บทที่ 1022

“เหลวไหล!”

อู๋หลิงมีสีหน้าเหี้ยมเกรียมน่ากลัว ขณะพูดเสียงเข้ม “หยุดความคิดเพ้อฝันของเจ้าเสีย ข้าไม่มีวันเข้าร่วมกับหมานอี๋เช่นพวกเจ้า!”

คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของหมานต๋าถูบึ้งตึง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ยกยิ้มเย็นชาแล้วโต้กลับ “ฮ่าฮ่า ถ้าเจ้าไม่ต้องการ แน่นอนข้าจะไม่บังคับเจ้า”

ใบหน้าของอู๋หลิงปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน นัยน์ตาก็ฉายแววเหยียดหยามเมื่อพูดว่า “เกรงว่าตอนนี้ทหารเมืองหวง คงเริ่มทำศึกกับทหารรักษาการณ์ที่ชายแดนต้าเย่แล้วใช่หรือไม่?”

หมานต๋าถูยกยิ้มเย็นชา ทันใดนั้นนัยน์ตาเขาก็ฉายแววเยาะเย้ย

“แม้ว่าเจ้าจะรีบยกทัพกลับไปตอนนี้ เจ้าคิดว่าจะช่วยอะไรพวกเขาได้?”

คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของอู๋หลิงกลายเป็นโกรธแค้นยิ่ง

ในใจเขาเต็มไปด้วยความกังวล เพราะเหล่าขุนพลที่ดูแลชายแดนเหล่านั้นล้วนไร้ประโยชน์!

ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาจะมุ่งเน้นไปที่การกิน ดื่ม และสนุกสนาน ไม่ได้คิดถึงสิ่งอื่นใดเลย!

มีเพียงหลี่เฟิงที่เป็นองครักษ์ส่วนตัวของเขาเพียงคนเดียว ที่ไปคอยอยู่ที่นั่นล่วงหน้า แต่เขาไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โต คนเหล่านั้นย่อมไม่มีวันฟังเขา

ตอนนี้มีความเป็นความตายเป็นเดิมพัน!

สิ่งที่เราทำได้คือหวังว่าหลี่เฟิง จะสามารถโน้มน้าวให้ทหารเหล่านั้นปกป้องดินแดนอย่างดี เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกบุกโจมตีโดยไม่รู้ตัว!

ขณะนี้หลี่เฟิงกำลังลาดตระเวนร่วมกับทหารกลุ่มหนึ่ง

คนที่อยู่ใต้บัญชาของหลี่เฟิงล้วนเป็นองครักษ์ หลังจากที่พวกเขาออกมา ทหารสองสามคนที่สนิทกับเขาก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มบ่น

“ขุนพลหลี่ พวกนั้นดูถูกกันมากเกินไปแล้ว ปล่อยให้เราออกไปลาดตระเวน แต่ตนเองเอาแต่กินดื่มอยู่ที่นั่น ช่างน่าโมโหยิ่งนัก!”