บทที่ 1012

หมานต๋าถูกับหมานจิ้งกำลังนั่งอยู่ในกระโจม สายตาจับจ้องไปที่แผนผังจำลองทำด้วยทราย

หลังจากที่หมานจิ้งรู้ข่าว สายตานางก็เคร่งขรึม ขณะถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ท่านพี่ พวกเราจะต่อสู้กับต้าเย่จริงหรือเจ้าคะ?”

“แน่นอน”

หมานต๋าถูยกยิ้มอ่อนด้วยสีหน้าสงบ

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ขณะพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าตั้งตารอวันนี้มานานแล้ว!”

เมื่อเห็นพี่ชายดูมีความสุขมาก หมานจิ้งก็ยิ้มกว้างทันที แล้วพูดว่า “ท่านพี่ ดูเหมือนท่านจะมั่นใจมากเลยนะเจ้าคะ”

“จะตัดสินใจเรื่องนี้อย่างไร?”

สีหน้าของหมานต๋าถูเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด แล้วพูดว่า “ความจริงข้าอยากจะเริ่มสงครามมานานแล้ว การต่อสู้ระหว่างตระกูลเซิ่งและราชวงศ์ครั้งนี้ เป็นโอกาสที่หายากสำหรับเรา!”

“โอกาสหรือเจ้าคะ? ท่านพี่ นี่หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ?”

หมานจิ้งถามด้วยความสับสน

“ฮ่าฮ่า ตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุด อย่างน้อยเราก็สามารถบุกเมืองสู่ได้แล้ว!”

“และตอนนี้ในต้าเย่ ตระกูลเซิ่งได้ดำเนินการกับราชวงศ์แล้ว ฮองเฮาแห่งต้าเย่คงประสบปัญหาทั้งภายในและภายนอก ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุดที่จะเริ่มดำเนินการกับต้าเย่!”

“นั่นเป็นข่าวดีจริง ๆ เจ้าค่ะ ท่านพี่!”

หมานจิ้งยินดีกับพี่ชายของตนจากก้นบึ้งของหัวใจ ความปรารถนาอันยาวนานของเขากำลังจะเป็นจริงในที่สุด

หมานต๋าถูยกยิ้มจาง ยกจอกสุราตรงหน้าขึ้นจิบ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าได้ติดต่อกับเมืองหวงไว้แล้ว เมืองหวงเองก็เตรียมการเช่นกัน เพียงรอให้เราดำเนินการ ถึงตอนนั้นเราสามารถรวมตัวกันโจมตีต้าเย่ได้!”

เมื่อได้ยินคำพูดอันทะเยอทะยานของพี่ชาย สายตาของหมานจิ้งก็ฉายแวววิตกกังวล

นางลังเลก่อนถามว่า “แต่ถ้าเราโจมตีต้าเย่ตอนนี้ เราจะมีโอกาสเอาชนะต้าเย่ได้จริงหรือเจ้าคะ?”

“แล้วก็ท่านพี่ เราควรเตรียมตัวให้พร้อม จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฮองเฮาแห่งต้าเย่ไม่สั่งให้อู๋หลิงจัดการกับเซิ่งฟางสี่ แต่มาที่ชายแดนเพื่อช่วยจัดการกับพวกเราล่ะ?”