บทที่ 1014

แม้ว่าต้าเย่จะมีปัญหาทั้งภายในและภายนอก แต่ความแข็งแกร่งก็ไม่อาจมองข้ามได้ หากพวกเขาต่อสู้จริง ๆ ย่อมชนะ แต่ก็จะต้องประสบกับความสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน

เมื่อถึงเวลานั้น แม้ว่าต้าเย่จะเจ็บหนัก แต่ก็ยังมีหมานอี๋อยู่

ค่อย ๆ กลืนกินต้าเย่ไปทีละน้อย

แม้ว่าจะช้า แต่ก็มีความมั่นคงมากกว่า!

“ในเมื่อเจ้าทั้งสองมีความตั้งใจนี้ เช่นนั้นก็เดินหน้าต่อไปเลย ทันทีที่หมานอี๋และอู๋หลิงลงมือ เราจะใช้โอกาสนี้โจมตีชายแดน เพื่อยึดครองดินแดน!”

หลังจากที่เซียวฉู่ฉู่พูดจบ อากู่ต๋าก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพูดว่า “ไทเฮา ข้าคิดถึงใครบางคน ... “

หลังจากพูดเช่นนี้ อ๋องหลงซีก็ขมวดคิ้วแล้วสูดหายใจเข้าลึก

ไทเฮาย่อมทราบดีว่าเขากำลังนึกถึงใคร

“เจ้าหมายถึง หวังหยวน อ๋องเป่ยหลิง...”

หลังจากที่ไทเฮาพูดจบ อากู่ต๋าก็พยักหน้า

“ใช่แล้ว ไทเฮา แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรากับหวังหยวนจะดี แต่เขาจะไม่เฝ้าดูเราโจมตีต้าเย่ ถ้าเขาขัดขวาง... ด้วยกลยุทธ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ของเขา ข้าเกรงว่า...”

อากู่ต๋าชื่นชมหวังหยวนมาก!

ชายคนนี้ร้ายกาจเกินไปจริง ๆ! เรื่องวางแผนการ อาจไม่มีใครในแผ่นดินเทียบได้ เขากลัวจริง ๆ ว่าหวังหยวนจะดำเนินการ!

ถึงตอนนั้น... คงต้องบอกว่ายากจริง ๆ!

“นอกจากนี้... ฮ่องเต้ซิงหลงก็สิ้นพระชนม์แล้ว ตอนที่ฮ่องเต้ยังมีชีวิตอยู่ เขาเกลียดชังหวังหยวนมาก ดังนั้นย่อมไม่เรียกใช้เขา แต่ตอนนี้... ตามข้อมูลที่เรามี ฮองเฮาไม่ได้ไม่ชอบหวังหยวนถึงเพียงนั้น...”

“ดังนั้น... ไม่มีการรับประกันว่าฮองเฮาจะไม่ขอให้หวังหยวนจัดการกับเรา!”

สิ่งที่อากู่ต๋าพูดนั้นสมเหตุสมผล!

ต้าเย่มีอู๋หลิงคนเดียวก็เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวแล้ว คนผู้นี้สืบทอดมรดกจากอู๋มู่ ในช่วงเวลาที่ยากลำบากในปัจจุบัน อากู่ต๋าเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถแข่งขันกับเขาได้ ส่วนหมานอี๋ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร

แต่หวังหยวนคนนี้...