บทที่ 1004

ความแข็งแกร่งระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นแตกต่างกันมาก ไม่มีทางที่อู๋หลิงจะเอาชนะพวกเขาได้!

ยิ่งคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เซิ่งฟางสี่ก็รู้สึกหยิ่งผยองและตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น!

เขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ขณะพูดเยาะเย้ย “ฮ่าฮ่า อู๋หลิง ข้านับถือเจ้าในฐานะขุนพล นับถือนิสัยหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของเจ้า!”

“แม้ว่าปัจจุบันเราจะอยู่คนละฝั่งกัน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางเราจากการเป็นพันธมิตรกัน หากเจ้าเต็มใจ เจ้าสามารถเข้าร่วมกับตระกูลเซิ่งของข้าได้!”

“เจ้าช่วยข้าพิชิตแผ่นดิน จากนี้ไปเจ้าจะเป็นขุนพลที่ได้รับความไว้วางใจจากข้ามากที่สุด เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะมอบตำแหน่งดูแลกองทัพให้เจ้าด้วย ว่าอย่างไร?”

หลังจากคำพูดของเซิ่งฟางสี่ออกมา ใบหน้าของอู๋หลิงที่บึ้งตึงอยู่แล้วก็เย็นชายิ่งขึ้น

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกเย้ยหยัน ความดูถูกในสายตาเขานั้นมองเห็นได้ชัดเจน!

“หึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า ไร้สาระ ช่างไร้สาระยิ่งนัก!”

อู๋หลิงมีรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าเหี้ยมเกรียม เขาพยายามระงับโทสะในใจ แล้วตะคอก “เซิ่งฟางสี่ เจ้าอย่าแม้แต่จะคิด!”

“ตอนนี้เจ้าไม่มีสถานะหรือชื่อเสียงใด ๆ ที่จะทำเรื่องเช่นนี้ได้ หากเจ้ายังฝืนดำเนินการอย่างเข้มแข็ง เจ้าจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏแน่นอน!”

“กบฏหรือ?”

ทันใดนั้นดวงตาของเซิ่งฟางสี่ก็เย็นชามาก

เขาจ้องมองอู๋หลิงตรงหน้าเขาด้วยดวงตาลุกโชนราวกองไฟ แล้วถามอย่างเหน็บแนม “ตอนนี้แผ่นดินเป็นของใคร?”

“ฮ่องเต้ซิงหลงสิ้นพระชนม์ ฮองเฮาขึ้นดำรงตำแหน่งครองอำนาจชั่วคราว แม้ว่าข้าจะแย่งชิงตำแหน่งนี้และนั่งบนบัลลังก์ สิ่งที่ข้าแย่งชิงมา ก็เป็นเพียงตำแหน่งที่สตรีผู้นั้นได้มาอย่างไม่ยุติธรรมเท่านั้น!”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น จะเรียกว่าเป็นกบฏได้อย่างไร?”

ดวงตาของเซิ่งฟางสี่เต็มไปด้วยความดุดัน เขาจ้องมองอู๋หลิงอย่างเย็นชา ทันใดนั้นเขาก็พูดเสียดสีอีก!