บทที่ 973 ช่วยกับไม่ช่วย

การที่จิ้งเหอเกิดเรื่องทำให้จวนอ๋องฉู่แก้ปัญหาไม่ทัน

แต่แน่นอน ไม่ใช่ว่าหงเย่พูดอะไรก็เชื่อ หยู่เหวินเห้าจึงขอให้กลุ่มสายสืบสำนักเหลิ่งหลังของท่านชายสี่ไปตรวจสอบ

ไม่นานก็สืบได้ความมา เจียงเป่ยจับผู้หญิงเป่ยถังคนหนึ่งไว้จริง แต่จะรอถึงวันฉลองปีใหม่แล้วค่อยเผาให้ตายบูชาสาวหมอผีกู้จือ

เช่นนั้นคนผู้นี้ก็ต้องเป็นจิ้งเหอแน่

เมื่อข่าวส่งกลับมา หยู่เหวินเห้าก็ตามโสวฝู่กับเหลิ่งจิ้งเหยียนมาหารือทันที จากนั้นก็เข้าวังรายงาน

หยวนชิงหลิงรอฟังข่าวอยู่ที่จวน หากบอกว่าเพื่อช่วยจิ้งเหออย่างเดียว ราชสำนักต้องไม่ยอมทำสงครามแน่ แผนการเกี่ยวกับหนานเจียงกำหนดไว้แต่แรกแล้ว ให้หนานเจียงเกิดศึกภายในแล้วราชสำนักค่อยเก็บเกี่ยวประโยชน์

แต่หงเย่ก็จัดการได้พร้อมสรรพจริงๆ พิสูจน์เรื่องจริงที่อ๋องหนานเจียงถูกเจียงเป่ยฆ่าล้างตระกูล เช่นนั้นราชสำนักก็มีเหตุผลในการส่งทหาร อยู่ที่ฮ่องเต้หมิงหยวนจะยอมหรือไม่เท่านั้น

ฮ่องเต้หมิงหยวนเรียกขุนนางเน่ย์เก๋อมาหารือเรื่องนี้ ส่วนหยู่เหวินเห้าก็เข้าร่วมในฐานะรัชทายาท

เนื่องจากมีแผนต่อกรกับหนานเจียงอยู่แล้ว คนส่วนมากในราชสำนักจึงไม่อยากส่งทหาร หลังจากผ่านสงครามที่เซียนเปยกับเป่ยโม่มา ท้องพระคลังก็เหลืองบประมาณเพียงน้อยนิด ยากจะรับกับค่าใช้จ่ายทางการทหารได้อีก

อีกอย่าง นี่ยังเกี่ยวข้องกับสงครามภายใน อย่างไรหนานเจียงก็เป็นอาณาเขตของเป่ยถัง แม้ไม่ยอมให้ราชสำนักปกครอง แต่ก็มีวิธีมากมายที่จะถ่วงเวลากับพวกเขา หรือพูดได้ว่าข้อเสียของการส่งทหารมากกว่าผลประโยชน์

ราชสำนักมีที่ว่าการรับผิดชอบการรบของหนานเจียงโดยเฉพาะ พวกเขาคิดว่าหนานเจียงในตอนนี้ยากจนข้นแค้น ประชาชนอยู่กับเมืองที่เหมือนเป่ยถังไม่ไหว

แค่ใช้เวลาไม่กี่ปีก็ทำให้พวกเขากลับใจได้แล้ว แต่หากทำสงครามจริง เช่นนั้นก็มีแต่ต้องให้เจียงเป่ยรบกับหนานเจียง ราชสำนักจะส่งทหารไปไม่ได้ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจะทำให้คนหนานเจียงผิดหวัง

เพียงแต่สถานการณ์หนานเจียงในตอนนี้ยังไม่เป็นโล้เป็นพาย พออ๋องหนานเจียงสิ้นก็พากันแตกกระจายไม่รวมกลุ่ม ไม่พอต่อต้านกับเจียงเป่ย

แต่หากบอกว่าให้ธิดาอ๋องหนานเจียงกลับไปตอนนี้ก็ไม่ใช่ไม่ได้ แต่นั่นต้องไม่ทันช่วยจิ้งเหอแน่

อีกอย่าง ขุนนางส่วนมากคิดว่า ในเมื่อมีวิธีแก้แค้นให้อ๋องหนานเจียง เช่นนั้นครั้งนี้จุดประสงค์ใหญ่ที่ส่งกำลังทหารก็คือจวิ้นจู่จิ้งเหอ หากจวิ้นจู่จิ้งเหอยังเป็นคนในราชวงศ์ การที่นางตกอยู่ในมือของคนหนานเจียงก็ถือว่าเสื่อมเสียเกียรติ

แต่ตอนนี้นางขึ้นชื่อว่าเป็นจวิ้นจู่เฉยๆ ไม่ใช่คนในราชวงศ์ จะใช้ทหารเพื่อนางเป็นเรื่องไม่เหมาะสม ไม่อาจอธิบายกับประชาชนได้

มีคนเสนอว่าหากต้องการช่วยจวิ้นจู่จิ้งเหอ ก็ส่งคนแทรกซึมเข้าเจียงเป่ย แล้วแอบช่วยออกมา

แต่เรื่องนี้กลับถูกที่ว่าการรบหนานเจียงคัดค้านทันที พวกเขาคุ้นเคยกับภูมิศาสตร์หนานเจียง นอกจากลักษณะภูเขาหนานเจียงจะแย่แล้ว ยังมีจั้งชี่ตามธรรมชาติอีก แถมคนหนานเจียงยังรู้วิชาพิษกู่แทบทุกคน

ส่วนคนเจียงเป่ยจะจ้องเป็นศัตรูกับคนนอกมาก หากลอบส่งคนไปช่วย อุปสรรคมากมาย เป็นไปได้มากว่าคนที่ไปช่วยจะติดอยู่ในนั้นเสียเอง

หยู่เหวินเห้าขมวดคิ้ว “ออกรบไม่ได้ ส่งคนไปช่วยก็ไม่ได้ แล้วยังมีวิธีอะไรอีก? จะเห็นจวิ้นจู่จิ้งเหอถูกคนเจียงเป่ยเผาไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้”

ใต้เท้าอู่ที่ว่าการรบจึงเอ่ย “องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ บัดนี้แผนการที่พวกเราวางไว้กับหนานเจียงก็ดำเนินไปตามขั้นตอนแล้ว เวลานี้ต้องระวังให้มาก หากการช่วยจวิ้นจู่จิ้งเหอทำให้สถานการณ์วุ่นวาย เช่นนั้นทุกสิ่งที่พวกเราทำไว้ก็จะสูญเปล่านะพ่ะย่ะค่ะ”

หยู่เหวินเห้ากดอารมณ์โทสะ “งั้นเจ้าก็คิดแผนมาสิ ยังไงก็เห็นคนตายอยู่ที่เจียงเป่ยไม่ได้”

ใต้เท้าอู่กล่าว “กระหม่อมคิดว่า การที่จวิ้นจู่จิ้งเหอถูกคนเจียงเป่ยจับตัวไปเป็นเพราะความแค้นส่วนตัว จวิ้นจู่เคยสังหารสาวหมอผีกู้จือของเจียงเป่ย และกู้จือก็เป็นอนุของอ๋องเว่ย หากจะพูดกันจริงๆ ก็เป็นการต่อสู้ระหว่างอิสตรี ราชสำนักไม่เหมาะเข้าแทรกพ่ะย่ะค่ะ”