บทที่ 104

หวังหานซานออกคำสั่งยิงหน้าไม้ให้ลงมือโจมตีพวกโจรก่อน!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

คนทั้งเก้าเชื่อฟังคำสั่ง ลูกธนูหน้าไม้ทั้งเก้าดอกก็พุ่งออกไป!

ต้าหู่, เอ้อหู่, กัวฉางยิงเข้าที่หัวแต่คนละคนอย่างแม่นยำ!

กัวเหลียงยิงหวงปิ้งหู่เข้าที่หน้าอก แต่ลูกธนูหน้าไม้สามารถเจาะทะลุเข้าเกราะหนังได้!

กัวเฉียงยิงโดนเสื้อผ้าของพวกโจร!

หวังซื่อไห่, หวังเอ้อโกว, หวังชิงซานและ หวังเสี่ยวซานเห็นโจรดุร้ายถือดาบ ร่างกายของพวกเขาก็อ่อนแรงและรู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ พวกเขาได้ยินแค่หวังหานซานตะโกนเสียงดังและยิงธนูหน้าไม้ไปตามสัญชาตญาณ แต่พวกเขาไม่มีความชำนาญจึงพลาดเป้าทั้งหมด!

"อ๊าก อ๊าก..."

โจรดุร้ายทั้งสี่ล้มลงกับพื้นหลังจากถูกหน้าไม้โจมตี เสียงกรีดร้องของพวกเขาก็ดังก้องไปทั่ว ทำให้ผู้คนชาขนลุกไปหมด

พวกโจรที่เหลือต่างตกตะลึง บางคนก็อยากจะหันหลังวิ่งหนีไป!

“นี่คือหน้าไม้ ยิ่งเจ้าวิ่งมากเท่าไร ระยะยิงพวกมันก็จะแม่นยำมากขึ้นเท่านั้น ห่างออกไปเพียงสามสิบก้าว ไม่ต้องคิดอะไร รีบไปฆ่าพวกมันซะ!”

หวงปิ้งหู่ดึงธนูหน้าไม้ออกมาแล้วพุ่งไปข้างหน้า ราวกับสัตว์ป่าดุร้ายถูกปลุกขึ้นมา!

พวกโจรอีกสิบเอ็ดคนตามมาติด ๆ!

สามพี่น้อง ต้าหู่,เอ้อหู่และกัวฉางก้มลงขึ้นสายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด!

หวังซื่อไห่, หวังเอ้อโกว, หวังชิงซานและหวังเสี่ยวซานตกใจจนอึ้งไปหมดแล้ว!

“อย่ามองพวกเขา ก้มลงขึ้นสายซะ!”

หวังหานซานที่พันเชือกเสร็จแล้ว มองดูคนทั้งสี่ที่ยังยืนบื้ออยู่แล้วดุพวกเขาด้วยสายตาสงบ!

ทั้งสี่ที่ยังลุกลี้ลุกลน รอจนทั้งสี่รีบวิ่งไปข้างหน้าในระยะยี่สิบก้าวก่อนจะตั้งท่ายิงธนู

"ยิง!"

หวังหานซานออกคำสั่งและยิงโดนโจรอีกหนึ่งคน!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

ลูกธนูหน้าไม้สิบดอกพุ่งออกไป!

ระยะใกล้เข้ามามากขึ้น สามพี่น้อง ต้าหู่, เอ้อหู่และกัวฉางต่างก็โจมตีไปยังเป้าหมายของพวกเขา

หวังชิงซานและหวังเอ้อโกวก็ยิงโดนสองคนเช่นกัน แต่หวังเสี่ยวซานและหวังซื่อไห่ยิงไม่ถูก

เหลือพวกโจรอีกสี่คนเท่านั้น

หวงปิ้งหู่หวาดกลัว พวกโจรกลัวมากซะจนเขาอยากจะหลบหนีไปให้ไกล