บทที่ 955 บันทึกอันหนึ่ง

ชั่วครู่ใหญ่ๆหยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างแผ่วเบา: “หวีทั้งอันล้วนเป็นของที่ข้าทำเอง ไม่ใช่เพียงแค่สลักหัวสองหัวนั่น”

หยวนชิงหลิงจูบเขาทีหนึ่ง “เช่นนี้นับว่าเป็นการขอบคุณแล้วหรือไม่?”

หยู่เหวินเห้ามองดูนางด้วยดวงตาที่เร่าร้อน “ครบเดือนแล้ว อันที่จริงก็สามารถแลกเปลี่ยนกันได้มากกว่านี้อีกขั้น”

หยวนชิงหลิงผลักเขาออก “ข้าดูวิดีโออีกครั้ง ยังมี ท่านคิดคำพูดท่อนหนึ่ง ถึงเวลาพูดกับพ่อตาแม่ยายของท่าน ข้าจะบันทึกไว้ให้พวกเขา”

“ห๊ะ?” หยู่เหวินเห้าตะลึงอ้าปากค้าง เขายังไม่ค่อยเข้าใจนักว่าที่เรียกว่าโทรศัพท์อันนี้คือเป็นอย่างไร ทำไมคนถึงเข้าไปได้ล่ะ? ยังสามารถพูดอยู่ด้านในได้อีก “ข้าจะพูดอะไรกับพ่อตาแม่ยาย? ข้าร้องไห้ไม่เป็นนี่”

“ใครบอกให้ท่านร้องไห้กัน?” หยวนชิงหลิงเพ่งมองเขาแวบหนึ่งด้วยกลุ้มใจ “ตอนนี้ท่านเลียนแบบสวีอีแล้วใช่หรือไม่? ยิ่งไม่เข้าท่าขึ้นเรื่อยๆแล้ว”

หยู่เหวินเห้ากล่าว: “แต่ว่าไม่ร้องไห้ก็เหมือนไม่เคารพ เหมือนไม่ค่อยคิดถึง”

“ท่านบันทึกสองสามประโยค ให้พวกเขาเห็นท่าทางของท่าน ฟังเสียงของท่าน สำหรับจะพูดอะไร แล้วแต่ท่านจะแสดงออกมา ไม่ต้องร้องไห้” หยวนชิงหลิงกล่าว

เขาเป็นห่วงระลึกถึงอะไร? เขาล้วนไม่รู้จักพวกเขา จุดนี้หยวนชิงหลิงค่อนข้างสลดใจ คลอดลูกให้เขาตั้งห้าคนแล้ว เขายังไม่รู้จักคุณพ่อคุณแม่

วันรุ่งขึ้นหยวนชิงหลิงหยิบโทรศัพท์ไปหาคุณย่า เห็นว่าการติดต่อสื่อสารถึงกันทำได้จริง คุณย่ารู้สึกปลื้มใจมาก “เช่นนี้ก็ดี อย่างน้อยก็ให้พวกเขาได้พบลูกเขย”

วิดีโอแรก หยวนชิงหลิงบันทึกคุณย่าก่อน คุณย่าไม่ได้พูดอะไรมาก ทางนั้นนางวางใจ จึงพูดคำห่วงใยและความคิดถึงเพียงสองสามประโยค

บันทึกพวกเด็ก นั่นเรียกว่าวุ่นวาย ของเล่นทั้งหมดต้องการดันออกมา หมาป่าหิมะก็จะอุ้มไว้ ขี่ไว้ จับไว้ ท่าทางอะไรก็ต้องทำออกมารอบหนึ่ง ถ่ายไปหนึ่งชั่วยามกว่าเต็มๆก็ยังไม่ยอมหยุด

สุดท้าย หัวทั้งสามแนบชิดกัน ยิ้มให้กล้อง ด้านหน้าของพวกเขา เหล่าหมาป่าหิมะของแต่ละคนหมอบอยู่

