บทที่ 1061

เมื่อเซิ่งตงฉยงได้ยินเช่นนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นระเบิดเสียงหัวเราะทันที

นัยน์ตาเขาฉายแววเย่อหยิ่ง หัวเราะเสร็จก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ฮ่าฮ่า เจ้ายังกล้าพูดเช่นนั้นกับข้าอีก ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ”

สายตาของเซิ่งตงฉยงเต็มไปด้วยความดูหมิ่นและการเสียดสี เขาถามอย่างเหน็บแนม “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าครั้งที่แล้วข้าเอาชนะเจ้าได้อย่างไร?”

ทันทีที่ได้ยินเซิ่งตงฉยงพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งที่แล้ว ใบหน้าของเอ้อร์ฮาก็กลายเป็นเคร่งเครียดอย่างมาก

ดวงตาของเขาฉายแววมืดมน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ครั้งที่แล้วมันเป็นเพียงเพราะโชคของเจ้าเท่านั้น”

“เจ้าคิดว่าเจ้ามีโอกาสโชคดีเช่นนั้นได้ทุกครั้งหรือ?”

ดวงตาของเซิ่งตงฉยงฉายแววดุร้าย เขากำหมัดแน่น มีสีหน้าดุดันขณะพูดเย้ย “ครั้งสุดท้ายข้าได้ไว้ชีวิตเจ้า แต่เจ้ากลับไม่รีบหนีกลับไปอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ทว่ายังกล้ารนหาที่ตายที่นี่อีกงั้นหรือ?”

“ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว หากเจ้ารนหาที่ตายเองเช่นนี้ จงอย่าโทษข้าว่าไร้ความปรานีกับเจ้าก็แล้วกัน!”

ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงโหดเหี้ยมมาก สายตาเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับต้องการฆ่าคนเหล่านี้ทุกคน!

มีเพียงเอ้อร์ฮาเท่านั้นที่เมื่อได้ยินสิ่งที่เซิ่งตงฉยงพูด ดวงตาของเขากลับฉายแววยั่วยุ

ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นระเบิดเสียงหัวเราะ สีหน้าของเขาดูไม่แยแส!

“เอ๊ะ? ถึงเพียงนั้นเลยหรือ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้ายังกล้าพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งที่แล้วอีก ถ้าครั้งที่แล้วเจ้าไม่จงใจลอบโจมตีข้าจากข้างหลัง แล้วข้าจะแพ้เจ้าได้อย่างไร!”

ยิ่งเอ้อร์ฮาพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งเกรี้ยวกราดมากขึ้น