บทที่ 99 หยวนชิงหลิงตกลงมาจากฟ้า

เมื่อเปิดประตูออก หยู่เหวินเห้าหนังหัวก็ชาทันที

สุนัขประมาณยี่สิบตัวที่บาดเจ็บกำลังเห่าใส่เขาอย่างดุเดือด ระมัดระวัง โกรธแค้น และตาของสุนัขเป็นสีแดง ราวกับว่าตราบใดที่เขาก้าวไปหนึ่งก้าว มันก็จะกระโดดมากัดเขาทันที

เจ้าพระยาหุ้ยติ่งกล่าวอย่างเย็นชา “ท่านอ๋อง ไม่กล้าเข้าไปรึ?”

“ท่านอ๋อง อย่านะ!” ทังหยางรีบห้าม แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนเลี้ยงสุนัข แต่ดูบาดแผลบนตัวของสุนัขเหล่านี้ น่าจะเพิ่งโดนตีมา ตอนนี้กำลังคลุ้งคลั่ง

หยู่เหวินเห้าตั้งสติ กระโดดขึ้นไป อยากจะลอยตัวผ่านบนตัวของสุนัข ก็ไม่รู้ ว่าลูกน้องคนสนิทได้ส่งสัญญาณมือขึ้นมา สุนัขดุร้ายก็วิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง กระโดด ปิดล้อม หยู่เหวินเห้าจนไม่สามารถที่จะเข้าไปใกล้ห้องในเรือนได้เลย

เขากระโดดไปหลายครั้ง แขนเสื้อและชายเสื้อถูกกัดจนขาด หากไม่ใช่เพราะไหวพริบดี เกรงว่าผิวเนื้อก็คงถูกกัดไปแล้ว

“ท่านอ๋องระวัง!” ทังหยางก็ตะโกนขึ้นอย่างกะทันหัน

หยู่เหวินเห้ารีบหันหน้ากลับ ก็เห็นสุนัขหางสั้นหูตั้งกระโดดเข้ามา ร่างของสุนัขได้ลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ พุ่งเข้ามาหาหยู่เหวินเห้าราวกับสายฟ้า

หยูเหวินเห้ารีบเบี่ยงตัวไปด้านข้าง หลบเลี่ยงอย่างน่าสังเวช แต่อุ้งเท้าของสุนัขก็กวาดไปทางด้านหลังคอของเขา เผยให้เห็นรอยเลือดเป็นริ้วๆ

หัวหน้ายามรักษาการณ์กับทังหยางก็บุกเข้าไป เจ้าพระยาหุ้ยติ่งกลับขวางเอาไว้ “หยุดอยู่ตรงนี้ ไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ใครก็ห้ามเข้าไปข้างในเรือน”

ทังหยางเห็นลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้างของเจ้าพระยาหุ้ยติ่งทำสัญญาณอย่างต่อเนื่อง ผิวปาก อีกอย่าง ก็เกิดเสียงวิ๊วๆ นี่น่าจะเป็นสัญญาณการจู่โจม

ทังหยางโกรธมาก “ท่านเจ้าพระยา ท่านเจตนาทำร้ายคน”

“เจตนา? ข้าก็ได้เตือนท่านอ๋องแล้วว่าเข้าไปไม่ได้ เป็นเขาที่ดื้อรั้นจะเข้าไป” เจ้าพระยาหุ้ยติ่งกล่าวอย่างเหิมเกิม

ทังหยางกัดฟัน เห็นสถานการณ์ของหยู่เหวินเห้านั้นอันตรายมาก แม้ว่าอาศัยวรยุทธ์ของท่านอ๋องนั้นจะสามารถหนีออกมาได้ แต่แบบนี้ก็ไม่สามารถที่จะเข้าไปค้นห้องที่อยู่ด้านใน

ในเมื่อเรื่องก็ถึงขั้นนี้แล้ว วันนี้หาพระชายาไม่เจอ ก็มีความผิดใหญ่หลวง ไม่เสียหายที่จะลองดูอีกสักครั้ง

เขากล่าวด้วยเสียงที่ทุ้ม “เด็กๆ จู่โจมเข้าไปเลย ไปค้นห้องไม่ทำร้ายสุนัข ต้องค้นอย่างรวดเร็ว”

หากทำร้ายสุนัข กลิ่นคาวของเลือดจะทำให้พวกมันยิ่งคลั่งกันไปใหญ่ เมื่อมันตอแยแล้ว นอกจากฆ่าสุนัขทั้งหมด ไม่อย่างนั้น ต่อให้สุนัขเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย มันก็ต้องกัดศัตรูเพื่อแก้แค้น

อีกอย่าง บุกรุกจวนเจ้าพระยา อะไรก็ค้นไม่เจอแต่กลับฆ่าสุนัขเฝ้ายามไปทั้งหมด ต่อให้กระโดดลงไปล้างตัวที่แม่น้ำหวงโหวก็คงจะล้างไม่สะอาดแล้ว

คนหลายสิบคนบุกเข้าไป เพื่อช่วยคลายสถานการณ์ของหยู่เหวินเห้า หยู่เหวินเห้าได้เอาตัวเองออกมา แล้วก็ได้ร่วมกับทหารในจวนบุกตรวจห้องแต่ละห้อง

ประตูห้องได้ถูกเปิดออกหมด ห้องกลับว่างเปล่าไม่มีคนเลย

หนึ่งในห้องทั้งหมด การจัดวางตกแต่งเหมือนจะเป็นห้องหนังสือ

ใจของหยู่เหวินเห้าดิ่งลง หลงกลแล้ว

“ท่านอ๋อง! เจ้าพระยาหุ้ยติ่งกับทหารในจวนได้เข้ามาแล้ว สุนัขก็หยุดการโจมตี ทั้งหมดต่างไปนั่งรวมตัวอยู่ในมุมลานบ้าน เจ้าพระยาหุ้ยติ่งเดินไปตรงหน้าของหยู่เหวินเห้า กล่าวอย่างเฉียบขาด “นี่คือห้องหนังสือของข้า ข้างในมีเอกสารลัมของหทารและแบบร่างอาวุธ เจ้าพาคนบุกเข้ามา มีจุดประสงค์อันใด?”

ทังหยางก็เข้าใจแล้ว ให้พวกเขาตรวจค้นจวน เป้าหมายก็อยู่ตรงนี้นี่เอง

หากแค่ตรวจค้นจวนเจ้าพระยาโดยพลการ หมิ่นประมาทและใส่ร้ายเจ้าหน้าที่ราชสำนัก การลงโทษของฮ่องเต้ก็จะไม่รุนแรงนัก

แต่ถ้าเป็นการขโมยเอกสารลับและภาพร่างอาวุธ ถือเป็นโทษที่ร้ายแรง แม้ไม่ถูกตัดหัว ก็ต้องติดคุก

ทันหยางตกใจ และมองไปทางหยู่เหวินเห้า “ท่านอ๋อง...........”

ใจของหยู่เหวินเห้าได้สงบลงมาแล้ว ค่อยๆหันหน้ามองไปทางเจ้าพระยาหุ้ยติ่ง ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วกล่าว “ท่านเจ้าพระยาวางแผนได้เยี่ยมมาก”