บทที่ 1003

อู๋หลิงเห็นปฏิกิริยาและความคิดของเซิ่งฟางสี่ แล้วจดจำไว้ในใจ

ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง สายตาเย็นชา ขณะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “เจ้าหยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้!”

“เจ้ากล้าพูดเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ ที่นี่อย่างโจ่งแจ้งได้อย่างไร?”

“เซิ่งฟางสี่ เจ้าหยิ่งผยองและไร้ยางอายจริง ๆ!”

หลังจากได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ดวงตาของเซิ่งฟางสี่ก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

นัยน์ตาฉายแววดุดันขณะกำหมัดแน่น เจตนาฆ่าในดวงตาของเขาฉายชัด!

“ฮ่าฮ่าฮ่า ขุนพลอู๋ เจ้าไม่รู้จักคิดให้รอบคอบ แม้ว่าฮองเฮาจะได้รับการแต่งตั้งจากฝ่าบาทให้ดูแลแผ่นดิน แต่นางก็ยังเป็นสตรี!

คนเช่นนี้จะปกป้องแผ่นดินต้าเย่ได้อย่างไร?”

“หุบปาก!”

สีหน้าของอู๋หลิงเริ่มโกรธเกรี้ยว เขาตวาดเสียงดัง “เจ้าจงใจพยายามปลุกปั่นให้ผู้คนสับสน!”

“ฮ่าฮ่า เจ้าดูตัวเองสิ ตอนนี้เจ้าหงุดหงิดเพราะรับความจริงไม่ได้แล้ว”

อู๋หลิงยังคงเยาะเย้ยและพูดประชด “ข้าจะบอกเจ้าให้นะอู๋หลิง ตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่มีทางที่สตรีจะดูแลราชสำนักได้!”

“เจ้ายินดีจะเฝ้าดูชายแดนต้าเย่ถูกรุกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแผ่นดินใกล้พังพินาศเพียง เพียงเพราะให้สตรีมาดูแลแผ่นดินงั้นหรือ?”

หลังจากพูดจบ ความโกรธฉายชัดบนใบหน้าของเซิ่งฟางสี่!

เขาพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “หากสตรีได้รับอนุญาตให้ดูแลแผ่นดินต้าเย่ ในอนาคตอันใกล้ แผ่นดินจะถูกทำลายแน่นอน!” หลังจากฟังจบแล้ว สีหน้าของอู๋หลิงก็เปลี่ยนไปทันที!

เซิ่งฟางสี่ผู้นี้ตามืดบอดเพราะอำนาจและผลประโยชน์ จนกล้าพูดเรื่องเข่นนี้ออกมา!