บทที่ 103

วันนี้ชายแซ่หวังทำให้รองหัวหน้าโกรธ และนำภัยพิบัติมาสู่หมู่บ้านต้าหวัง

แม้ว่าคนกลุ่มหนึ่งจะตื่นเต้น แต่พวกเขากลัวว่าจะมีการซุ่มโจมตีอีกครั้ง!

พวกโจรสี่คนสำรวจถนน หนึ่งในนั้นใช้ท่อนไม้ทุบพื้นและกับดักม้าก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

ตราบใดที่ม้าสามารถผ่านไปได้ จะมีกับดักม้าทุก ๆ สามหรือห้าก้าวและวางกระจายอย่างไม่สม่ำเสมอ

“ก็แค่กับดักม้า เท้าเราใหญ่กว่ากีบม้าก้าวเข้าไปก็ไม่มีปัญหา!”

เมื่อเห็นว่าเป็นแค่กับดักม้า หวงปิ้งหู่ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก ถูกยั่วโมโหจนหมดความอดทน

ตอนนี้เขาหวังว่าเขาจะได้พบหวังหยวนทันทีและทรมานเขาจนตาย

เมื่อพวกโจรทั้งสี่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเข้าท่า จึงโยนไม้ออกไปแล้วรีบวิ่งไป

"อ๊าก!"

แค่วิ่งออกไป จู่ ๆ ก็มีโจรติดกับดักและกรีดร้องออกมา!

เขาเหยียบกับดักหมี เท้าซ้ายของเขาเลือดไหลชุ่มจนทำให้ขากางเกงของเขาเปื้อนสีแดง

“เจ้าคนแซ่หวัง คิดว่าลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้สามารถหยุดเราได้หรือ”

สายตาของหวงปิ้งหู่ดูเคร่งเครียด "สำรวจทางต่อไป พบชายแซ่หวังเมื่อไหร่ ข้าจะสับมันให้เป็นหมื่นชิ้น!"

พวกโจรขุดดินสำรวจเส้นทางของพวกเขา ทำให้ความเร็วของพวกเขาก็ช้าลงไปอีก

หลังจากเดินไปได้สักสามฟุตก็พบกับดักสัตว์อีกอันหนึ่งติดอยู่ที่กิ่งไม้

“รองหัวหน้า มีผู้ชายคนหนึ่งดูเหมือนจะกำลังแอบดูพวกเราอยู่!”

ทันใดนั้นก็มีโจรชี้ไปทางบ้านอิฐทางซ้ายมือ!

เด็กชายอายุสักสิบสี่หรือสิบห้าปีสวมเสื้อผ้าขาดซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง และโผล่หัวออกมา!

แววตาของหวงปิ้งหู่มืดลง "ไปจับตัวมันมาถาม!"

พวกโจรทั้งสองรีบวิ่งไปหาหวังเอ้อโกว

“แม่เจ้า โจรภูเขามาแล้ว!”

หวังเอ้อโกวตะโกนและวิ่งไปทางหลังบ้านอย่างเร่งรีบ เขาลื่นล้ม จากนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่ด้านหลังของบ้านอิฐ

“เด็กคนนี้กลัวจนขาอ่อนไปหมด!”

“พนันได้เลยว่าเขาต้องฉี่รดกางเกงแน่!”

โจรทั้งสองไล่ตามกันด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย เมื่อมาถึงบ้านนั้นถึงกับตกใจ!

มีคนหลายสิบคนซ่อนตัวอยู่หลังบ้าน แต่ละคนถือบางอย่างที่ดูเหมือนธนูและกล่องอยู่ในมือ!