ตอนที่ 268 เจ้าชอบข้าใช่หรือไม่

เจ้าห้าไม่ได้ไปที่จวนตระกูลฉู่โดยตรง แต่ไปที่กรมปกครองก่อน ไปตามหาคนเฝ้าประตูกับเจ้าหน้าที่อีกสองสามคนมาช่วยทำหน้าที่เป็นพยาน

จากนั้นก็ไปพบอ๋องชินลุ่ยและเซียวเหยากง ให้พวกเขาช่วยเป็นพยาน ว่าใครกันแน่ที่รังแกจนมากเกินไป

วันนี้โสวฝู่ฉู่ไม่ได้ไปรายงานราชการยามเช้า แต่วันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีอย่างหนัก

เมื่อคืนฉู่หมิงหยางมาคุกเข่าอยู่ด้านนอกเรือนทั้งคืน บอกแต่ว่า จะขอยกเลิกการแต่งงานกับอ๋องจี้ เพราะนางกับหยู่เหวินเห้าได้ตกลงปลงใจต่อกันแล้ว ทั้งยังเอาของแทนสัญญาของอ๋องฉู่มายืนยันอีกด้วย

เขาย่อมไม่เชื่อเป็นธรรมดา หลานสาวคนนี้ของเขาคิดเช่นไร มีหรือที่เขาจะมองไม่ออก? เขาไม่สนใจนาง แค่บอกให้นางคุกเข่าอยู่ข้างนอกอย่างนั้นไปเรื่อย ๆ คุกเข่าให้ตายไปเลย

เช้าวันนี้ ฮูหยินใหญ่ฉู่ที่เป็นกังวลใจอย่างสุดแสน จึงให้คนไปเชิญฉู่หมิงชุ่ยกลับมา เพื่อจะให้นางมาช่วยกันกล่อมฉู่หมิงหยางอีกแรง

ดังนั้น ฉู่หมิงหยางจึงกลับบ้านแม่มาอีกคน เมื่อได้ยินว่าฉู่หมิงหยางพูดว่าให้ตายก็จะต้องแต่งกับหยู่เหวินเห้าให้ได้ นางก็รู้สึกตกใจไม่น้อย

เมื่อนางมาถึงลานนอกเรือนของท่านปู่ ก็เห็นฉู่หมิงหยางที่คุกเข่าง่อนแง่นโงนเงนไปมา ดูสูญเสียความสดใส และความกระตือรือร้นที่เคยมีแต่เดิมไปจนหมด เหมือนกับดอกไม้จีนที่โดนน้ำค้างหยดใส่ ดูสูญเสียพลังงานเหี่ยวเฉาอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม ดวงตาของนางกลับดูดื้อรั้น แข็งกระด้างอย่างยิ่ง

“น้องสาว ทำไมเจ้าถึงต้องทรมานตัวเองเช่นนี้ด้วยล่ะ? แต่งกับอ๋องจี้ไม่ดีหรอกรึ?” ฉู่หมิงชุ่ยพูดเกลี้ยกล่อม

ฉู่หมิงหยางกวาดตาที่คมกริบดั่งมีดมองมา แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ข้าจะแต่งกับใคร มันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย ? เจ้าย่อมไม่อยากให้ข้าแต่งกับอ๋องฉู่อยู่แล้วสิ ชีวิตเจ้าไม่มีความสุข เลยอยากให้คนอื่นไม่มีความสุขเหมือนกันล่ะสิ"

ฉู่หมิงชุ่ยเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว "ทำไมเจ้าถึงต้องพูดจาก้าวร้าวขนาดนี้ด้วย ? ข้าไม่ได้ทำอะไรให้เจ้าเสียหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็อย่ามายั่วโมโหข้า น้ำบ่ออย่ามายุ่งกับน้ำคลอง” ฉู่หมิงหยางพูดใส่อย่างเย็นชา

ฉู่หมิงชุ่ยโกรธจริงๆแล้ว "นี่กับใครเจ้าก็ก้าวร้าวอย่างนี้รึ ? ข้าอุตส่าห์หวังดีมาเกลี้ยกล่อมเจ้า แต่งให้หยู่เหวินเห้ามีอะไรดีล่ะ? ถ้าหยวนชิงหลิงยังไม่ตายหนึ่งวัน เจ้าก็ยังต้องเป็นชายารองไปอีกหนึ่งวัน ทางอ๋องจี้โน่นต่างหากที่ยังพอมีหวังเสียกว่า”

ฉู่หมิงหยางพูดอย่างชั่วร้าย: “เช่นนั้นก็บอกให้นางไปตายซะ!”

