ตอนที่ 7จุดเริ่มต้นของพันธนาการ

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคำรามกระหึ่มก่อนจะพุ่งตัวออกไป ทิ้งให้ฝุ่นตลบอบอวลอยู่หน้าหอพักเก่าๆ

จีน่ายืนมองท้ายรถคันหรูที่หายลับไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันไปเห็นป้าข้างห้องที่เปิดประตูออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“แฟนเหรอหนูจีน่า รวยจังเลยนะ” ป้าถามเสียงดัง ท่าทางตาลุกวาว

จีน่าฝืนยิ้มแห้งๆ “เปล่าค่ะป้า เจ้านายน่ะค่ะ”

เธอตัดบทแค่นั้นแล้วรีบจ้ำอ้าวเดินหนีขึ้นตึก ไม่อยากตอบคำถามใครทั้งนั้น หัวใจมันหน่วงๆ พิกล คำพูดของอัคนีเมื่อกี้ยังวนเวียนอยู่ในหัว

‘สภาพแบบนี้อยู่เข้าไปได้ยังไง’

“เหอะ...ก็เพราะไม่มีเงินไง... ถามแปลกๆ”

เธอไม่มีเวลามานั่งน้อยใจโชคชะตา จีน่ารีบคว้ากระเป๋าหนังสือ ส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยของชุดนักศึกษาอีกครั้ง ขอบตาที่บวมช้ำถูกกลบด้วยคอนซีลเลอร์จนเนียนกริบ

“สู้สิคะจีน่า... วันนี้มีสอบนะ”

เธอตบแก้มตัวเองเบาๆ สองทีเพื่อเรียกสติ แล้วรีบวิ่งลงจากหอเพื่อไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ให้ทันเวลา

มหาวิทยาลัย K

“เหลือเวลาอีก 5 นาทีครับนักศึกษา”

เสียงอาจารย์คุมสอบประกาศหน้าห้อง ทำเอาปากกาในมือจีน่าชะงัก เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เหงื่อซึมตามไรผมทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ

ข้อนี้ตอบอะไรวะ... ทฤษฎี X หรือ Y...

สมาธิเธอแตกกระเจิง ภาพหน้าดุๆ ของอัคนีลอยเข้ามาซ้อนทับกับตัวหนังสือในข้อสอบตลอดเวลา จีน่าหลับตาแน่น สะบัดหัวแรงๆ

“ออกไปนะ...อย่าเพิ่งมากวนตอนนี้สิคุณอัคนี!”

เธอกัดฟันกามั่วลงไปในข้อสุดท้าย วางปากกาลงทันทีที่เสียงกริ่งหมดเวลาดังขึ้น

“เฮ้อ...”

จีน่าฟุบหน้าลงกับโต๊ะสอบอย่างหมดแรง ยัยฟ้าสะกิดแขน

“จีน่า ไหวป่าวแก หน้าซีดมาก”

“ไหว...เมื่อคืนอ่านหนังสือดึกไปหน่อย”

“แน่ใจนะ เย็นนี้ไปกินหมูกระทะกันป่าว คลายเครียด”

คำชวนนั้นน่าสนใจชะมัด แต่จีน่ารู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไป

“ไม่อะแก... วันนี้เราติดธุระต้องไปทำธุระน่ะ”

หลังจากแยกย้ายกับเพื่อน จีน่าไม่ได้กลับหอ เธอเดินลากขาไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะหลังมอ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปยายที่ถ่ายคู่กันตอนรับปริญญาพี่ข้างบ้าน

นิ้วเรียวลูบหน้าจอเบาๆ

“ยายจ๋า...หนูเหนื่อย...”

อยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก น้ำตามันคงแห้งไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เธอรู้ดีว่าเย็นนี้ต้องไปเจออะไร และรู้ดีว่าหนีไม่ได้

จีน่านั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอยู่นานสองนาน จนกระทั่งนาฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็น

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น จีน่าสะดุ้งหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเบอร์แปลก แต่เนื้อหาทำให้เธอขนลุกซู่

‘อย่าให้ฉันต้องไปตาม’

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร... จีน่ากำโทรศัพท์แน่น สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

“เออ! รู้แล้วน่า!”

เธอลุกขึ้นยืนปัดกระโปรง มองเงาตัวเองในกระจกเงาของตึกเรียน ชุดนักศึกษาถูกระเบียบ กระโปรงยาวคลุมเข่า รองเท้าผ้าใบสีขาว... ดูไม่เข้ากับสถานที่อโคจรอย่างผับเลยสักนิด

“ช่างมัน...ไปชุดนี้แหละ ให้รู้ไปเลยว่าเราเป็นแค่นักศึกษา”

ONYX Club

บรรยากาศหน้าคลับยังเงียบสงบ พนักงานการ์ดชุดดำยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู พอเห็นจีน่าเดินเข้ามาในชุดนักศึกษา พวกเขาก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“เอ่อ... น้องครับ วันนี้ร้านยังไม่เปิด...” การ์ดคนหนึ่งกำลังจะเดินเข้ามาห้าม

“เธอมาหาบอส” การ์ดร่างยักษ์อีกคนที่จำเธอได้เมื่อวานเดินเข้ามาแทรก “เชิญครับคุณจีน่า นายรออยู่ข้างบน”

จีน่าพยักหน้าขอบคุณ พยายามเดินเชิดหน้าให้ดูมั่นใจที่สุด ทั้งที่มือเย็นเฉียบ เธอก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว กดปุ่มชั้นบนสุด

ตัวเลขในลิฟขยับขึ้นทีละชั้น... หัวใจจีน่าก็เต้นแรงขึ้นทีละจังหวะ

ตึกตัก... ตึกตัก...

เธอไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะมาไม้ไหน จะดุ จะร้าย หรือจะ...

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออก จีน่าก้าวขาที่หนักอึ้งออกมาที่โถงทางเดิน ประตูห้องทำงานบานใหญ่แง้มรอไว้อยู่แล้ว