บทที่ 954 เจ้าห้าก็มีของขวัญ

ขณะที่เปิดวิดีโออันที่สาม หยวนชิงหลิงร้องไห้จนตาทั้งสองข้างบวมแดงแล้ว

วิดีโออันที่สามเป็นของคุณแม่ นางเห็นใบหน้าของคุณแม่ปรากฏออกมาในกล้อง ก็แทบจะพังทลายแล้ว ทั้งร่างสั่นเทา เพราะคุณแม่ยังไม่ได้พูด ก็น้ำตาไหลแล้ว

“หลิงเอ๋อ ลูกอยู่ดีหรือเปล่า......” หางเสียงสะอึกสะอื้นเลือนราง กล่องสั่นไหวเล็กน้อย ได้ยินเสียงสะอื้นดังมา กล้องถ่ายไปที่ฝ้าเพดาน จากนั้นเสียงร้องไห้ใจสลายก็ดังมา

ครู่หนึ่ง ยังคงหันไปทางใบหน้าของพี่ชาย เขาสะอื้นอยู่เล็กน้อย “บันทึกคุณแม่ไม่ได้ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้เล็กน้อย ครั้งหน้าค่อยบันทึกแม่อีกครั้ง”

หยวนชิงหลิงร้องไห้ยื่นมือไปลูบหน้าจอโทรศัพท์ น้ำตาไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง กล่าวพึมพำ: “คุณแม่ หนูสบายดีมาก หนูสบายดีมากๆ หนูอยากฟังแม่พูด อยากฟัง......”

นางคิดว่าอันที่สี่ยังคงเป็นของคุณแม่ จึงรอไม่ได้ที่จะกดเปิด แต่อันที่สี่เป็นฟางหวู

เธอใส่แว่นกรอบกลม อยู่ในสถาบันวิจัย ถ่ายวิดีโอตัวของเธอเองก่อนครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปทางคอมพิวเตอร์ข้อมูลสถิติเป็นกองใหญ่ เสียงดังมาจากด้านข้าง:

“นี่คือการตรวจสอบระดับการทำงานของสมองของคุณในระยะนี้ สามารถเห็นได้ว่าเซลล์เส้นประสาทยังคงปล่อยกระแสออกมา อีกเดี๋ยวฉันทำภาพถ่ายออกมา ให้คุณดูส่วนการทำงานของสมอง ตอนนี้ทังหยวนบอกฉันว่าคุณคลอดแฝดสองแล้ว ดังนั้นคุณจะเห็นระดับการทำงานของเซลล์สมองบางภาพลดลง ก็น่าจะเป็นหลังจากที่คุณคลอดลูกแล้ว

เด็กถือกำเนิด เซลล์สมองบางส่วนของคุณก็เริ่มค่อยๆเกิดการเสื่อมถอยและตายไปตามปกติ แต่ว่า ขณะเดียวกับที่เสื่อมถอยและตายไป ก็มีเซลล์ใหม่เกิดขึ้น รักษาปริมาณที่สมดุลไว้ ดูจากตอนนี้เป็นการชั่วคราวคุณไม่ได้มีอันตราย แต่การค้นคว้าวิจัยพัฒนายาก็ยังไม่สำเร็จ ฉันไม่รู้ว่าเกิดปัญหาขึ้นตรงไหน

คุณมองเห็นข้อมูลสถิติเหล่านี้ไหม?

หรือว่าประเดี๋ยวฉันถ่ายให้คุณดูทีละแถว แต่ภาพค่อนข้างเยอะ ไม่รู้ว่าแบตโทรศัพท์จะสามารถอยู่ได้จนคุณดูหมดหรือเปล่า หากสามารถถ่ายเอกสารออกมาได้ คาดว่ากระเป๋าใหญ่ๆสองสามใบก็ใส่ไม่หมด และไม่สามารถใส่ลงไปง่ายๆได้ กลัวว่าคุณจะไม่ได้รับ และกลัวรั่วไหลไปภายนอก หากสามารถยืนยันว่าสามารถรับอันนี้ได้ ครั้งหน้าฉันจะส่งข้อมูลสถิติไปให้อีกครั้ง ให้ทะเลสาบจิ้งรับบทบาททำหน้าที่เป็นบริษัทขนส่ง แม้ว่าแบบนี้จะช้าหน่อย แต่ว่า ดีที่สามารถรักษาการติดต่อกันได้”

