ตอนที่ 8 บทเรียนบทแรก

อัคนีไม่ปล่อยให้จีน่าได้ตั้งตัว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาฉกฉวยริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอค้างด้วยความตื่นตระหนก

“อื้อ!”

จีน่าร้องประท้วงในลำคอ ร่างกายสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกบดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนชื้นของเขาสอดแทรกเข้ามาอย่างชำนาญ กวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลเพื่อขออนุญาตเหมือนเมื่อคืน แต่มันคือการรุกรานเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ

มือหนาที่เคยเชยคางเปลี่ยนมาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนหน้ารับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ จีน่าเข่าอ่อนยวบ มือไม้ที่กำเสื้อเชิ้ตเขาแน่นในตอนแรกเริ่มคลายออก เปลี่ยนเป็นเกาะไหล่กว้างไว้เป็นหลักยึดกันล้ม สมองที่เคยคิดหาทางหนีทีไล่ขาวโพลนไปหมด

ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเขาจะยอมถอนริมฝีปากออก อัคนีหอบหายใจหนักๆ หน้าผากกว้างชนกับหน้าผากมนของเธอ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองผลงานตรงหน้า... ปากบวมเจ่อ ตาฉ่ำน้ำ และแก้มแดงปลั่ง

“หายใจสิ...เดี๋ยวก็ขาดใจตายคาอกฉันพอดี”

จีน่าสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ อกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง แต่อัคนีไม่ปล่อยให้เธอได้พัก มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนลงมาจากเอวคอด มาหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อนักศึกษา

นิ้วเรียวยาวปลดกระดุมเม็ดแรกออก...

จีน่าสะดุ้งเหมือนโดนไฟช็อต รีบตะครุบมือเขาไว้ทันที

“คุณอัคนี เดี๋ยวก่อนค่ะ”

“อะไรอีก​ ถอดกระเป๋าแล้ว ก็ต้องถอดเสื้อ... หรือจะใส่เสื้ออาบน้ำ”

“ตะ... แต่หนูอาย...ขอปิดไฟได้ไหมคะ นะคะ... มันสว่างเกินไป...”

อัคนีมองเด็กสาวที่หน้าแดงเถือกด้วยความเอ็นดูปนขบขัน เขาแกะมือเธอออกจากมือเขาอย่างง่ายดาย แล้วเริ่มจัดการกระดุมเม็ดที่สอง

“กฎข้อที่สาม...ฉันชอบมองเวลาเอากัน... ยิ่งสว่าง ยิ่งเห็นชัด ยิ่งดี”

คำพูดดิบเถื่อนทำเอาหน้าจีน่าร้อนจนแทบไหม้ เธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขารังแกเสื้อผ้าเธอต่อไป

เม็ดที่สาม... เม็ดที่สี่... จนกระทั่งสาบเสื้อแยกออกจากกัน

อัคนีแหวกเสื้อเชิ้ตสีขาวออกช้าๆ เผยให้เห็นบราเซียร์สีเนื้อตัวเก่าที่เริ่มย้วยและมีขุยขึ้นเล็กน้อย มันเป็นบราตลาดนัดราคาถูกที่จีน่าใส่อยู่ประจำ

เธอรีบยกแขนขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองด้วยความอับอายสุดขีด กลัวสายตาเขาจะดูถูก

“อย่ามองนะ...”

แต่อัคนีกลับจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียว แล้วตรึงมันไว้เหนือศีรษะ ดันร่างบางไปชิดกับผนังห้อง

“ปิดทำไม” สายตาคมกริบไล่มองเนินอกขาวผ่องที่ล้นทะลักออกมาจากบราเซียร์ราคาถูก “ของถูกๆ... แต่อยู่บนตัวเธอแล้วทำไมมันดูน่าขย้ำขนาดนี้วะ”

เขาไม่รอช้า เอื้อมมืออีกข้างไปปลดตะขอของบราเซียร์

บราเซียร์หลุดร่วงลงไปกองที่พื้น ทรวงอกอวบอิ่มดีดตัวออกสู่อิสระ ยอดถันสีชมพูระเรื่อชูชันสู้แอร์เย็นเฉียบ จีน่าหลับตาปี๋ เม้มปากแน่นจนห่อเลือด

“ลืมตา” เขาสั่งเสียงเข้ม

จีน่าส่ายหน้าดิก น้ำตาไหลพราก

“ฉันบอกให้ลืมตามองฉัน... มองดูว่าร่างกายเธอมันสวยแค่ไหนเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน”

จีน่าจำใจลืมตาขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา เห็นสายตาโลมเลียของเขาที่จ้องมองร่างกายเธอราวกับจะกลืนกิน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเปลือยเปล่าทั้งที่ยังใส่กระโปรงอยู่

“สวย...”

เขาพึมพำเสียงแหบพร่า นิ้วหัวแม่มือปาดผ่านยอดอกเธอเบาๆ ทีหนึ่ง ทำเอาร่างบางสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

“พะ... พอเถอะค่ะ... หนูไม่ไหวแล้ว...”

“ยัง... ยังไม่หมด”

อัคนีย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ จีน่าตกใจจนถอยหลังกรูด แต่หลังชนกำแพงหนีไปไหนไม่ได้ มือหนาจับเข้าที่ชายกระโปรงพลีท

“ขาก็สวย...” เขาลากฝ่ามือสากๆ ขึ้นมาจากข้อเท้า ผ่านน่องเนียน ขึ้นมาถึงต้นขาอ่อนด้านใน

“อื้อ! อย่าจับ...” จีน่าหนีบขาเข้าหากันแน่น

“อ้าออก”

“ไม่...”