บทที่ 1010

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ ฮองเฮาไม่ค่อยแน่ใจว่าจะตัดสินใจเรื่องนี้อย่างไร

นัยน์ตานางฉายแววลังเล สีหน้าก็ลังเล ลำบากใจมาก

หลังจากลังเลอยู่นาน ก็ยังไม่รู้ว่าจะตัดสินใจเรื่องนี้อย่างไร

สีหน้านางเคร่งเครียดจริงจัง หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็พูดด้วยน้ำเสียงเข้ม “ไป๋หลิง ไปเรียกเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาเข้ามา บอกว่าข้ามีเรื่องสำคัญต้องหารือ!”

ขณะนี้สงครามชายแดนร้ายแรงมาก และการปราบปรามตระกูลเซิ่งก็เป็นเรื่องเร่งด่วนเช่นกัน

แม้ว่าฮองเฮาไม่ได้บอกพวกเขาตามตรง ถึงสาเหตุที่เรียกพวกเขามา แต่เสนาบดีทั้งสองก็ยังพอจะเดาได้อยู่

ในไม่ช้า ไป๋หลิงก็เรียกเสนาบดีสองคนเข้ามาในวังหลวง

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งสองคุกเข่าลงตรงหน้าฮองเฮาด้วยแววตากระตือรือร้น แล้วพูดพร้อมกัน “ถวายบังคมฮองเฮา!”

“เสนาบดีทั้งสองไม่ต้องมากพิธี!”

ฮองเฮาทรงโบกมือให้ทั้งสองคนทันที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า “ท่านเสนาบดีทั้งสอง พวกท่านน่าจะเดาได้แล้วว่าจุดประสงค์ของข้า ที่เรียกพวกท่านมาหารือครั้งนี้คืออะไร?”

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ เสนาบดีทั้งสองก็พยักหน้าพร้อมกันทันที

ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและไม่สบายใจ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล “ฮองเฮา กระหม่อมได้ยินมาว่าชายแดนกำลังตกอยู่ในอันตราย หมานอี๋กำลังบุกรุก ตอนนี้ต้าเย่กำลังเผชิญปัญหาภายในและภายนอก ซึ่งร้ายแรงมากพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อได้ฟังดังนั้น ใบหน้าของฮองเฮาก็เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

มีร่องรอยของความวิตกกังวลบนใบหน้าเสมอ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงกังวล “ใช่ ข้าจึงกังวลมากว่าจะปล่อยให้ขุนพลอู๋ปราบปรามตระกูลเซิ่งต่อไป หรือให้เขาไปที่ชายแดนเพื่อช่วยปราบปรามการรุกรานของชาวหวง?”

คำพูดของฮองเฮาทำให้เสนาบดีทั้งสองวิตกกังวล