บทที่ 1002

ในไม่ช้าเซิ่งฟางสี่ก็ได้รับจดหมายท้าทายของอู๋หลิง

เดิมทีเขากำลังนั่งดื่มชาอยู่ในกระโจม เมื่อเขาได้รับจดหมายท้าทายจากอู๋หลิง ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วจึงหัวเราะ

เขาอ่านจดหมายท้าทายอย่างรวดเร็ว แล้วโยนมันทิ้งไปด้วยความรังเกียจ ความเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าของเขา

“น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ เจ้าเด็กคนนี้คิดว่าตัวเองมีความสามารถจริง ๆ คิดว่าจะสามารถเอาชนะกองทหารห้าหมื่นนายของข้าได้ ด้วยทหารเพียงสามหมื่นนายของเขางั้นหรือ?”

“เขาคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามที่ไม่มีใครเทียบได้หรือ ช่างฟังดูไร้สาระมาก ฮ่า ๆ ๆ!”

รองขุนพลที่อยู่ข้างเซิ่งฟางสี่ก็พยักหน้าและยกยิ้ม “ใช่แล้วขอรับ แม้ว่าอู๋หลิงจะเป็นที่รู้จักในฐานะขุนพลผู้อยู่ยงคงกระพัน แต่ช่องว่างความแข็งแกร่งระหว่างทั้งสองฝ่ายในครั้งนี้ใหญ่มาก เว้นแต่เขาจะยอมจำนนโดยสมัครใจ และยอมอยู่ใต้อำนาจของเรา มิฉะนั้นเราต้องฆ่าพวกเขาทุกคนจนราบคาบ!”

คำพูดของรองขุนพลทำให้เซิ่งฟางสี่ระเบิดเสียงหัวเราะ

ดวงตาของเขาเป็นประกาย ดูเย่อหยิ่งเป็นพิเศษ!

ถูกต้อง!

ครั้งนี้เขามุ่งมั่นที่จะชนะ ต้องกำจัดอุปสรรคใหญ่อย่างอู๋หลิงให้เร็วที่สุด!

เมื่อถึงเวลานั้น ผู้คนจะเห็นว่าฮองเฮาไม่มีคนคอยช่วยเหลือ แผ่นดินจะยังตกเป็นของนางอยู่อีกหรือไม่?

หัวใจของอู๋หลิงเต็มไปด้วยความกระหยิ่มใจ เขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

“รวบรวมทหาร แล้วตามข้าไปยังพรมแดนเมืองหนาน!”

“ขอรับ!”

คนกลุ่มหนึ่งรีบไปยังพรมแดนเมืองหนานด้วยท่าทีแข็งแกร่ง ในขณะนี้อู๋หลิงได้นำคนสามหมื่นห้าพันคนที่อยู่ใต้บัญชาของเขามาแล้ว และกำลังรออยู่ที่นั่น

“ขุนพลอู๋ พวกเขามาแล้วขอรับ!”