บทที่ 1009

“...”

อู๋หลิงหน้าบึ้งตึง ไม่เอ่ยคำใด

ยิ่งมีเรื่องนี้เกิดขึ้น ท่าทางของเซิ่งฟางสี่จึงยิ่งเย่อหยิ่งมากขึ้นอีก

เขายิ้มอย่างมีชัยแล้วพูดประชด “ดังนั้น ถ้าเจ้าก้าวเท้าหน้าออกไป ข้าย่อมสามารถยึดทั้งเมืองหนานและเมืองไห่ได้ทันที!”

คำพูดของเซิ่งฟางสี่หยิ่งผยองยิ่งนัก ใบหน้ามีรอยยิ้มกว้าง ราวกับว่าเขาอยากจะยั่วยุอู๋หลิงให้โกรธตายไปเลย!

“เจ้า...”

ใบหน้าของอู๋หลิงมืดมน เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะหายใจแรง

สิ่งที่เซิ่งฟางสี่พูดนั้นถูกต้องจริง ๆ หากเขาจากไปในเวลานี้ เพื่อไปปราบปรามกลุ่มคนที่อยู่ที่ชายแดน เซิ่งฟางสี่จะใช้โอกาสนี้ดำเนินการแน่นอน!

แต่หากไม่ถอยทัพออกไป ชายแดนก็ถูกบุกและสูญเสียดินแดนต้าเย่ จะทำอย่างไรดี?

ขณะนี้กำลังอยู่ในช่วงวิกฤติของปัญหาภายในและภายนอก ดูเหมือนว่าทุกอย่างยังต้องรอให้ฮองเฮาตัดสินใจ!

แม้ว่าในขณะนี้อู๋หลิงจะไม่พอใจมาก แต่เขาก็ยังคงโบกมือแล้วตะโกนด้วยความโกรธไปยังกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา “ทหารทุกคน ฟังคำสั่งของข้า ถอยทัพบัดเดี๋ยวนี้!”

เซิ่งฟางสี่กระหยิ่มยิ้มย่อง เฝ้ามองอู๋หลิงกับคนของเขาจากไปอย่างรวดเร็ว ความภาคภูมิใจบนใบหน้าปรากฏชัด

หลังจากที่อู๋หลิงจากไปแล้วก็ยังไม่รีบร้อนที่จากไป แต่ถอยกลับไปยังเมืองชายแดนเมืองหนาน แล้วพูดกับรองขุนพลจางผิงที่อยู่ข้างกายทันที “จางผิง!”

“ขอรับ!”

สีหน้าของอู๋หลิงจริงจังมาก เขาขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ส่งจดหมายไปกับนกพิราบสื่อสารถึงฮองเฮาทันที ถามว่าสถานการณ์ในเมืองหลวงเป็นอย่างไร เกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วบอกฮองเฮาด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ และถามนางว่าตอนนี้นางตัดสินใจอย่างไร!”

หลังจากสั่งการอย่างกระชับเสร็จ สีหน้าของรองขุนพลก็เคร่งขรึมเป็นพิเศษ