บทที่ 1024

เมื่อเห็นว่าประตูเมืองกำลังจะพังทลาย ฮั่วไป่หมิงก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว มีสีหน้าหวาดกลัวชัดเจน!

รองขุนพลจางผิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าตื่นตระหนก หายใจถี่ อดไม่ได้ที่จะรีบถามฮั่วไป่หมิง “ขุนพลฮั่ว เราควรจะ... ทำอย่างไรต่อไป!”

ข้าศึกยกทัพมาบุก ทำได้เพียงหวาดกลัว พวกเขาไม่มีทางต่อสู้ได้เลย!

จู่ ๆ ฮั่วไป่หมิงก็กัดฟัน ก่อนโบกมือพูดด้วยความโกรธ “ประตูเมืองแตกไปแล้ว ถ้าเรายังอยู่ต่อไป เราจะต้องตายกันอยู่ที่นี่!”

“ท่านขุนพลหมายความว่า...”

ความไม่สบายใจฉายแววในดวงตาของขุนพล เขาระงับความตื่นตระหนกในใจ แล้วรีบสั่งว่า “ถอย ถอยทัพเดี๋ยวนี้!”

จางผิงที่อยู่ด้านข้างตกตะลึง

ถอยทัพหรือ?

ขุนพลกำลังจะละทิ้งเมือง และเพิกเฉยต่อชาวเมืองเหลียง!

ขณะนี้สายตาของรองขุนพลจางผิงเต็มไปด้วยความกลัว เขากลืนน้ำลายอย่างไม่สบายใจ และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พบว่าฮั่วไป่หมิงวิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่งแล้ว!

จางผิงมองผู้คนในเมืองเหลียงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกัดฟันแล้วรีบหันหลังวิ่งหนีไป!

หลังจากที่เขาจากไปแล้ว อากู่ต๋าใช้เวลาไม่นานในการยกทัพตรงมาที่ประตูเมือง!

ก่อนที่ทหารใต้บัญชาของอากู่ต๋าจะตะโกนเสียงดังให้ยอมแพ้ ประตูเมืองก็เปิดออกทันที!

เหตุการณ์นี้ทำให้อากู่ต๋ามีสีหน้าตกตะลึงทันที จากนั้นเขาก็ถามทหารที่เฝ้าเมืองด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เหตุใดถึงเปิดประตูกว้างเลยล่ะ ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงจะพยายามต่อต้านอยู่พักหนึ่ง”

ดวงตาของทหารที่ปกป้องเมืองฉายแววโศกเศร้าและโกรธเคือง ตาของเขาแดงก่ำขณะพูดว่า “ขุนพลหนีทัพไปแล้ว ส่วนทหารรักษาการณ์ที่เหลือของเมืองก็มีเพียงสามพันคน ไม่เพียงพอจะต้านทานกองทัพของพวกเจ้าที่ชายแดน...”

ดวงตาของทหารที่ปกป้องเมืองเป็นสีแดงก่ำ เขาพยายามอย่างหนักเพื่อระงับความคับข้องใจ แล้วพูดเสียงเข้ม “หากเจ้าต้องการให้พวกข้ายอมแพ้ก็ย่อมได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งประการ!”

อากู่ต๋านิ่งอึ้งไป จากนั้นก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าบ่งบอกว่าเย้ยหยัน ขณะถามอย่างเหน็บแนม “เจ้าคิดว่าสภาพตอนนี้ เจ้ายังมีสิทธิ์เจรจาเงื่อนไขกับข้าอยู่อีกหรือ?”

“ไม่ ข้าอยากลองดู!”