บทที่ 972 หงเย่เอ่ยถึงจิ้งเหอ

ที่จริงตอนแรกหยวนชิงหลิงแค่คาดเดาไปอย่างนั้น แต่คิดว่าในเมื่อมีความคิดอย่างนี้แล้วก็พิสูจน์เสีย หากหงเย่ไม่ใช่ลิง เช่นนั้นนางก็จะสบายใจอีกหน่อย

หงเย่ยืนอยู่ด้านล่างบันได สบตากับหยวนชิงหลิงทีหนึ่ง จากนั้นหยู่เหวินเห้าก็เดินไปอยู่ข้างหยวนชิงหลิง สีหน้าไม่ค่อยดี ทว่าพอเขาเห็นกระบี่ดำสนิทที่อะโฉ่วถืออยู่ในมือ ใบหน้าแข็งเย็นชาของเขาก็เค้นรอยยิ้มออกมา เดินขึ้นหน้าไปคารวะหงเย่ ยิ้มพูด “คุณชายมาแต่ตัวพอแล้ว ยังเอาของขวัญอะไรมาอีก?”

“มารบกวนองค์รัชทายาท จะมามือเปล่าได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ” หงเย่อมยิ้ม

“ในเมื่อคุณชายมีน้ำใจเช่นนี้ ข้าก็ไม่ขอเกรงใจแล้วนะ” ครั้นแล้วหยู่เหวินเห้าก็รับกระบี่จากอะโฉ่วมา แล้วโยนขึ้นบนอากาศ ปลอกกระบี่ลอยออก แสงเย็นเฉียบเป็นประกาย ทว่านัยน์ตาเขากลับนิ่งลึก

หยวนชิงหลิงมองหยู่เหวินเห้า หยู่เหวินเห้า ระแวดระวังหงเย่มาก แต่สามารถทำให้เกิดปฏิกิริยาอย่างนี้ได้ ดูท่ากระบี่เล่มนี้ต้องพิเศษแน่

เป็นจริงดังนั้น พอหยู่เหวินเห้าเก็บกระบี่แล้วก็เอ่ยถาม “ได้มาจากหนานเจียงหรือ?”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ” หงเย่มองเขา รอยยิ้มไม่เสื่อมคลาย “พระองค์น่าจะทราบว่ากระบี่เล่มนี้เป็นของผู้ใด”

“ของอ๋องหนานเจียง เห็นว่าหลังจากเขาสิ้นแล้ว กระบี่นิลกาฬก็หายสาบสูญ ที่แท้ก็มาอยู่ในมือคุณชายนี่เอง ไม่ทราบคุณชายได้มาจากที่ไหนหรือ?” หยู่เหวินเห้ากุมกระบี่ กระบี่เล่มนี้เหมือนเบาหวิว แต่ที่จริงแล้วหนักมาก

“บิดาหม่อมฉันให้มาพ่ะย่ะค่ะ” หงเย่พูดอย่างมีความคิด

หยู่เหวินเห้าจ้องเขา แล้วรอยยิ้มเมื่อครู่ก็หายไปแล้ว “ที่แท้ก็หงเล่!”

หงเย่ยิ้มบาง ทว่านัยน์ตากลับเย็นชืด “พ่ะย่ะค่ะ หลายๆ เรื่องเมื่อเปิดออกแล้วก็จะมีคนพูดว่าที่แท้ก็เป็นเขา เขาเก่งจริง เดิมเจียงเป่ยก็เขตที่เขาควบคุมอยู่”

“แล้วทำไมเอากระบี่เล่มนี้มาให้ข้า?” หยู่เหวินเห้าถามขึ้น

“ส่งคืนเจ้าของ” หาเย่กล่าว

นัยน์ตาหยู่เหวินเห้าแวบแสง “ถูกต้อง ส่งคืนเจ้าของ อ๋องหนานเจียงเป็นคนของราชสำนัก กระบี่ของเขาก็ควรส่งมอบให้ราชสำนัก”

“ทรงกล่าวเช่นนี้ก็มีเหตุผล”

แม้ทั้งสองเหมือนกำลังพูดปริศนากันอยู่ แต่หยวนชิงหลิงก็ฟังออก กระบี่เล่มนี้เป็นของอ๋องหนานเจียง หลังจากอ๋องหนานเจียงสิ้นแล้ว กระบี่ก็ถูกลักเอาไป และคนที่เอากระบี่ของเขาไปก็เป็นไปได้มากว่าจะเป็นฆาตกร ดังนั้นหงเล่จึงเป็นไปได้ว่าจะเป็นฆาตกรวังหาอ๋องหนานเจียง

และเวลานี้การที่หงเย่ทำกระบี่มา บอกว่าส่งคืนเจ้าของ นั่นก็เป็นการบอกเป็นนัยว่าทายาทของอ๋องหนานเจียงอยู่ที่จวนอ๋องฉู่

นี่อาจเป็นการหยั่งเชิง แต่ก็เป็นไปได้ว่าจะเป็นจริง

เขารู้ฐานะของหมันเอ๋อ

หยวนชิงหลิงมองหยู่เหวินเห้าด้วยความกังวล หยู่เหวินเห้าจึงพูดกับนาง “เจ้ากลับไปดูเจ้าแฝดเถอะ ข้าจะอยู่คุยกับคุณชายนิดหน่อย”

หยวนชิงหลิงพยักหน้า “ได้!” จากนั้นก็ย่อคำนับให้หงเย่ “เชิญคุณชายตามสบาย ข้าขอตัวก่อน”

“พระชายา!” หงเย่เรียกนาง ดวงตานิ่งสงบ “จวิ้นจู่จิ้งเหอฝากคำพูดให้กระหม่อมบอกกับท่านพ่ะย่ะค่ะ”

หยวนชิงหลิงประหลาดใจ “จิ้งเหอ? นางอยู่ที่ไหน? ทำไมถึงให้ท่านมาบอก? แล้วบอกอะไร?”

หงเย่ยิ้ม “ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรพ่ะย่ะค่ะ แค่ให้กระหม่อมบอกว่านางคิดถึงคนที่อยู่เหมืองหลวง หวังว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้พบอีก”

หยวนชิงหลิงชะงัก “หมายความว่าอะไร? อะไรคือหวังว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้พบอีก? เจ้าจับนางไปใช่ไหม?”

หงเย่หัวเราะ “กระหม่อมจะจับจวิ้นจู่ได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ? คนที่มีความแค้นกับนางไม่ใช่กระหม่อมซักหน่อย”