บำเรอรัก️มาเฟียร้าย<5>ผมซาดิสม์นะคุณไหวเหรอ NC

โรงแรม

เอี๊ยด

เสียงล้อรถบดกับถนนเสียงดังลั่นก่อนที่รถคันหรูจะหยุดลงหน้าโรงแรมที่พลอยไพลินมองเข้าไปก็พบว่าโรงแรมแห่งนี้หรูหราระดับห้าดาวทีเดียว ราคาห้องพักที่เธอเคยได้ยินมาห้องแพงสุดราคาอยู่ที่ครึ่งแสนต่อคืนถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเธอเขาต้องรวยมากอย่างแน่นอน

ดูจากเสื้อผ้าราคาแพงนาฬิกาข้อมือที่ผลิตเพียงแค่ไม่กี่เรือนของแบรนด์ดังแล้วไหนจะยังรถซุปเปอร์คาร์ราคาแพงเหยียบร้อยล้านที่เธอกำลังนั่งอยู่เป็นบุญตูดนี่อีก พลอยไพลินคิดว่าเขาไม่เพียงเป็นแค่คนที่รวยมากแต่สังเกตุจากรถที่ขับตามมาด้านหลังสองคันบ่งบอกว่าเขาเป็นบุคคลที่น่าจะอันตรายพอสมควรจนถึงกับต้องมีบอดี้การ์ดขับรถตามคอยคุ้มกันความปลอดภัย

นี่เธอคิดถูกแล้วใช่ไหมที่มากับเขาพลอยไพลินตั้งคำถามๆตัวเองอยู่ในใจอย่างเหม่อลอย จนประทั่งประตูรถด้านข้างเปิดออกพลอยไพลินถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวและเรียกสติที่หลุดลอยไปกลับคืนมา ก่อนที่จะก้าวลงจากรถอย่างเด็ดเดี่ยวในเมื่อเธอตัดสินใจแล้วเธอก็ไม่มีวันถอยหลังกลับอย่างเด็ดขาด

"เปลี่ยนใจยังทันนะสาวน้อยเพราะถ้าประตูแห่งโลกสีเทาปิดลงเธอจะก้าวออกมาไม่ได้อีกเลย เพราะเธอจะโดนเวทย์มนต์ของฉันสะกดจนไม่สามารถหนีไปไหนได้"

เรย์ไม่เพียงแค่พูดแต่ฝ่ามือใหญ่ของเขายังลูบไล้ใบหน้าสวย Sexy ที่ดวงตากลมโตกำลังมองมาที่เขาอย่างยั่วยวนปนท้าทาย ผู้หญิงที่เจอกันครั้งแรกกลับเหมือนมีแม่เหล็กดึงดูดกันและกันจนเขาและเธอมายืนอยู่หน้าโรงแรมที่พักในตอนนี้

"หึ ขอเพียงโลกสีเทาที่คุณพาฉันไปเต็มไปด้วยความสุขและผีเสื้อมากมายที่บินอยู่รอบๆฉันก็ไม่หวั่นค่ะ"

ประโยคที่มีนัยแฝงมาพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ยั่วยวนของพลอยไพลินเพียงแค่นั้นเรย์ก็ก้มลงอุ้มพลอยไพลินที่ทำหน้าตกใจเมื่อจู่ๆเขาก็อุ้มเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวเลยสักนิด แต่พลอยไพลินก็ตอบสนองเรย์ในทันทีด้วยการยกมือขึ้นคล้องที่คอแกร่งเอาไว้หลวมๆกันตกความใกล้ชิดสนิทสนมที่เกิดขึ้นทำเอาพลอยไพลินใจเต้นแรงไม่น้อย

เรย์ก้าวเดินขึ้นบันไดโรงแรมพาพลอยไพลินขึ้นลิฟต์โดยที่ไม่ยอมปล่อยร่างบางลงให้เดินเองแม้แต่น้อย จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกและปิดลงเรย์ก็เดินมาที่เตียงใหญ่ก่อนที่จะโยนพลอยไพลินลงบนเตียงนุ่มอย่างไม่ค่อยจะปรานีสักเท่าไหร่ ทำเอาร่างบางถึงกับจุกเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอวดเก่งมองหน้าเรย์อย่างท้าทาย

"หึ สวรรค์ที่เธอฝันอยากเจอคงไม่มี แต่ถ้าเป็นนรกที่ร้อนแรงดั่งไฟโลกีย์ก็ไม่แน่"

เรย์พูดจบก็เดินขึ้นเตียงตามไปคร่อมร่างบางของพลอยไพลินเอาไว้ใบหน้าหล่อเหลาตาแบบฉบับชาวยุโรปตะวันตกกวาดตามองไปทั่วร่างบางที่อวบอิ่มเฉพาะจุดด้วยความพอใจ โดยไม่คาดฝันเรย์กระชากสายเดี่ยวของพลอยไพลินทีเดียวเสื้อตัวบางก็ขาดติดมือเขามาอย่างง่ายดาย

หน้าอกอวบใหญ่โชว์หราอยู่ตรงหน้าของเรย์เต้าอวบที่กลมกลึงใหญ่เกินขนาดชวนให้น่าหลงไหลและซุกซบเสียจริง ถึงแม้จะเขินอายสักแค่ไหนแต่พลอยไพลินก็ต้องเสแสร้งทำเป็นว่าเธอช่างช่ำชองเรื่องบนเตียงเสียจนดูเหมือนเป็นผู้หญิงที่กร้านโลกทำให้เรย์ไม่นึกสงสัยเธอเลยแม้แต่นิดเดียวว่าผู้หญิงที่เขากำลังจะพาไปชมผีเสื้อช่างบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับน้ำค้างบนยอดหญ้าในยามเช้า

"ผมซาดิสม์นะคุณไหวเหรอ"

เรย์ถามย้ำสุภาพสตรีสาวน้อยที่กำลังนั่งโชว์เต้าอวบใหญ่อยู่กลางเตียงนอนนุ่มเรย์แค่ถามเพื่อหยังเชิง เพราะถึงต่อให้พลอยไพลินเปลี่ยนใจตอนนี้เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้เธอหนีไปไหนได้อย่างแน่นอน เสือมันไม่มีทางปล่อยเหยื่อให้หนีรอดไปได้หรอกตราบใดที่มันยังไม่ขย้ำให้แหลกคามือ

"แค่คำพูดมันพิสูจน์ไม่ได้หรอกค่ะ การกระทำต่างหากที่ชัดเจนที่สุด"

พูดจบก็ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเรย์ออกทีละเม็ดๆเท่านั้นยังไม่พอพลอยไพลินยังทำใจกล้าด้วยการปลดกระดุมกางเกงของเรย์ออกและรูดซิบลงเผยให้เห็นความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดชั้นในราคาแพงของเขา ทำเอาพลอยไพลินเผลอเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างเชิญชวนโดยไม่รู้ตัว

"ถ้าอย่างนั้นผมจะย้ำกับคุณทั้งคืนให้ขึ้นใจว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่อ่อนโยน"