ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 สายตาที่หมายหัว
November 4, 2026
คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากของอัคนีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับทำให้เลือดในกายของจีน่าเย็นเฉียบจนเหมือนถูกแช่แข็ง เธอเม้มปากแน่นจนเจ็บ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอหอย
ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขายกขึ้นแตะที่ปลายคางมนของเธอสัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำเอาขนอ่อนทั่วร่างของจีน่าลุกชันไปทั้งตัว
เธอตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกอยากจะสะบัดหน้าหนี แต่ขากลับก้าวไม่ออก
“ปิดทำไม”
เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นจีน่ายกมือขึ้นมากอดอกแน่นเพื่อบดบังสายตาของเขา
อัคนีไม่ได้สนใจท่าทีขัดขืนนั้น สายตาคมกริบของเขาเริ่มทำงาน... กวาดมองเธออย่างเปิดเผย ตั้งแต่ลำคอระหงที่ชีพจรเต้นตุบๆ... เลื่อนลงมาที่เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมแรงภายใต้ชุดยูนิฟอร์มรัดรูป... ไล่ลงมาที่เอวคอด... และหยุดนิ่งที่เรียวขาขาวผ่องใต้กระโปรงสั้น
เขามองเหมือนกำลังตีราคา... เหมือนมองสินค้าชิ้นหนึ่งว่าจะคุ้มค่ากับหนี้สินหรือเปล่า
“หึ...” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “ตามฉันมา”
พูดจบก็สะบัดหน้าเดินนำออกไปทันที ไม่รอฟังคำตอบ
จีน่ายืนขาตายอยู่กับที่ สมองสั่งให้หนี แต่ร่างกายไม่ยอมขยับ
“ไปสิครับน้อง” เสียงการ์ดชุดดำที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังกระซิบเสียงเข้ม พร้อมกับขยับตัวเข้ามาบีบทางหนี “เดินไปดีๆ อย่าให้บอสต้องหงุดหงิด”
จีน่าสะดุ้งเฮือก กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ สุดท้ายเมื่อหันไปทางไหนก็เจอแต่ทางตัน เธอจำใจต้องก้าวเท้าที่หนักอึ้งเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างคนหมดทางสู้
อัคนีพาเธอเดินผ่านโถงทางเดิน เข้ามายังโซนส่วนตัวด้านในสุด เขาผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป แล้วเดินตรงไปที่บาร์เครื่องดื่มทันทีโดยไม่หันมามองว่าเธอตามมาหรือไม่
จีน่าก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบและหรูหราจนน่าขนลุก ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสเผยให้เห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน แต่เธอไม่มีอารมณ์มาชื่นชม
กริ๊ก...
เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วคริสตัลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ อัคนียืนหันหลังให้เธอ รินบรั่นดีใส่แก้วอย่างใจเย็น ราวกับจะแกล้งให้เธอรอจนสติแตก
จีน่ายืนบีบมือตัวเองแน่น เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือทั้งที่แอร์เย็นจัด
“ดื่มไหม?” เขาถามขึ้นลอยๆ โดยไม่หันมา
“มะ... ไม่ค่ะ...” จีน่าตอบเสียงสั่น “คุณพาหนูมาทำไม... หนูจะกลับ...”
อัคนีหันขวับกลับมาทันที แก้วเหล้าในมือถูกกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง! ทำเอาจีน่าสะดุ้งจนตัวโยน
เขาเดินอ้อมโต๊ะมายืนพิงขอบ จ้องหน้าเธอนิ่ง
“ชื่ออะไร?”
“จะ... จีน่าค่ะ”
“เรียนอยู่?”
“คะ... ค่ะ...” เธอพยักหน้า “ปีสาม...”
“ทำงานหาค่าเทอม?” เขาเดาอย่างรู้ทัน สายตาดูแคลนกวาดมองสภาพมอมแมมของเธอ
“ค่ะ... หนูทำงานพาร์ทไทม์” เธอรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “หนูไม่ได้ตั้งใจทำไวน์หกใส่คุณจริงๆ นะคะ... มันเป็นอุบัติเหตุ... อย่าเอาเรื่องหนูเลยนะคะ หนูไม่มีปัญญาจ่ายหรอกค่ะ”
อัคนีแค่นหัวเราะ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ
“ความน่าสงสารใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะสาวน้อย” เขาพูดเสียงเรียบ เดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ “ในโลกธุรกิจ... ทำของเขาพัง ก็ต้องจ่าย”
จีน่าถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับผนังกระจก ปึก
หมดทางหนี...
อัคนีตามมาหยุดตรงหน้า ยกมือข้างหนึ่งยันกระจกขังเธอไว้
“ค่าเสียหายทั้งหมด... ค่าไวน์ ค่าชุด แล้วก็ค่าเสียเวลาของฉัน...” เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน “ตีกลมๆ ก็เจ็ดหลัก”
จีน่าตาเบิกโพลง อ้าปากค้าง
“จะ... เจ็ดหลัก!” เสียงเธอหลง “คะ... คุณจะบ้าเหรอ! หนูจะไปเอาเงินมาจากไหน! ทำงานทั้งชาติยังไม่รู้จะพอหรือเปล่า!”
“ไม่มีเงิน...” เขาพยักหน้าช้าๆ สายตาเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ “งั้นฉันจะให้โอกาส”
“โอกาส?”
“ทำงานใช้หนี้ฉัน” เขาเสนอ “ไม่ใช่ในฐานะเด็กเสิร์ฟกระจอกๆ นั่น... แต่มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน”
จีน่าขมวดคิ้ว “ผู้ช่วยส่วนตัว ทำอะไรคะ”
อัคนียิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่