บทที่ 1040

หยางเฟิ่งกั๋วคุกเข่าลงบนพื้นด้วยความกังวลอย่างยิ่ง!

เขาเห็นต้าเย่เป็นเช่นนี้แล้วสะเทือนใจมากจริง ๆ!

ไป๋เหยียนเฟยเจ็บปวดใจมาก นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกัดฟันตอบ

“ได้... ก็ได้... แต่ข้า... รับประกันไม่ได้ว่าจะโน้มน้าวสำเร็จ ข้าทำได้เพียงพยายามให้ดีที่สุดเท่านั้น...”

ไป๋เหยียนเฟยไม่มีทางเลือกจริง ๆ เหตุใดนางจะไม่รู้ว่านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด!

“ฮองเฮา ทำให้ดีที่สุด ฟังลิขิตสวรรค์พ่ะย่ะค่ะ หากสวรรค์ยอมให้ต้าเย่ของเราประสบภัยพิบัติเช่นนี้ เราก็ต้องทำใจ…” หยางเฟิ่งกั๋วพูดได้เพียงเท่านี้ ไม่รู้จะเอ่ยคำใดอีก

ในเวลานี้เป้าชิงสื่อกล่าวอีกครั้ง “ฮองเฮา มีอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ คนที่โจมตีเมืองสู่ในครั้งนี้คือเซิ่งตงฉยง ลูกชายคนโตของเซิ่งฟางสี่คนนี้... กระหม่อมเคยพบเขาเมื่อไม่กี่ปีก่อน เขาเป็นอัจฉริยะ ไม่ได้มีชื่อเสียงมานานหลายปีจนกระหม่อมลืมเขาไปแล้ว…”

“ตอนนี้ที่เขากระโจนออกมาแล้ว ดูเหมือนว่า... ตระกูลเซิ่งได้ตัดสินใจแล้วว่าจะต่อสู้กับราชสำนักจนถึงที่สุด!”

เป้าชิงสื่อคิดถึงปัญหานี้ ท้ายที่สุดแล้ว เหล่าทหารที่มีเซิ่งตงฉยงเป็นผู้นำนั้นก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ!

ไป๋เหยียนเฟยสะดุ้ง นางย่อมรู้ข่าวนี้แล้วเช่นกัน เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ใบหน้านางก็เครียดมากกว่าเดิมอีก

“กองกำลังทหารสามหมื่นนายของตระกูลเซิ่ง ล้วนแต่เป็นผู้มีวรยุทธสูงส่ง ตามรายงาน ความสามารถของคนสามหมื่นคนนี้ ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าคนจำนวนห้าหมื่นคนด้วยซ้ำ ใช้เวลาเพียงสองชั่วยามในการสังหารทหารหมานอี๋สองหมื่นนาย!”

ต้องรู้ว่านั่นคือสองหมื่นคน ต่อให้จะยื่นคอออกมาให้ฟัน ก็ยังต้องใช้เวลานานในการฟันคอให้หมด!

แต่เซิ่งตงฉยงใช้เวลาเพียงสองชั่วยามเท่านั้น!

เก่งกาจอะไรเช่นนี้!

อีกทั้ง... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือจำนวนทหารฝ่ายเขาที่เสียชีวิตแทบจะเป็นศูนย์!

บดขยี้!

ถล่มทลายฝ่ายเดียว!

บดขยี้โดยไม่ต้องเลือกหน้า!

“คนผู้นี้เป็นดั่งราชสีห์ที่ทรงพลังยิ่ง เซิ่งตงฉยงน่าจะเป็นขุนพลที่ไม่อ่อนแอไปกว่าขุนพลอู๋ ... “

หยางเฟิ่งกั๋วถอนหายใจด้วยความรู้สึกหดหู่มากยิ่งขึ้น