ตอนที่ 3 คำสั่งจากมาเฟีย

คำขู่ของอัคนียังก้องอยู่ในหู

จีน่าก้มหน้ามองมือตัวเองที่กำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกคอ ภาพยายที่กำลังยิ้มรอความสำเร็จของเธอแวบเข้ามาในหัว... ไม่ได้... จะให้ยายรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เธอสูดหายใจลึกๆ ครั้งสุดท้ายแล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่นั่งถือแก้วเหล้ารอคำตอบอยู่ แล้วขยับปากพูดเสียงเบาหวิว

“ตกลงค่ะ...”

อัคนีเลิกคิ้ว แกล้งทำเป็นเอียงหูฟัง “อะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน”

จีน่าเม้มปากแน่น รู้ว่าเขาจงใจแกล้ง แต่ก็ไม่มีทางเลือก “หนูบอกว่า... ตกลงค่ะ หนูจะทำงานใช้หนี้ให้คุณ”

“ดี” เขาตอบรับสั้นๆ มุมปากกระตุกยิ้มนิดเดียวแบบที่ดูไม่ออกว่าพอใจหรือสมเพช “ว่าง่ายๆ แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย”

เขาวางแก้วลง แล้วตบเบาๆ ที่เบาะโซฟาข้างตัว

“มานั่งนี่”

จีน่าตัวแข็งทื่อ ส่ายหน้าเบาๆ “คุย... คุยตรงนี้ก็ได้ค่ะ”

“ฉันสั่งให้มานั่ง” เสียงเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันกดต่ำจนน่ากลัว “หรือต้องให้ฉันเดินไปลากมา”

จีน่าสะดุ้ง ขาที่สั่นพั่บๆ ยอมก้าวไปหาเขาอย่างจำยอม เธอค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งที่ขอบโซฟา พยายามเว้นที่ว่างตรงกลางไว้ให้มากที่สุด นั่งตัวลีบจนแทบจะสิงเข้าไปในพนักพิง

อัคนีเหลือบมองท่าทางระวังตัวแจแบบนั้นแล้วหัวเราะหึในลำคอ

“กลัวอะไร ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“...”

“ขยับเข้ามาอีก”

“คะ”

“บอกให้ขยับมา”

จีน่าจำใจขยับเข้าไปอีกคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นเหล้าจางๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก มันหอม... แต่มันอันตรายจนเธอเผลอกลั้นหายใจ

“เริ่มงานเมื่อไหร่คะ?” เธอรีบถามเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด “พรุ่งนี้หนูต้องไปมหาลัย...”

“ใครบอกว่าพรุ่งนี้” อัคนีสวนกลับทันควัน

จีน่าชะงัก “อ้าว... ก็...”

“เริ่มงานตอนนี้” เขาพูดเสียงเรียบ เหมือนไม่มีอะไร “เดี๋ยวนี้”

“ตอนนี้นะคะ” จีน่าหันขวับตาโต “แต่... แต่หนูยังไม่ได้เตรียมตัว...”