“เจ้า...” ฉู่หมิงชุ่ยพูดอย่างโกรธเคือง “เจ้านี่มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี”

ฉู่หมิงหยางคุกเข่ามาแล้วทั้งคืน ก็ยังไม่อาจเปลี่ยนความตั้งใจของปู่นางได้ นางหงุดหงิดแทบจะระเบิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มาตอนนี้ฉู่หมิงชุ่ยกลับเสนอหน้าเข้ามาพอดี แน่นอนว่านางย่อมเอาโทสะที่อัดแน่นอยู่ในท้องทั้งหมด สาดระบายออกไปเป็นธรรมดา “เสแสร้งแกล้งทำอะไรไม่ทราบ? ฆ่าคนมันยากนักหรือไร? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นดอกบัวขาวพิสุทธิ์รึ? เจ้าไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายเพื่อแย่งชิงความโปรดปรานเลยรึ ? เรื่องตลกที่เจ้าไปก่อไว้ มันแพร่กระจายออกไปจนใครต่อใครเขารู้กันทั่วแล้ว เจ้ายังมาที่นี่เพื่อมาเอาหน้าจากท่านปู่อีก มาเกลี้ยกล่อมข้านี่ก็เพราะอยากให้ใคร ๆ เห็นว่าเจ้ามีคุณธรรมมากล่ะสิท่า ? ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะเจ้าน่ะ!"

ฉู่หมิงชุ่ยพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา: "ได้ เรื่องของเจ้าข้าจะไม่ยุ่งแล้ว แต่มีประโยคหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า หยู่เหวินเห้าจะไม่แต่งเจ้าเป็นชายารองแน่ จนถึงวันนี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกรึ? ไม่ใช่เพราะหยวนชิงหลิงห้ามไม่ให้เขารับพระชายา แต่เป็นเพราะเขาเองไม่ต้องการแต่งชายาเพิ่มอีกแล้วต่างหาก "

ฉู่หมิงหยางพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องยุ่ง เลิกแสดงเจตนาดีอันแสนจอมปลอมของเจ้าเสียที ตอนนี้ตำแหน่งของเจ้าในจวนอ๋องฉี ก็ไม่ได้ดีเท่าเมื่อก่อนแล้วนี่ เจ้ามันก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้านักหรอก ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เลิกแสร้งแกล้งทำเป็นพี่สาวผู้แสนดีมีเมตตาต่อหน้าข้าสักทีเถอะ”

ฉู่หมิงชุ่ยชังน้ำหน้านางจนถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เดิมทีตั้งใจว่าจะหันหลังจากไปอยู่แล้ว แต่เมื่อครู่ นางได้ยินท่านแม่พูดว่า ทั้งสองคนมีการตกลงปลงใจกันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว ทั้งยังมีของแทนใจเป็นเครื่องพิสูจน์ด้วย นางอยากเห็นเจ้าของแทนใจที่ว่านั้นเสียหน่อย

ดังนั้น แม้ว่าคำพูดคำจาของฉู่หมิงหยางจะย่ำแย่สิ้นดี แต่นางก็ยังอดทนแล้วถามออกไปว่า: "ท่านแม่บอกว่า เจ้ากับอ๋องฉู่ตกลงปลงใจต่อกัน จนถึงขั้นแลกเปลี่ยนของแทนใจแล้วด้วย เป็นความจริงรึ?"

ฉู่หมิงหยางหยิบหยกพกในมือออกมา ยกขึ้นส่ายไปมาตรงหน้านาง “ หยกพกชิ้นนี้ เป็นสิ่งที่ไท่ซ่างหวงประทานให้เขาในสมัยก่อน หากเขาไม่มีใจให้ข้าจริง เขาจะส่งต่อมันมาให้ข้าเป็นของแทนใจได้อย่างไรกันล่ะ? ”