บันทึกพวกเด็กๆเรียบร้อย ไปบันทึกพี่ชายที่เย็นชาทั้งสองท่าน

พวกพี่ชายที่เย็นชากินนมแล้ว หลับไปแล้ว เสือทั้งสองหมอบอยู่ข้างเตียง และนอนหลับสนิทอยู่ หยวนชิงหลิงบันทึกวิดีโอตอนที่นอนช่วงหนึ่ง คิดว่ารอให้พวกเขาตื่นแล้วค่อยบันทึกอีก จึงนั่งดูอยู่ข้างๆ

เด็กครบเดือนแล้ว กินอย่างดี ไม่มีความกลัดกลุ้ม รูปร่างหน้าตาอิ่มเอิบแข็งแรง นอนหลับเช่นนี้ก็สามารถเห็นคางน้อยๆสองชั้นได้ ผิวขาวๆเผยให้เห็นสีแดงระเรื่อ เป่าหรือดีดก็สามารถแตกได้

หยวนชิงหลิงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเขาเบาๆ จึงเห็นเซเว่นอัพลืมตาขึ้นแล้ว นิ่งเฉยเป็นที่สุดแล้วก็ปิดตาลงต่อ แต่ว่า ผ้าห่มน้อยๆผืนนั้นที่คลุมถึงเพียงแค่คอของเขา กลับขยับขึ้นมาอย่างกะทันหัน คลุมใบหน้าทั้งใบไว้แล้ว ท่าทางแบบอย่ามารบกวนการนอนของข้า

หยวนชิงหลิงตกใจเล็กน้อย เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มลงมาเล็กน้อยด้วยความสงสัย เซเว่นอัพลืมตามองดูนาง จากนั้นก็หมุนตัว หันศีรษะไปอีกทาง ท่าทางขดตัว นอนหลับต่อ

หยวนชิงหลิงวางผ้าห่มลง ผ้าห่มคลุมขึ้นไปโดยอัตโนมัติ คลุมไปทางศีรษะแล้ว

หยวนชิงหลิงถอนหายใจเบาๆ หยิบโทรศัพท์แล้วย่องออกไปเบาๆ

หมอบดูอยู่ข้างๆประตู ผ้าห่มลงมาเองอัตโนมัติ เห็นได้ชัดว่าไม่มีการรบกวนแล้ว เขาก็สามารถนอนอย่างเงียบสงบแล้ว

หยวนชิงหลิงหมุนตัวจากไป เดิมทีคิดว่าเด็กทั้งสองเป็นปกติ.......

นางกัดฟัน หากว่าทะเลสาบจิ้งสามารถไตร่ตรองจนทะลุปรุโปร่งแล้ว เอาเด็กทั้งสองส่งไปโดยตรง ให้เจ้าอาวาสทดลองสักหน่อย

ยามค่ำ ต้องการบันทึกหยู่เหวินเห้า

หยู่เหวินเห้าอาบน้ำล่วงหน้าแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่เขาคิดว่าสง่างามที่สุด ทั้งยังทาแป้งบางๆให้ตัวเองด้วยเล็กน้อย เพียงแค่มองดูกระจกเล็กน้อย น่ารังเกียจเป็นที่สุด “เหมือนกับหนุ่มน้อยหน้าละอ่อนเช่นนั้น ไม่มีความองอาจห้าวหาญอย่างบุรุษสักน้อย”

เขาเช็ดทิ้งอีก มองดูแผลเป็นข้างๆหูรอยนั้น จึงกลบด้วยแป้งไปเล็กน้อย คิดอยากจะปกปิด

“ท่านไม่ต้องทำเช่นนี้ เป็นความจริงก็ดีแล้ว” หยวนชิงหลิงกล่าว

“ไม่ใช่ แผลเป็นนี้ทำให้เห็นความโหดร้ายของข้า” หยู่เหวินเห้าไม่ยอม ออกกล้องครั้งแรก เขาต้องสมบูรณ์แบบ “ข้าไม่อยากให้ท่านพ่อตาแม่ยายของข้ารู้สึกว่าข้าเป็นคนโหดร้าย จะสงสัยว่าข้าจะทุบตีภรรยา”