลืองมองกล่องสีแดงใบนี้ “กล่องนี้ใช้อะไรทำ? เป็นเหล็กหรือ? ก็ไม่ค่อยเหมือนนี่”

หยวนชิงหลิงช่วยพวกเด็กๆเปลี่ยนผ้าอ้อมแล้ว เมื่อหันกลับไปก็เห็นกล่องบนพื้น ตะลึงแล้ว น้ำตาพุ่งขึ้นมาจากในตาอย่างความรวดเร็ว

กล่องใบนี้เป็นกระเป๋าเดินทางที่นางวางไว้ในห้องเก็บของ ป้ายโหลดกระเป๋าที่เดินทางด้วยเครื่องบินครั้งสุดท้ายยังไม่ถูกฉีกออก เป็นการบินจากปักกิ่งไปเมืองก่วง นางจำได้ว่าเป็นการประชุมทางการแพทย์ครั้งหนึ่ง หลังจากประชุมอยู่ที่ปักกิ่งเจ็ดวัน ไปที่พระราชวังต้องห้ามรอบหนึ่ง เนื่องจากการลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตลอดทางนั้นยากลำบากมาก รองเท้ากัด ส้นเท้าเลือดออก จากนั้นก็นั่งบนกระเป๋าแล้วถูกเพื่อนร่วมงานลากอยู่สิบกว่านาที สุดท้ายทำจนกระเป๋าเปลี่ยนรูปเล็กน้อยแล้ว

หยู่เหวินเห้ารู้ว่าน่าจะเป็นของที่มาจากที่บ้าน จึงให้สวีอีให้ออกไป ให้นางได้รำลึกถึงความคิดถึงบ้านด้วยตัวเอง