บทที่ 1006

การข่มขู่ยิ่งทำให้สีหน้าของเซิ่งฟางสี่ยิ่งโกรธเกรี้ยวขึ้นอีก!

แต่สิ่งที่อู๋หลิงพูดเป็นเรื่องจริง ถ้าเขายังคงอยู่ที่นี่ แล้วเขาจะแก้ปัญหาวุ่นวายที่อยู่ข้างหลังได้อย่างไร?

ในขณะนี้เซิ่งฟางสี่ตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก!

ใบหน้าของอู๋หลิงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เขามองอู๋หลิงอย่างกระหยิ่มใจ แล้วถามว่า “ดังนั้นใต้เท้าเซิ่ง เจ้าจะล่าถอยไปแคว้นกู่ หรือจะต่อสู้กับข้าให้จบ?”

อู๋หลิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วพูดต่อ “เจ้าเป็นฝ่ายพูดเองแล้วว่าข้าเป็นขุนพลไร้พ่าย ไม่มีการต่อสู้ใดในแผ่นดินนี้ที่ข้าไม่สามารถชนะได้!”

อู๋หลิงโบกมือแล้วชี้ไปยังกองกำลังที่อยู่ข้างหลังเขา ดวงตาฉายแววภาคภูมิใจ

“เห็นหรือไม่ ว่าข้ามีนักรบฝีมือดีทั้งหมดสามหมื่นห้าพันคนใต้บัญชาของข้า แม้ว่าจำนวนคนจะต่างกันมาก แต่พวกขยะในมือเจ้าก็ไม่อาจต่อสู้ได้โดยง่ายใช่หรือไม่?”

คนเหล่านั้นอาบเลือดกลางสนามรบ กลิ่นอายของเลือดและความเหี้ยมโหดบนร่างกายของพวกเขา บ่งบอกว่าไม่ใช่คำลวง

ทันใดนั้นใบหน้าของเซิ่งฟางสี่ก็เคร่งเครียด เขาคิดอย่างรอบคอบว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี!

“ใต้เท้าเซิ่ง เจ้ามีเวลาเหลือไม่มากแล้ว ยิ่งเจ้าล่าช้ามากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งมีโอกาสได้เปรียบน้อยลงเท่านั้น!”

“หากเจ้าเต็มใจจะล่าถอยไปยังแคว้นกู่ มันจะเป็นการตัดสินใจที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่เจ้าทำได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่มีโอกาสง่าย ๆ เช่นนี้อีก”

เมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันของอู๋หลิง เซิ่งฟางสี่ก็โมโหมากในขณะนี้!

ในดินแดนทั้งสามแคว้น อู๋หลิงยึดครองเมืองหนาน เมืองไห่ และแคว้นกู่

หากจะให้เมืองไห่เขาเช่นเดิม เขาก็ยังสามารถพิจารณาได้ มิฉะนั้นหากเขายอมลงนามในสนธิสัญญาที่น่าอับอายนี้จริง ๆ ในวันนี้ ขวัญกำลังใจของกองทัพของเขาที่อยู่ด้านหลังจะไม่ลดลงมากหรือ?

ในขณะที่ทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างไม่ลดละ ขณะนี้ในวังหลวงที่เมืองหลวง!

ฮองเฮาที่กำลังอ่านสาส์นกราบทูลในวังหลวง ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งด่วนมาก จากนั้นคนรับใช้ก็รีบวิ่งถือจดหมายเข้ามาด้วยท่าท่ากระวนกระวาย