ด้านล่างของวิดีโอ เป็นข้อมูลสถิติมากมาย หยวนชิงหลิงเช็ดน้ำตาแล้วดูผ่านๆอย่างรวดเร็ว หลังจากวิดีโอจบ เปิดอัลบัมรูป มีรูปภาพมากมาย เป็นส่วนที่ค่อนข้างสำคัญที่ฟางหวูเลือกถ่ายมาแล้ว

ตอนนี้จิตใจของหยวนชิงหลิงสับสนวุ่นวาย ไม่สามารถดูอย่างละเอียดได้ ถอยกลับไปดูวิดีโอที่คนในครอบครัวส่งมาอีกสองสามรอบ ฟังพวกเขาพูดจา ในไม่กี่ปีนี้ที่ข้ามเวลามาที่นี่ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าใกล้ชิดกับคนในครอบครัวได้ถึงเพียงนี้ ราวกับว่าไม่ได้แยกกันอยู่คนละมิติกับพวกเขา

จากนั้น นางก็ดูเสื้อผ้าทีละชิ้นทีละชิ้นในกล่อง สายสะพาย นม ของขวัญ รูปรวมของทั้งครอบครัวที่เก็บไว้ในช่องที่สอง นางกุมไว้ในอ้อมอก ร้องไห้จนเหมือนคนน้ำตาเช่นนี้

หยู่เหวินเห้ากอดปลอบโยนนางอยู่ครู่หนึ่ง จึงทำให้นางค่อยๆสงบลงมาได้

ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ กล่าวอ้ำๆอึ้งๆ: “นั่น.......อันที่จริงข้าก็เตรียมของขวัญไว้แล้ว แค่ไม่ได้ดิบดีมากนัก”

หยวนชิงหลิงมองเขาด้วยดวงตาแดงๆ “ท่านก็เตรียมของขวัญแล้ว? ให้ลูกหรือ?”

“ให้เจ้า” สีหน้าท่าทางของหยู่เหวินเห้าค่อนข้างไม่เป็นธรรมชาติ “แต่ว่า เจ้าห้ามหัวเราะข้า”

หยวนชิงหลิงถูกเขาทำให้เกิดความสงสัยขึ้นในพริบตา เจ้าห้าไม่เข้าใจความโรแมนติก คิดไม่ถึงว่ายังจะมอบของขวัญเป็นด้วย?

หยู่เหวินเห้าหยิบกล่องใบหนึ่งและกระเป๋าเงินที่ใส่ของไว้ใบหนึ่งออกมาจากหน้าอกด้วยความเขินอาย ยัดทั้งหมดเข้าในมือของหยวนชิงหลิง

หยวนชิงหลิงเปิดกล่องที่มีสีสันสวยงามก่อน ด้านในเป็นหยกชิ้นหนึ่ง ทำเป็นจี้รูปหรูอี้ ดูแล้วไม่ใช่ของคุณภาพดีอะไร แต่การแกะสลักประณีตงดงาม มีความหมายมาก

“ข้าบอกให้คนทำตอนอยู่ที่เมืองเม่า” หยู่เหวินเห้าเกาศีรษะ ใบหน้าแดง “ตอนนั้นคิดถึงเจ้า ก็คิดว่าต้องทำสิ่งของให้เจ้าสักหน่อย ใครจะรู้ว่ากลับมาเจ้าก็เกิดเรื่องแล้ว หลังจากนั้นก็หาโอกาสที่เหมาะสมให้เจ้าไม่ได้มาโดยตลอด”

หยวนชิงหลิงถือจี้หรูอี้ไว้ คุณสมบัติของหยกอุ่นๆอยู่ในอุ้งมือ ไปทำสงครามยังเอาของขวัญมาให้นาง เห็นได้ว่าเขามีความตั้งใจ หยวนชิงหลิงน้ำตาคลอและยิ้มแล้ว “ขอบคุณ ข้าชอบมาก”