บทที่ 1013

“เด็กหนุ่มหวังหยวนคนนั้น เป็นคนมีพรสวรรค์ที่หาได้ยากในแผ่นดินจริง ๆ!”

“ความสามารถและกลยุทธ์ของเขาไม่มีใครเทียบได้ หากเขาดำเนินการเพราะเรื่องนี้จริง ๆ มันจะเป็นเรื่องยากมากที่จะรับมือ”

“แต่เราไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้หรอก อู๋หลิงมาถึงถิ่นของเราแล้ว ขณะที่เมืองหวงเดินทัพ หวังหยวนทำได้เพียงไปจัดการกับเมืองหวงเท่านั้น”

หมานต๋าถูยกยิ้มมุมปาก พยักหน้าแล้วพูดว่า “ดังนั้นให้เมืองหวงปวดหัวกับเรื่องนี้ไปเถิด”

หลังจากได้ยินดังนั้น หมานจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเมืองหวงล้มเหลว เพราะหวังหยวนนั้นเก่งกาจมาก หากเขาต้องการจัดการกับเมืองหวง มันก็น่าจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาใช่หรือไม่?”

“เจ้าพูดถูก”

หมานต๋าถูตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “แต่หวังหยวนอาจจะไม่ดำเนินการใด ๆ เลย”

“เอ๊ะ เหตุใดหรือเจ้าคะ?”

หมานจิ้งถามอย่างสงสัย

“เพราะหวังหยวนเป็นคนฉลาด เขาจึงเห็นแล้วว่าแผ่นดินกำลังสับสนวุ่นวาย”

น้ำเสียงของหมานต๋าถูเคร่งขรึมมากขณะอธิบาย “ตอนนี้ตระกูลเซิ่งกำลังกระหายอำนาจ เพื่อที่จะได้ครองบัลลังก์ อาจกล่าวได้ว่าพวกเขาปฏิเสธญาติพี่น้องทั้งหมด และใช้วิธีการที่โหดเหี้ยม!”

“เพราะเรื่องเหล่านี้ทยอยเกิดขึ้นทีละอย่าง หวังหยวนสามารถหยุดเหตุการณ์เช่นนี้ได้ครั้งหนึ่ง แต่เขาไม่อาจหยุดมันหากเกิดขึ้นอีกสองหรือสามครั้ง”

“ไล่หมาเข้าไปในตรอก หมาจนตรอกย่อมกัดคน ถ้าตระกูลเซิ่งจนมุม ก็ไม่มีใครบอกได้ว่าพวกเขาจะทำอะไร”

ขณะที่หมานต๋าถูและหมานจิ้งกำลังคุยกัน ในวังหลวงเมืองหวง ไทเฮาเซียวฉู่ฉู่อ่านจดหมายลับแล้วยกยิ้มมุมปาก

“หมานอี๋ มีกลยุทธ์ที่ดี...”

“ต้าเย่ครอบครองดินแดนทั้งเก้า ถึงเวลาที่ต้องดำเนินการแล้ว!”

“เรียกอ๋องถูหนานและอ๋องหลงซีมา…”