บทที่ 1050

ผู้นำพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไปดักพวกมันกันเถอะ!”

หลังจากออกคำสั่งแล้ว ทุกคนก็รีบพากันวิ่งลงจากภูเขา

ใบหน้าของหวงเจียวเจียวที่ติดตามหวังหยวนมาด้วย เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ความไม่สบายใจฉายชัดไปทั่วดวงตาของนาง นางรู้สึกว่ามีอันตรายซ่อนเร้นอยู่มากมายรอบตัวนาง!

โชคดีที่มีต้าหู่และทหารเกราะดำหลายสิบคนคอยอยู่เคียงข้าง จึงรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาเล็กน้อย

“สามี พวกเรา...”

ก่อนที่หวงเจียวเจียวจะพูดจบ นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำใบไหม้แห้งดังกรอบแกรบ

ใบหน้าของต้าหู่เคร่งขรึม เขาถอยกลับไปหาหวังหยวนและหวงเจียวเจียวทันที เพื่อเตรียมปกป้องทั้งสอง

ใช้เวลาไม่นานนัก โจรหลายพันคนก็รีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

หวงเจียวเจียวตกใจ นางรีบคว้าแขนเสื้อของหวังหยวน แล้วไปซ่อนอยู่ข้างหลังเขาด้วยความตื่นตระหนก

ต้าหู่และทหารเกราะดำหลายสิบคนก็ตื่นตัวทันที ทุกคนต่างจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง

หวังหยวนตกตะลึงเมื่อได้เผชิญหน้ากับพวกโจร

อาจเป็นไปได้ว่ามีโจรหน้าใหม่บุกโจมตีเนินเขาในบริเวณนี้ และกำลังวางแผนจะปล้นพวกเขาใช่หรือไม่?

เขาจึงถามอย่างสุภาพทันที “พวกเจ้ามาจากหุบเขาโจรแห่งใดกัน?”

ชายที่เป็นผู้นำขมวดคิ้วหรี่ตามองหวังหยวน ราวกับพยายามจะระบุตัวตนของเขา

หวังหยวนกล่าวอย่างสุภาพ “เจ้ากำลังปล้นผู้คนเพียงเพื่อหาเงิน เช่นนั้นหากเราจะพูดถึงความร่วมมือกันล่ะ?”

“จากนี้ไป ข้าจะจ่ายค่าคุ้มครองเส้นทางนี้ให้เจ้าทุกเดือน โดยที่เจ้าต้องมั่นใจได้ว่าพวกข้าจะสามารถผ่านที่นี่ไปได้อย่างปลอดภัย ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสินค้า”