บทที่ 1015

ในขณะนี้เซิ่งตงหยวนกล่าวว่า “ท่านพ่อ ตอนนี้อู๋หลิงได้จัดการกับหมานอี๋แล้ว อาจไม่มีใครในเมืองจิงตูที่เป็นคู่ต่อสู้ของเรา ไม่เช่นนั้น หากเราไปบุกเมืองจิงเลยจะได้หรือไม่ขอรับ?”

แม้ว่าแนวคิดนี้จะฟังดูเหิมเกริมมาก แต่ตอนนี้ก็ยังเป็นไปได้!

แต่เมื่อเซิ่งฟางสี่ได้ยินดังนั้น เขาก็ส่ายหน้า

“ลูกชาย เจ้ายังคิดว่าราชสำนักต้าเย่นั้นเรียบง่ายเกินไป!”

หลังจากที่เซิ่งฟางสี่พูดจบ เซิ่งตงหยวนก็สับสน

“เหตุใดล่ะขอรับ ท่านพ่อ หลังจากที่อู๋หลิงจากไป แม้ว่าจะมีทหารในเมืองหลวง พวกเขาก็ไม่อาจสู้กับท่านพ่อได้!”

เซิ่งตงหยวนไม่เข้าใจว่าเหตุใดพ่อของเขาถึงระมัดระวังถึงเพียงนี้

“เมืองจิง นั่นคือหนึ่งในดินแดนทั้งเก้า สถานที่ที่มีป้อมปราการมากที่สุด มีเมืองล้อมรอบมากกว่าสองดินแดนของเราเสียอีก!”

“แต่ละเมืองมีผู้พิทักษ์อย่างน้อยห้าพันคน!”

“ดังนั้น กองทหารรักษาการณ์ในเมืองจะต้องมีจำนวนอย่างน้อยสี่หมื่นถึงห้าหมื่นคน!”

“ทั้งยังมีกองทหารจักรวรรดิมากกว่าหนึ่งหมื่นนายในเมืองจิง และทั้งหมดล้วนเป็นยอดฝีมือ หากตระกูลเซิ่งของเราต้องการยึดเมืองจิง เราจะไม่สามารถทำได้ หากไม่มีคนถึงหนึ่งแสนคน!”

เซิ่งฟางสี่รู้ดีว่าเมืองจิงเป็นสถานที่เช่นไร!

ในเมืองของดินแดนปกติ ย่อมมีกองทหารรักษาการณ์หนึ่งถึงสองพันนาย ซึ่งค่อนข้างเยอะอยู่แล้ว

แต่ทุกเมืองในเมืองจิงได้รับการปกป้องโดยคนห้าพันคน หากต้องพิชิต จำเป็นต้องมีคนอย่างน้อยสองหมื่นคน!

และมีเมืองดังกล่าวมากกว่าสิบเมือง!

การต่อสู้ในเมืองหลวงและบุกเข้าวังนั้นยากพอ ๆ กับการขึ้นไปบนสวรรค์!

“เอ่อ... ถ้าอย่างนั้นท่านพ่อ...ชาตินี้พวกเราจะเข้าไปได้หรือขอรับ?”

เมื่อเซิ่งตงหยวนได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกหดหู่ใจทันที

แต่เซิ่งฟางสี่ยิ้มและพูดว่า “ลูกเอ๋ย จำไว้ว่า เพียงเพราะเรามีทหาร ม้า และเสบียงครบ ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องการทำศึกเสมอไป!”