บทที่ 1026

เมื่ออู๋หลิงได้ฟังคำพูดของหมานต๋าถู สีหน้าเขาก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิม ทันใดนั้นหมานต๋าถูก็พูดอีก

“อู๋หลิง ข้าแค่บอกว่าพวกข้าจะไม่พิชิตต้าเย่ แต่ส่วนที่พวกข้าพิชิตได้จะต้องตกอยู่ในมือของพวกข้า นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่พวกข้าทำเช่นนี้!”

“ความจริงตอนนี้เจ้าอยู่ที่นี่แล้ว อากู่ต๋าเป็นผู้นำทัพเมืองหวงแปดหมื่นนาย ย่อมสามารถพิชิตได้อย่างน้อยสามเมือง!”

“เขาเดินทัพเร็วมาก เกรงว่าใช้เวลาเพียงแค่สิบวันก็พอแล้ว!”

“แต่... ถ้ายึดสามเมืองได้จะเกิดอะไรขึ้น? พวกข้าคงทนไม่ไหว จนต้องยึดสักหนึ่งเมืองเช่นกัน!”

“และหนึ่งเมืองนี้ ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าเต็มใจจะยกให้หรือไม่ เพราะพวกเจ้าไม่อาจครอบครองได้ พวกข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าเอาไป!”

“ดังนั้น... สิ่งที่พวกข้าต้องทำคือยึดดินแดนแห่งนี้ แล้วเข้าครอบครอง!”

หมานต๋าถูพูดด้วยรอยยิ้ม มีความมั่นใจว่าจะชนะ!

เมื่ออู๋หลิงได้ยินดังนั้น เขาก็รู้เช่นกันว่าสถานการณ์นี้อาจเป็นเช่นนั้นจริง!

ต้าเย่กำลังวุ่นวายมาก พูดตามตรง แม้แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร!

อู๋หลิงไม่สามารถเอ่ยคำใดได้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหดหู่ สิ้นหวัง และเจ็บปวด

หมานต๋าถูหัวเราะ จากนั้นมองอู๋หลิงแล้วพูดอย่างใจเย็น “อู๋หลิง ใกล้ถึงเวลาแล้ว เจ้าสามารถถอยทัพกลับไปได้แล้ว กลับไปหารือกับฮองเฮาของเจ้า”

“พวกข้าไม่ขออะไรมาก แค่หนึ่งเมืองเท่านั้น”

หมานต๋าถูยกยิ้ม จากนั้นขี่ม้านำกองกำลังกลับไปที่ค่ายทหาร

อู๋หลิงทุกข์ใจมาก แต่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไป

ทหารของอู๋หลิงถามอู๋หลิงด้วยสีหน้างุนงง

“ท่านขุนพล เหตุใดไม่เริ่มทำศึกเลยล่ะขอรับ?”

“เหตุใดพวกเขาถึงถอยทัพหรือขอรับ?”

อู๋หลิงถอนหายใจก่อนเล่าเรื่องราวทั้งหมด หลังจากได้ฟังแล้ว ทหารทุกคนก็ตกตะลึง!

“อะไรนะ!”

“นั่นคือแผนการที่พวกเขาคิดไว้!”