บทที่ 107

หวังซื่อไห่กัดฟันก้าวไปข้างหน้า หวังเอ้อโกวก็ไม่ยอมแพ้ด้วยเช่นกัน!

หวังชิงซานและหวังเสี่ยวซานเหลือบมองพี่ชายของพวกเขาและยืนอยู่ข้างหลังเขา!

"ข้า ข้าด้วย ข้าก็ด้วย..."

กลุ่มจับปลาสามสิบคน ที่อายุประมาณยี่สิบสามคนลุกขึ้น มีแค่เจ็ดคนเท่านั้นที่ก้มหน้านิ่งเงียบ

ใช่ ทำไมมีเพียงพวกโจรลงเขามาฆ่าได้ แต่พวกเขาไม่สามารถขึ้นเขาไปแก้แค้นได้!

หวงปิ้งหู่และโจรที่แข็งแกร่งคนอื่น ๆ ล้วนถูกสังหารแล้ว แต่ผู้ที่อยู่บนเขายังคงแข็งแกร่งมากนัก!

“คุณชายหวัง ข้าก็อยากไปค่ายซานหู่ไปต่อสู้กับพวกโจรภูเขาด้วย ข้าแทงหอกได้!”

ทหารชั้นผู้น้อยหานอู่หยาก็ลุกขึ้นชูหอกของเขาออกมา

เอ้อหู่มองน้องชายคนนี้อย่างชื่นชม!

เฮยลวี๋และโซ่วโหวก็รู้ถึงสถานการณ์นี้และก้าวไปข้างหน้า "คุณชายหวาง ยังมีพวกเราอยู่!"

“เอาล่ะ หลังอาหารเย็นเราจะออกเดินทางทันที”

หลังจากเห็นจำนวนคนที่ยืนอยู่ หวังหยวนก็พอใจมาก มันเกินความคาดหมายของเขา

ที่พากลุ่มขายปลามาด้วยเพื่อฝึกฝนความกล้าหาญและให้จิตใจของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

คนที่จะลงมือจริง ๆ คือลุงซานซาน และคนอื่น ๆ รวมทั้งหน้าไม้ขงเบ้งด้วย!

จ้าวอู่และนักธนูทั้งสี่ตกตะลึง

บ้าไปแล้ว กลุ่มคนเสียสติ มีแค่ไม่กี่คนแต่กล้าไปถล่มค่ายซานหู่!

นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ!

ทุกคนไปที่โรงอาหารใหญ่กินข้าวกัน

หวังหานซานกลับบ้านดึงกล่องข้างเตียงออกมา หยิบชุดเกราะสีดำ หัวหอกและดาบพหออกมา เช็ดฝุ่นหนาที่เกาะอยู่ออกไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า!

“เจ้าตระกูล พวกโจรไม่ได้ถูกจัดการไปแล้วหรือ? ทำไมถึงเอาชุดเกราะพวกนี้ออกมา?”

น้ำเสียงของป้าหงสั่น

เมื่อห้าปีที่แล้ว เจ้าตระกูลที่เคยรับใช้กองทัพมาสิบปี รีบกลับมาในชั่วข้ามคืน โดยสวมชุดเกราะสีดำนี้เอาไว้

ตอนนั้นเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่ไม่มีบาดแผลบนร่างกายและเลือดดูเหมือนจะเป็นของคนอื่น!

ดวงตาของเขาดูเศร้าราวกับว่าเขาสูญเสียคนที่รักไป

หลังจากถอดชุดเกราะ ซ่อนดาบและเก็บหัวหอกเอาไว้แล้ว เจ้าตระกูลก็หลับไปสามวันสามคืนก่อนที่จะตื่นขึ้นมา