บทที่ 1060

ณ ชายแดนเมืองสู่

เซิ่งตงฉยงนำกองทหารม้าสามหมื่นนายมาตั้งค่ายรวมตัวกันที่นี่

ในเวลานี้ เอ้อร์ฮาฝั่งตรงข้ามก็ทราบข่าวแล้วว่าเซิ่งตงฉยงกำลังตั้งค่ายที่นี่

ขณะนี้ใบหน้าของรองขุนพลที่อยู่ข้างกายเอ้อร์ฮาก็เคร่งเครียดทันที จากนั้นเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เซิ่งตงฉยงผู้นี้กล้ามาตั้งค่ายที่นี่จริง ๆ!”

ความกังวลและความสับสนปรากฏบนใบหน้าของเขา เขามองเอ้อร์ฮาอย่าร้อนรน แล้วพูดอย่างกังวล “เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรดีขอรับ เซิ่งตงฉยงนำทหารม้ามาสามหมื่นนาย มีคนมากมายจนเราไม่มีทางเอาชนะพวกเขาได้...”

เมื่อเห็นรองขุนพลที่ตื่นตระหนก และมีร่องรอยของความสับสนในดวงตา เอ้อร์ฮาก็ยกยิ้มจางพลางโบกมือเบา ๆ แล้วพูดว่า “ฮ่าฮ่า ไม่มีปัญหาหรอก!”

“ชายที่ชื่อเซิ่งตงฉยงคนนั้น ถ้าเขากล้าบุกมาที่นี่ เขาจะต้องตายแน่นอน!”

“เอ๊ะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของรองขุนพลของเอ้อร์ฮาก็ฉายแววประหลาดใจ

สายตาเขาบ่งบอกว่าลังเล ก่อนจะถามด้วยความสับสน “เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้เล่าขอรับ?”

ใบหน้าของเอ้อร์ฮาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าไม่แยแส ขณะพูดด้วยรอยยิ้ม “เพราะจุดประสงค์ของข้าคือการล่อพวกเขามาที่นี่”

“หากพวกเขากล้าบุกเข้ามา ก็ถึงเวลาที่พวกเขาต้องตาย!”

ใบหน้าของรองขุนพลยังคงตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาลังเลก่อนพูดว่า “แต่เราไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้เลย จะชนะได้อย่างไรขอรับ?”

ดวงตาของเอ้อร์ฮาเป็นประกาย เขาหัวเราะเบา ๆ “ฮ่าฮ่า เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ข้าไม่ได้คิดจะเผชิญหน้ากับเขาแบบตัวต่อตัว สำหรับเจ้า เพียงแค่เตรียมพร้อมหลบหนีทุกเมื่อก็พอแล้ว”

“เอ่อ...”