บทที่ 1027

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋เหยียนเฟยก็โกรธมากจนเกรี้ยวกราด!

“ฮึ่ม ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลเซิ่งขัดขวางต้าเย่ เราจะตกอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบันหรือไม่?”

“ยกดินแดนของต้าเย่ให้ปกครอง ได้เป็นเจ้าครอบครองสามแคว้น หากตระกูลเซิ่งไม่เนรคุณคิดการกบฏเช่นนี้ แล้วต้าเย่จะเสี่ยงต่อการสูญเสียดินแดนได้อย่างไร!”

“ท่านทั้งหลาย ตอนนี้หากพวกท่านจะโยนความผิดทั้งหมดให้ข้า ก็คงสมกับเป็นข้าราชบริพารที่ภักดีของข้าเสียจริง!”

ไป๋เหยียนเฟยตวาดด้วยความโกรธ ทำให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทุกคนต่างนิ่งอึ้งไป

แน่นอนว่าพวกเขารู้ดีว่าคำพูดของไป๋เหยียนเฟยไม่ได้ผิด

ตระกูลเซิ่งคิดแบ่งแยกแผ่นดิน จำต้องได้รับการจัดการ ไม่สามารถปล่อยให้ตระกูลเซิ่งทำเช่นนี้ได้

แต่ไม่มีใครคิดว่าหมานอี๋และเมืองหวงจะร่วมมือกัน!

ซ้ำยังดำเนินการกันเร็วมาก จนสามารถบรรลุผลเช่นนี้ได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน!

นี่คือสิ่งที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน!

ทันใดนั้น เสนาบดีฝ่ายขวาเป้าชิงสื่อลุกขึ้นยืน แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฮองเฮา พวกเมืองหวงและหมานอี๋กำลังรุกคืบเข้ามายึดครองดินแดนทีละแห่ง แล้วก็... จะไม่มีวันได้กลับคืนมา แม้ว่าพวกเราอยากจะโจมตีกลับ แต่ก็ไม่มีกำลังคนที่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ!”

“ยิ่งกว่านั้น... ถึงแม้จะขัดแย้งกันภายใน แต่... ยังคงมีตำแหน่งอ๋องผิงเล่ออยู่…”

“ตอนนี้เรากำลังประสบปัญหาทั้งภายในและภายนอกจริง ๆ...”

คำพูดของเป้าชิงสื่อสรุปเรื่องนี้ได้ดีมาก!

ตอนนี้กำลังประสบปัญหาทั้งภายในและภายนอก!

มันยากมากที่จะพลิกสถานการณ์นี้!

“คราวนี้กองทัพชายแดนของเรามีทหารทั้งหมดห้าหมื่นนาย เป็นทหารเชลยสามหมื่นนาย ที่เหลืออีกสองหมื่นนายเป็นทหารที่พ่ายแพ้ทั้งหมด เสียพื้นที่ชายแดน เหลือทหารไม่เยอะแล้วจริงพ่ะย่ะค่ะ”

เป้าชิงสื่อพูดอีกครั้ง คำพูดของเขาทำให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทุกคนถอนหายใจยาว

เป็นเช่นนั้น!

ตอนนี้ในสถานการณ์เช่นนี้ นึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าต้องทำอย่างไร!

ทันใดนั้น หยางเฟิ่งกั๋ว เสนาบดีฝ่ายซ้ายก็พูดทันทีว่า “ฮองเฮา แม้ว่าเราจะสูญเสียทหารไปมากมายในครั้งนี้ แต่ว่า... ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถต่อสู้ได้เลย สิ่งเดียวคือเราขาดผู้บัญชาการที่แข็งแกร่ง!”