บทที่ 106

ค่าหัวหวงปิ้งหู่เป็นเงินแปดร้อยตำลึง

ทันใดนั้น เอ้อหู่พาทหารชั้นผู้น้อยคนนั้นเข้ามา "พี่หยวน เขาคือหานอู่หยา ทหารลาดตระเวนชายแดนแถวนี้ เขาเป็นคนที่ตะโกนในหมู่บ้านเมื่อกี้!"

“คุณชายหวัง ข้าไม่รู้ว่าท่านรู้มาก่อนหน้านี้แล้วว่าหวงปิ้งหู่มา!”

หานอู่หยาเวียนหัว เขายังคิดว่าทำไม เมื่อเขาตื่นขึ้นมาหวงปิ้งหู่ถึงถูกจัดการไปแล้ว

"เจ้ามีความตั้งใจดีแบบนี้ ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ!"

หวังหยวนยิ้มบาง ๆ หยิบเงินสิบตำลึงออกมายัดใส่มือชายหนุ่มคนนั้น

“ไม่ได้ ข้ารับไว้ไม่ได้ ข้ารับเงินมากมายขนาดนี้ไม่ได้หรอก!”

หานอู่หยาตกใจจนทำอะไรไม่ถูกและส่งเงินสิบตำลึงคืนหวังหยวน

เขาได้ยินมาว่าหวังหยวนเป็นคนจิตใจดี ไม่อยากให้เขาถูกพวกโจรฆ่า เขาคิดไตร่ตรองมาดีแล้ว!

ไม่ได้หวังผลประโยชน์ใดเลย!

“พี่หยวนให้เงินเจ้าแล้ว จะเอาคืนได้อย่างไร เจ้ารับมันไว้เถอะ!”

เอ้อหู่ดึงหานอู่หยาไปข้างหลัง รู้สึกถูกใจเจ้าน้องชายคนนี้มาก

“คุณชายหยวน เรื่องขนศพของพวกโจรภูเขาในวันพรุ่งนี้ ในตอนเช้าข้าจะพาคนมาช่วยขนให้!”

อยากจะช่วยตอนแทนอะไรสักหน่อย จ้าวอู่ยิ้มอย่างขอโทษ

หวังหยวนหรี่ตา "ถ้าเจ้าอยากช่วยจริง ๆ ในคืนนี้เจ้ามีโอกาสอีกครั้ง!"

ดวงตาของจ้าวอู่สว่างขึ้น "ขอบคุณคุณชายหยวนมาก โอกาสอะไรรึ?"

หวังหยวนหรี่ตา "ขุนเขาพยัคฆ์ดำ ค่ายซานหู่!"

ตึง!

จ้าวอู่ถึงกับขาอ่อน เขาทรุดนั่งลงบนพื้นและเริ่มตัวสั่น "หยวน คุณชายหยวน ท่านจะถล่มค่ายซานหู่ มันเป็นไปได้อย่างไร"

นักธนูทั้งสี่เหงื่อออกบนหน้าผาก พวกเขารู้สึกว่าหวังหยวนเป็นบ้าไปแล้ว!

ผู้คนทั้งหมดต่างตกตะลึง

ในค่ายซานหู่มีทั้งเฮยซินหู่ หวงปิ้งหู่ เซี่ยซานหู่และโจรภูเขาผู้โหดเหี้ยมเกือบร้อยคน

ตอนนี้หวงปิ้งหู่ถูกกำจัดแล้ว แต่ในค่ายนั้นยังมีเฮยซินหู่กับเซี่ยซานหู่ที่เป็นใหญ่อยู่ที่นั้น

แม้แต่หวังซื่อไห่, หวังเอ้อโกว, หวังชิงซาน และหวังเสี่ยวซานที่เพิ่งชนะการต่อสู้ก็ยังหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว